INICIAR SESIÓN“ฉันบอกแล้วไงว่าจะไม่ปล่อยมือนี้น่ะ” ร่างหนายกมือที่จับประสานอยู่กับเธอ พร้อมสายตาที่จริงจังว่าเขาจะไม่มีทางปล่อยให้เธอไปเล่นคนเดียว “ขอบคุณนะคะที่ตั้งใจรักษาสัญญา” “งั้นกลับไป ฉันก็ควรจะได้รางวัลถูกไหม” “อยากได้อะไรคะ” “ถ้าบอกว่าอยากได้เธอล่ะ”เขากระซิบลงมาที่ข้างใบหูเล็กแอบงับหูเธอเบาๆด้วย “เอริค! อยู่ข้างนอกห้ามทำแบบนี้อีกนะคะ” เขาหยักไหล่อย่างไม่สนไม่แคร์อะไร เพราะว่าสิ่งเดียวที่เขาสนใจมันมีแค่เธอยังไงล่ะ คนอื่นจะมองยังไงเขาก็ไม่สน คนพวกนั้นไม่ได้มีส่วนสำคัญอะไรในชีวิตเขาเลย 10 นาทีต่อมา หลังจากที่เล่นเครื่องเล่นทอร์นาโดจบ เรเน่แทบจะอ้วกออกมาอยู่แล้ว ตัดไปที่เอริคเขากลับไม่รู้สึกอะไรเท่าไหร่สงสัยเล่นมาทั้งวันร่างกายเริ่มปรับของเล่นพวกนี้เลยเริ่มทำอะไรเขาไม่ได้ “เป็นไงบ้าง นั่งรอฉันอยู่ตรงนี้ก่อนนะ”เขาพยุงตัวเธอมานั่งพักที่เก้าอี้ ส่วนตัวเองก็เดินไปหาซื้อยาดม ลูกอม ของอะไรที่ว่าทำให้เธอดีขึ้นได้เขาแทบจะไปเหมาซื้อ “ดมนี่ก่อนเรเน่” เขายื่นยาดมไปให้เธอดม เรเน่รับมายาดมมาสูดดม เครื่องเล่นนี้โหดจริงสมกับที่คนรีวิวไว้เลย… “เอริคไม่รู้สึกอะไรบ้างหรอคะ”เธอนั่งกุ
“ของที่ฉันเคยกินมา ก็มีเธอนี่แหละที่อร่อยจนไม่อยากคาย” เขาเอ่ยพูดอย่างไม่อาย หันมายิ้มหวานให้ร่างบาง “เอริค!” เรเน่อยากจะตีเขาจริง ๆ เธอล่ะอายว่าคนแภวนี้จะได้ยินสิ่งที่เขาพูด “อะไรก็ฉันพูดเรื่องจริง”พร้อมยักคิ้วขึ้นข้างเดียวส่งให้เธอมาหนึ่งที ร่างบางถึงกับต้องก้มหน้า หลังจากที่กินอะไรกันเสร็จแล้วทั้งสองคนก็นั่งคุยเล่นเดินเล่นให้อาหารย่อยจากนั้นก็ไปเล่นเครื่องเล่นต่อ ทั้งจักรยานปั่นน้ำ รถคุณปู่ ต่างๆและปิดท้ายด้วยเครื่องเล่น ทอร์นาโด! เครื่องเล่นที่ว่าโหดที่สุด “แน่ใจไหมว่าจะเล่นมันจริงๆ”เอริคเอ่ยถามเสียงเรียบมองดูเจ้าเครื่องเล่นที่รู้สึกว่าจะหนักกว่าเครื่องเล่นแรกที่เขากับเธอได้เล่นเสียอีก มันหมุนไปมารู้เลยว่าแรงมาก “แน่ใจสิคะก็ฉันอย่างเล่นมันที่สุดแล้ว เนี่ยซิกเนเจอร์เลยนะ” “ไปปั่นจักรยานน้ำเหมือนเดิมไหม”สิ่งที่ไม่คิดว่าหลุดออกจากเขา วันนี้มันได้หลุดออกมามากมาย หมดแล้วภาพลักษณ์ที่สะสมมา “ไม่เอาค่ะ หรือว่าเอริคกลัวใช่ไหมถ้ากลัว ฉันจะได้ไม่เล่นค่ะ” อึก เสียงเขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ อะไรก็ยอมได้แต่มาบอกเขากลัวมันยอมไม่ได้! มาเฟียแห่งอิตาลีไม่มีทางกลัวเครื่องพวกนี้หรอก! “ไม่
