Semua Bab PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Bab 101 - Bab 110

สนุกอย่าลืมกดไลก์ คอมเมนต์น้า กิ่วแม่ปานจุดชมวิวทะเลหมอกและพระอาทิตย์ขึ้นในตอนเช้า บรรยากาศในตอนเช้าดีมาก ลมหนาวเย็นๆที่พัดผ่านร่างกายของเธอช่างทำให้จิตใจสงบนิ่งเหลือเกิน หลังจากถ่ายรูปพระอาทิตย์ขึ้นเสร็จแล้ว ก็เดินเล่นชมวิวอยู่เกือบสองชั่วโมง เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอเลยว่าไหม… หลังจากนั้นทั้งสองก็ขับรถมอเตอร์ไซค์ออกมาเที่ยวชมวิวตามทางมาเรื่อยๆ จนเป็นทางที่ต้องเดินเข้าป่าไป เพราะว่าเขตแดนจะเข้าไปหาถ่ายรูปดอกกล้วยไม้ป่า“คิดว่าเล่นเอ็มวีเพลงอยู่หรือไงวะ”เสียงเรียบนิ่งที่เอ่ยแซวร่างบางเมื่อเห็นเธอยืนกางแขนสูดอากาศขวับ!“ฉันได้ยินนะเขตแดน!”“ก็พูดให้ได้ยินไงครับยัยคุณหนู!”เขตแดนยกยิ้มมุมปาก มือก็ถือกล้องแอบกดถ่ายเธอไปหนึ่งรูป“ก็บอกว่าไม่ใช่คุณหนูไง เฮ้อ”เธอพูดออกมาอย่างเหนื่อยหน่ายกับเขา เอาแต่เรียกว่าคุณหนูมาทั้งวัน!“เธอจะทำอะไรก็ทำไปนะ ส่วนฉันจะแยกเข้าไปถ่ายรูป สักเที่ยงมาเจอกันตรงนี้เข้าใจไหม อย่าไปไหนไกลล่ะ”เขตแดนเอ่ยบอกเธอให้กลับมาเจอเขาที่จุดเดิมตรงที่รถจอด“โอเค ฉันก็จะเดินเล่นแถวนี้แหละ ว่าจะลองไปเดินเล่นทางนั้นสักหน่อยได้ยินเหมือนเสียงน้ำตก”“ไม่ต้อง! ไม

“อย่ามัวแต่ทะเลาะกันได้ไหมวะ เป็นห่วงก็ไปช่วยกันตามหาเธอ”พรึ่บ เอริคและเขตแดนหันหน้าหนีไม่พูดกัน“ผมหาใกล้ๆแถวนี้แล้วไม่เจอ คงต้องรอเจ้าหน้าที่มาก่อน”“ฉันรอไม่ได้หรอกนะ”คำเรียบนิ่งออกมาจากปากของเอริคมือล้วงกระเป๋าแม้จะดูสงบนิ่งแต่ภายในใจกับร้อนรุ่ม“ฉันจะออกไปตามหาเธอเดี๋ยวนี้!”“มึงใจเย็นก่อน อีกไม่นานเจ้าหน้าที่ก็คงจะมาแล้ว”เจย์เดนเอ่ยห้าม ไม่ใช่ว่าเป็นห่วงเอริคหรืออะไรเพียงแต่กลัวว่าถ้าเอริคหลงไปอีกคนจะยุ่งถึงมันจะเป็นอะไรที่เกิดขึ้นได้ยาก“งั้นก็แบ่งกันไป กูไม่มีทางหลงป่าอยู่แล้ว กูไม่รอเจ้าหน้าที่หรืออะไรทั้งนั้นไม่รู้ว่าป่านนี้ยัยกระต่ายจะร้องไห้ฟูมฟายขนาดไหน”“มันก็มีทางอยู่ที่ไม่ต้องรอ”เขตแดนหันกลับมาพูดก่อนจะอธิบายเส้นทางโดยรอบของป่าแถวนี้ ถึงเขาจะเคยสำรวจทั่วแต่ก็พอรู้เส้นทางแต่มันก็ค่อนข้างอันตราย“ก่อนจากกันเธอว่าอยากไปดูน้ำตก ซึ่งป่านี้ถ้าเข้าไปลึกๆถึงจะเจอน้ำตกแต่น้ำตกมันมีสามทาง ผมไม่รู้ว่าเธอไปทางไหนเราคงต้องแยกกันไป”เขตแดนอธิบายให้ทั้งสองหนุ่มมาเฟียฟัง“วินมึงไปกับเขา จอร์ชมึงไปกับกู”เอริคหันไปสั่งลูกน้องคนสนิท“ครับ/ครับ”“ถ้าลึกไปแล้วยังไม่เจอให้กลับออก

