Alle Kapitel von PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Kapitel 71 – Kapitel 80

บรูโนถูกลากมาไว้กับเก้าอี้เก้าอี้รัดตัว มัดจะรักตั้งแต่ลำตัว ขาอ่อนและข้อเท้า จากนั้นถูกพันธนาการกุญแจรัดคอกับที่แขนมีโซ่เชื่อมถึงกัน สิ่งนี้ถูกทำขึ้นมาใหม่ถ้าขยับมันจะยิ่งรัดคอและแขนมากกว่าเดิม“อย่าขยับ ถ้าแกยังไม่อยากตาย”คำเตือนจากวินทำบรูโนนั่งนิ่ง ร้องไห้ออกมาด้วยความกลัว ภาวนาให้รอดพ้นจากน้ำมือซาตาน“ทีหลังก่อนจะทำอะไรคิดหน้าคิดหลังให้ดี”นิคที่ยืนอยู่ข้างหน้าเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงสมเพช ส่วนมาร์โค่นั้นได้พิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองโดยมาเฟียหนุ่มดูจากกล้องวงจรปิดทำให้รับการถูกปล่อยตัวไปก่อนจะมาถึงที่ชั้นใต้ดินครืด~แกร๊ง! ครืด~แกร๊ง! เสียงท่อนเหล็กถูกลากมากับพื้นทำเอาคนที่นั่งอยู่กับเก้าอี้เสียวสันหลังวาบ ยิ่งคนที่มีความผิดติดตัวอยู่ด้วยแล้วไม่ต้องพูดถึงว่าจะกลัวจนตัวสั่นขนาดไหน“มึงมีสิทธิ์อะไรไปแตะต้องตัวเธอ!” น้ำเสียงเหี้ยมเกรียมตะโกนออกมาดังสนั่นไปทั่วทั้งห้อง“ผะผมไม่ได้ตั้งใจครับนายท่าน” พูดเสียงสั่นสายตามองไปที่ท่อนเหล็กเขารู้ดีว่ามันไม่ใช่ท่อนเหล็กธรรมดาแต่ตุบเปรี๊ยะ “อ๊าก!” ท่อนเหล็กไฟฟ้าถูกฟาดลงไปที่กลางหน้าท้องของชายผู้ถูกมัดติดกับเก้าอี้ เสียงร้องโอดโอย ครว

ชายที่ถูกติดอยู่กับเก้าอี้นั้น ถูกเอริคใช้มีดปักไปที่มือต่อหน้าต่อตาเรเน่ เสียงร้องไห้คร่ำครวญ เพราะมีดที่ปักอยู่บนมือทั้งสองข้าง และชายที่เธอพร่ำบอกรักกำลังเดินเข้าไปหาเขาคนนั้นพร้อมกับสิ่งของบางอย่าง “มึงเห็นนี่ไหม ถ้ามันไปอยู่ที่คอมึงมันจะเป็นยังไงนะ เส้นเอ็นที่รัดคอจนหมดลมหายใจ…” คำพูดเหี้ยมเกรียม กับการกระทำที่โหดร้ายป่าเถื่อนทำเธอถึงกับถอยหลังไปหนึ่งก้าวเหมือนกับจะเป็นลม “ไม่ๆ อ๊ากก คุณผู้หญิง คุณผู้หญิง” บรูโนที่มองมาเห็นร่างบางยืนอยู่ข้างหลังเอ่ยเรียกร้องตะโกนจนสุดเสีย น้ำตาไหลออกมาแทบจะเป็นสายเลือด ขวับ! “เรเน่ มาทำอะไรที่นี่”เอริคเมื่อหันมาเห็นเธอเขาก็ปล่อยเส้นเอ็นออกจากมือทันที และเดินเข้าไปหาเธอที่ยืนอยู่ห่างจากเข้าประมาณสาม สี่ เมตรได้ กึก ร่างบางยื่นมือมาดันไม่ให้เขาเข้ามาใกล้เธอ เสื้อผ้าที่ขาวสะอาดของเขาตอนนี้กับมีเลือดอยู่ติดเต็มไปหมด ที่มือเขาเองก็มี “เลือด”เธอพูดออกมาเป็นการบอกว่าเธอกำลังกลัวเขา จากที่อาการสั่นกลัวหายไปมันกลับมาอีกครั้ง และครั้งนี้มันเพราะเธอได้เห็นการทรมานคนจาก..จากผู้ชายที่เธอคิดว่าเขาอ่อนโยนมากกว่าเดิม “หยิบผ้ามา”เขาหันไปสั่

“ไม่ต้องฆ่า ปล่อยเขาไป”“มันยุ่งกับเธอ เธอกลัวมันไม่ใช่หรอทำไมตอนนี้มาขอให้ปล่อยมันไป”“เอริคคะ คุณจะฆ่าทุกคนที่มาแตะต้องตัวฉันไม่ได้หรอกนะคะ”เธอเงยหน้าขึ้นไปมองร่างหนาที่กำลังจ้องเธออยู่“ทำไมจะไม่ได้ ฉันอยากจะฆ่าใครฉันก็จะฆ่า ไม่มีอะไรที่ฉันจะทำไม่ได้”“เอริค!”การตะโกนครั้งแรกของเธอทำเขาตกใจเล็กน้อยเพราะไม่เคยเห็นเธอเป็นอย่างนี้มาก่อน“ฉันไม่ต้องการให้ใครมาตายเพราะฉันอีกแล้ว ปล่อยเขาไปเถอะค่ะ”พรึบร่างหนาผลักตัวเองออกจากร่างบาง จนเธอเกือบล้มโชคดีที่โจอี้สังเกตเห็นจึงเข้ามาประคองตัวนายหญิงได้ทัน“ฉันจะฆ่าใคร เธอก็ห้ามฉันไม่ได้ ไอ้คนที่มันกล้ามาแตะต้องคนของฉันมันทุกคนไม่สมควรมีชีวิตรอด” พูดจบก็เดินกลับไปหาชายหนุ่มที่เลือดไหลเต็มตัวไปหมดชึก ชึก “อ๊ากก นายท่านขอร้อง คุณผู้หญิงผมขอโทษช่วยด้วย ช่วยผมด้วยครับ”เอริคดึงมีดออกจากมือบรูโน เขายังคงพยายามขอร้องอ้อนวอนเคร๊ง เสียงมีดที่ถูกปาลงพื้น“หึ เอาความมั่นใจมาจากไหนว่าเธอจะช่วยมึงได้ ไม่ว่ายังไงวันนี้มึงก็ไม่รอด”น้ำเสียงเหี้ยมโหดแสยะยิ้มที่มุมปากอย่างน่ากลัวเขาหยิบเส้นเอ็นใสดึงจนตึง เดินอ้อมไปข้างหลังของบรูโน สายตาเขาตอนนี