“ต้องอยู่สิ มือนี้มันจะไม่มีทางปล่อยออกจากเธอ”เขายกมือที่จับกับเธอขึ้นมาและกำให้แน่นขึ้น บ่งบอกว่าไม่วันที่เขาจะปล่อยมือนี้ให้หลุด“เราไปทานข้าวกันก่อนไหมคะเสร็จแล้วค่อยไปเล่นต่อ”“ยังไม่หมดอีกหรอ?!”“ยังมีอีกเยอะเลยล่ะค่ะ”ทั้งสองมาพักทานอาหารโดยที่เรเน่ให้เอริคนั่งจองโต๊ะนั่งไว้เธอจะเป็นคนเดินไปซื้อให้เองแต่เอริคบอกว่าไม่กินแต่ก็โดนเธอบังคับให้กินจนได้ และแน่นอนว่าเอริคไม่ยอมให้เธออกเงินเลยสักบาทจะมีก็แค่ค่าตั๋วที่เธอได้ใช้เงินตัวเองและแน่นอนว่าพอเป็นสถานที่ท่องเที่ยวก็จะมีคนหลายรูปแบบและสาวไทย เมื่อได้เห็นเอริคก็มีกากล่าวชมในความหล่อเหลาของเขา“ฝรั่งคนนั้นหล่อมากเลยแก”“จริงแกแต่พี่ผู้หญิงก็สวย”“เหมาะสมกันไม่ไหว!”“เทสดีทั้งคู่เลยเอาจริง ดูการแต่งตัวสิ”“จริง! อยากมีแฟนเทสดีแบบนี้!”“มีคนชมเอริคว่าหล่อด้วยค่ะ”“หรอ แต่เขาก็บอกว่าเราเหมาะสมกันด้วยใช่ไหม”“เอริคได้ยินด้วยหรอ”“อืม เพราะมันเป็นคำชมที่เป็นความจริงไงล่ะไม่มีใครเหมาะสมกับเธอเท่าฉันแล้ว”มาเฟียคนที่โหดดุร้ายคนนั้นทำไมเขาได้กลายมาเป็นคนคลั่งรักไปแล้ว แต่เธอรู้สึกดีนะที่เขาเป็นแบบนี้…เอริคหยิบแว่นขึ้นม
ปราสาทผีสิง…เอริคยืนมองปราสาทผีสิง เขากำลังคิดว่าทำไมผู้หญิงตัวเล็กคนนี้ถึงได้ชอบทำอะไรที่มันแปลกประหลาดตลอดเลย เคยกลัวอะไรบ้างไหม? จะว่าไม่สิ่งที่เธอกลัวก็คงจะไม่ได้เพรามันมีอยู่สิ่งหนึ่งที่เธอกลัวเขาจำได้ดี เสียงฟ้าร้องในวันที่เธอหลงป่า เธอในตอนนั้นเขาสัมผัสได้เลยว่าเธอกลัวมากตุบๆ ร่างบางตีไปที่หลังของมาเฟียหนุ่มเบาๆ“เข้าไปกันเลยไหมคะ”“เธอไม่กลัวหรือไง”“ก็แค่ผีปลอมไม่กลัวหรอกค่ะ หรือเอริคกลัว?”“ฉันไม่กลัว!”ยืนยันเสียงแข็ง เธอได้แต่คิดว่าก่อนหน้านี้ก็พูดว่าไม่กลัวแต่ก็ร้องออกมาซะดังเชียว10 นาทีต่อมา“ไหนบอกไม่กลัวไงคะ”“ก็ผีไทยมันไม่เหมือนกับปีศาจที่ฉันเคยรู้จัก”เขายังรู้สึกกลัวผีผู้หญิงตัวเมื่อกี้อยู่ เธอเรียกมันว่าอะไรนะ ผีนางรำ แค่นึกถึงก็ขนลุกแล้ว เขาจัดการไอ้คนสร้างสิ่งน่ากลัวนี้เลยดีไหม!!!!!“อันต่อไปไม่น่ากลัวแล้วค่ะ”เธอยื่นมือไปหาเขาพร้อมรอยยิ้มที่แสนจะอบอุ่น ร่างหนายืนมือจับทั้งสองประสานมือเข้าด้วยกัน ส่วนที่ลงตัวหัวเธออยู่ประมาณไหล่ของเขา“วันนี้ฉันสนุกมากเลยนะคะ แล้วเอริคสนุกหรือเปล่า”“สนุกสิก็เพราะว่าที่นี่มีเธออยู่ด้วย”น้ำเสียงธรรมดาแต่ประโยคนี้