“ชีวิตเรามันจะไปแย่ที่สุดตรงไหนกันนะ ถ้างั้นก็ให้ฉันตายไปเลยไหม!” เปรี้ยง! “เฮือก! “พูดเล่นค่ะ ฉันยังไม่อยากตาย”สิ่งเดียวที่เธอทำได้ตอนนี้คือรอให้ฝนหยุดตกไม่งั้นเธออาจจะเป็นปอดชื้นตายได้ซ่า~! ซ่า~! เปรี้ยง! ซ่า~!“นี่ก็ตกจังเลย เลือกวันได้ถูกจริงๆนะคุณฝน!”ซ่า~! ซ่า~! เปรี้ยง! ซ่า~!“นายท่านครับผมว่าเรากลับออกไปก่อนไหมครับตอนนี้พายุแรงมาก ถ้านายท่านเดินต่อไปอาจจะเกิดอันตรายได้นะครับ”จอร์ชที่พูดไปเพราะเขานั้นเป็นห่วงเจ้านายในป่ามันอันตรายจริงๆนะหมับ! เอริคกระชากคอเสื้อจอร์ชเข้ามาใกล้“ถ้ายังไม่เจอเธอกูจะไม่กลับออกไป! มึงกลัวมากมึงก็ออกไปกูจะไปให้ถึงน้ำตก!” พลั่ก พูดจบก็ผลักลูกน้องออก“ขอโทษครับนายท่าน”เอริคฝ่าลมฝ่าฝนเดินหน้าต่อไป เสียงฟ้าร้องดังเปรี้ยงปร้าง พรืด!“นายท่าน!”ภาพที่จอร์ชเห็นคือนายท่านลื่นขี้โคลนล้มลงกระแทกพื้นดินอย่างแรง เขารีบเข้าไปประคองทันที พบว่าแขนเอริคที่เกี่ยวโดนไม้ข้างทางจนทำให้เลือดไหลออกมา“นายท่านเป็นยังไงบ้างครับ”ถามอย่างเป็นห่วงพร้อมชี้ไปที่แผล“กูไม่เป็นไรแต่เรเน่ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้าง”“เธอจะหนาวมากไหมหรือตอนนี้เธอยังปลอดภัยดีอยู่ใช่ไ

“ถ้ากลัวก็แค่หลับตา ฉันจะปกป้องเธอเองยัยกระต่ายน้อย”กระชับอ้อมกอด เธอรู้สึกปลอดภัยเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของเขา “อย่าหนีออกมาอีก รู้ไหมว่าเป็นห่วง” เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะพูดคำนี้ออกมา “ขอโทษต่อไปฉันจะระวังคำพูด ฉันไม่เคยรู้สึกอย่างที่พูดเลย ขอโทษที่ทำให้ต้องมาเจออะไรแบบนี้” ร่างบางไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่ได้เห็นหน้าเขาเธอก็หายโกรธแล้ว ดีใจด้วยซ้ำที่เขาออกมาตามมาเธอ เขาทำแบบนี้ไงเธอถึงได้หลงรักเขาจนไปไหนไม่รอด “ทนหน่อยนะฉันคงอยู่กับเธอถึงแค่เดือนหน้าเท่านั้น..” ขวับ! เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาในทันที เมื่อกี้ที่เขาพูดมามันคืออะไร “หมายถึงอะไรคะที่ว่าแค่เดือนหน้า?”คิ้วขมวดเข้าหากัน สีหน้าเธอตอนนี้ทั้งสับสน จิตใจก็ว้าวุ่น “…” “คุณจะทิ้งฉันหรอ จะไม่อยู่กับฉันแล้วใช่ไหม” “ถ้าจะทำแบบนี้ก็ปล่อยให้ฉันตายอยู่ในป่าเถอะ!” คำพูดขอโทษของเขาเมื่อกี้จริงๆมันคือคำลาสินะ น้ำตาไหลออกมาโดยที่ไม่รู้ “ไม่ใช่…ฉันต้องกลับไปทำงาน…สัญญาว่าจะกลับมา” นั่นคือประโยคที่ร่างหนาเอ่ยออกมา ส่วนร่างบางในอ้อมกอดนั้นกำลังโกรธเลยไม่ยอมพูดด้วย แต่ก็ไม่ปฏิเสธที่จะโดนอุ้มหรอกนะเพราะเธอเจ็บเข่า! เดินไ

“ไม่ต้องตอบหรอกค่ะ ฉันก็ถามไปงั้นแหละค่ะ แค่เพียงคุณรู้ว่าฉันรักคุณ มันก็มาพอแล้วค่ะ” เธอไม่อยากไปคาดคั้นเอาคำตอบอะไรจากเขาหรอกถ้าสุดท้ายแล้วคำนั้นมันไม่ได้ออกมาจากหัวใจของเขา เธอจะรอ รอวันที่เขาจะพูดมันออกมาเองโดยที่เธอไม่ต้องถาม “ฉันขอสั่งให้เธอหยุดร้องไห้ได้แล้ว เดี๋ยวก็ได้ไข้ขึ้นอีกหรอก”มือหนาเลื่อนขึ้นมาปาดน้ำตาที่ไหลเลอะอยู่ตามพวงแก้มบาง คำพูดที่เหมือนเป็นดั่งคำสั่งแต่แฝงไปด้วยความห่วงใย “เจ็บตรงไหนอีกไหม”เขามองดูรอยช้ำที่หัวเธอ พบว่าไม่แดงเหมือนกับวันแรกที่เจอเธอ เขาจะโทษว่าเธอซุ่มซ่ามก็ไม่ได้พื้นมันลื่นเธอเลยล้ม “ไม่เจ็บเท่าไรแล้วค่ะ แต่ที่เข่าก็ยังเจ็บอยู่นิดหน่อยค่ะ ที่แขนก็ไม่ได้เจ็บมากแล้วแค่มีปวดๆอาจจะเพราะนอนเยอะไป” เอริคขยับตัวจะก้มไปดูแต่ร่างบางที่กอดรัดเขาไว้แน่น จนขยับตัวลำบากเขาเลยไม่ได้ดูบาดแผลที่เข่าเธอ ฟู่วว~ เป่าลงไปบริเวณบาดแผลที่หัวของเธอ “อย่าเจ็บอีกเลยนะ นี่เป็นคำสั่ง”น้ำเสียงราบเรียบกับสายตาที่จับจ้องไปที่บาดแผลตามเนื้อตัวของเธอ “จูบฉันได้ไหมคะ นี่เป็นคำขอ”สิ้นเสียงหวานออดอ้อนราวกับลูกแมวร้องขอความรัก เอริคโน้มตัวลงไปจูบเธออย่างดูดดื่