“หึ ก็ต้องเหมาะกับฉันสิแล้วเธอจะไม่เหมาะกับใครได้อีก”“ไม่มีอะไรแล้วก็ออกไป” เอ่ยปากไล่ลูกน้อง“อีกเรื่องครับ…เรื่องคุณเอวาลิน…”นิคกลุ้มใจว่าควรพูดเรื่องนี้ดีไหม ถึงนายท่านจะเอ่ยสั่งให้คอยจับตาดูเธอไว้ไม่ให้ไปก่อเรื่องที่ไหน“มีอะไร”“เหมือนตอนนี้เธอจะย้ายไปอยู่ญี่ปุ่นแล้วคนับ นายท่านยังต้องการให้ผมจามดูเธออยู่อีกไหมครับ”ฟึ่บ นั่งขึ้นแขนเท้าลงที่โต๊ะทำงานอย่างครุ่นคิด ที่ให้คนคอยตามดูเพราะไม่ต้องการให้เธอไปก่อเรื่องหรือกลับมาทำร้ายครอบครัวเขาได้อีก แต่ในเมื่อไปอยู่ไกลขนาดนั้นแล้ว…“ไม่ต้องตาม ปล่อยเธอใช้ชีวิตด้วยตัวเอง” เขาคิดทบทวนอย่างดีแล้วหวังว่าในอนาคตเธอคงจะไม่มาวุ่นวายกลับเขาอีก ยุ่งกับเขาไม่เท่าไหร่แต่ถ้ามายุ่งกับเรเน่เขาคงจะปล่อยไว้ไม่ได้“เงินที่ให้ไปเธอคงพอใช้ ต่อไปเธอจะเป็นอะไรไม่ต้องตามไม่ต้องรายงานกูอีก”“รับทราบครับ” นิคโคงตัวแล้วเดินออกไป จะเหลือก็แต่โจอี้ เอริคมองหน้าโจอี้ โจอี้ก็มองเขาเช่นกัน“ผม เอ่อ ก็ต้องออกไปด้วยใช่ไหม”“มึงไม่รู้?”“เปล่าครับๆ ผมจะออกไปเดี๋ยวนี้เลยครับนายท่าน”พูดจบรีบโค้งตัวลา เดินถอยหลังเปิดประตูออกไปอย่างรวดเร็วภายในห้องเหลือเพียง

“ห๊ะ! ตลกมันนานเกินไป”พลางลืมตาขึ้น อย่างตกใจเมื่อรู้ว่าการเป็นอะไรแบบนี้มันนานมากเท่านี้เลยหรือ เขาไม่อยากเชื่อ“ไม่ตลกค่ะ แต่ฉันน่าจะเจ็ดวัน”“เธอป่วยหรือเปล่า ไปหาหมอเลยไหม หรือให้ฉันตามหมอมาเลย”“ไม่ค่ะๆ เป็นปกติของผู้หญิงอยู่แล้วค่ะ แต่ฉันแค่มีบางทีที่เป็นเยอะมากกว่าปกติ”เธอพยายามอธิบายให้เขาฟัง ไม่ได้ต้องการทำให้เป็นเรื่องใหญ่อะไร“ถ้าเกิดมันไม่ปกติล่ะ”เขายังถามต่อ ตอนนี้ร่างหนาแสดงออกอย่างชัดเจนว่ากำลังเป็นห่วงเธอ“ถ้าไม่ปกติฉันจะบอกคุณในทันที ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ”เธอส่งยิ้มบางๆให้กับเขา“ฉันไม่ได้เป็นห่วงเธอ” เสียงราบเรียบเอ่ยแต่กระนั้นคำพูดช่างสวนทางกับการกระทำของเขาเหลือเกิน พูดว่าไม่เป็นห่วงแต่กลับกอดเธอแน่นขึ้น เรเน่กอดตอบเอริคลูบหลัง ตบหลังเบาๆเหมือนเวลาเธอกล่อมน้องๆ ที่บ้านโอบอุ้ม ร่างหนาเคลิบเคลิ้มไปกับการลูบหลังตบหลังจนหลับไป เพราะตั้งแต่เมื่อวานเขายังไม่ได้นอน…วันถัดมา ประเทศไทยเอริคและเรเน่เดินทางมายังประเทศไทย ตามสัญญาที่เอริคได้คุยไว้กับเอลิน่าถ้าไม่พาเรเน่กลับมาเธอจะมาหาเขาที่อิตาลี เขาลองคิดและทบทวนมาอย่างดี วันที่ความคิดชัดเจนขึ้นก็คือเมื่อวาน วันที่เก