เพราะเธอได้ซื้อจากในเว็บส้มมาแล้ว ก็แค่มารับพร้อมใสลิสต์แบรนด์ก็เข้าไปได้เลย“คนเยอะ”มาเฟียหนุ่มมองไปรอบๆกับคนที่เยอะอย่างกับมด เดินสวนกันไปมา เสียงดังกรีดร้อง แยกไม่ออกว่าสนุกหรือกำลังเจ็บปวด นี่คือความรู้สึกของเขาที่มาอยู่สถานที่เด็กเล่น!“ก็เป็นสถานที่ท่องเที่ยวนี่คะ เราเล่นอะไรก่อนดีคะ”“อยากจะเล่นอะไรก็เล่น”“แล้วมีเครื่องเล่นที่เอริคกลัวหรือเปล่าคะ”“อย่างฉันนี่นะจะกลัวอะไร ไม่มีทาง”ณ เครื่องเล่นเฮอริเคน“มันจะเท่าไหร่กันเชียวเครื่องเล่นพวกนี้”ด้วยความที่เอริคไม่เคยเล่นเครื่องเล่นอะไรพวกนี้มาก่อนเลยทำให้เขาไม่รู้ความรู้สึกว่าเล่นแล้วจะเป็นไง“หึหึ เดี๋ยวได้รู้แน่นอนค่ะคุณมาเฟีย”เรเน่แอบหัวเราะนี่เป็นครั้งที่สองที่เธอกลับมาที่นี่ก่อนหน้านั้นเมื่อนานมาแล้วเธอเคยมาเล่นกับเพื่อนๆเรเน่เลือกที่จะนั่งด้านหน้าสุดเพียงขึ้นไปนั่งเธอก็สึกตื่นเต้นแล้ว ทั้งสองคนใส่เข็มขัดนิรภัยและตัวล็อกเพื่อความปลอดภัย ก็มีเจ้ามาตรวจดูความเรียบร้อยให้ด้วย“เอริคมั่นใจนะว่าไม่กลัว”“เหอะ! ถามตัวเองเธอยัยเด็กน้อย”เธอจะรอดูว่าผู้ใหญ่ถ้าร้องจนเสียงหลงจะเป็นยังไง เธอส่ายหัวอดอมยิ้มไม่ได้ เอริคก็
แกร๊ง เสียงช้อนกระทบลงบนจานข้าวขวับ สายตาตวัดขึ้นมามองจ้องเขม็งไปที่เธอชื่อเพื่อนที่เธอพูดออกมานั้นเขาจำได้ดีว่าเป็นเพื่อนผู้ชาย นี่เธอจะไปเที่ยวกับผู้ชายงั้นเหรอเหอะ!“ห้ามไปกับเพื่อนผู้ชาย!”เสียงแข็งกร้าวกับสายตาดุดันจ้องมองไปที่เธอ คิ้วนี้ขมวดเข้าหากันแล้ว“พอดีว่ามีแต่เพื่อนผู้ชายที่ว่างค่ะ”เธอยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ และลุกออกจากเก้าอี้อีกครั้ง เดินมานั่งลงที่ตักของเขา พาดแขนเล็กกอดไปที่คอหนา“แต่ถ้าเอริคไม่อยากให้ฉันไปกับพวกเขา เอริคก็ต้องไปกับฉันแทนนะคะ ไม่งั้นฉันคงต้องไปกับผู้ชายสองคน”เธอพูดออกไปพร้อมมองไปที่เขา ปากก็ยิ้มหวาน“ได้ ถ้าอยากจะไปมากขนาดนั้น…ที่อื่นมีเยอะแยะไม่คิดอยากไป”ไม่วายที่เขาจะเอ่ยปากบ่นเธอออกมา สายมองไปที่หน้าเล็ก เขาอยากจะหยิกแก้มเธอเหลือเกิน“แต่มีข้อแม้นะคะ”ร่างบางกระซิบที่ข้างใบหูของเขา“ข้อแม้อะไร”เขาถามเธอออกไป จะตั้งแง่อะไรกับเขาอีกนี่เขายอมไปกับเธอมันยังไม่พอใจเธออีกหรือไง“เอริคห้ามสั่งปิดสวนสนุก ห้ามซื้อเวลาสวนสนุกแล้วก็เข้าไปแค่กับฉันห้ามมีบอดี้การ์ดตามไปด้วย”สีหน้าจริงจังกับคำพูดที่หนักแน่น“ลองใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาที่ไม่ใช่มาเฟีย







