Alle Kapitel von PSYCHO มาเฟียโรคจิตเสพรัก: Kapitel 61 – Kapitel 70

เอริคและเรเน่กำลังเดินทางกลับมาคฤหาสน์ในกรุงโรมด้วยเครื่องบินเจคส่วนตัว อาการของเอริคนั้นดีขึ้นมากเขาเลยจะกลับมารักษาตัวที่บ้าน เพราะมีพยาบาลพิเศษอย่างเรเน่ที่คอยดูแลมาตลอดทั้งอาทิตย์ มาเฟียที่น่ากลัวกลายเป็นมาเฟียขี้อ้อนไปเลย“ยังเจ็บแผลอยู่หรือเปล่าคะ”“ยังรู้สึกเจ็บอยู่”เสียงทุ้มต่ำเอ่ย มือหนายังคงกุมมือเล็กไม่ให้ห่างตัวเลย ที่บอกว่าเจ็บนั้นไม่จริงเลยสักนิดเขาไม่ได้รู้สึกเจ็บเหมือนตอนแรกๆ แต่ก็ต้องบอกว่าแผลยังไม่ได้หายสนิท“แล้วคุณก็รีบออกมาจากโรงพยาบาล ทำไมไม่อยู่รักษาให้หายดีก่อนคะ”“ฉันไม่ชอบนอนเตียงโรงพยาบาล”“แล้วชอบนอนเตียงที่ไหนคะ”“ชอบนอนเตียงที่บ้านและ…ต้องมีเธออยู่บนเตียงด้วยแบบนั้นแหละที่ชอบมาก”เธอถึงกับต้องยกมือขึ้นมากุมขมับ เขาเป็นมาเฟียอะไรกันนี่มันเหมือนพ่อหนุ่มแพรวพราวที่จ้องจะกินสาวชัดๆ“กระสุนที่ยิงเข้าไปมันเปลี่ยนนิสัยคุณหรือเปล่าคะ เอริค”“แล้วไม่ชอบหรอ ที่ฉันจะเปลี่ยนแปลงเพราะเธอ”ร่างบางหันมาก่อนจะใช้มืออีกข้างวางบนมือของมาเฟียหนุ่ม พร้อมสบตาจ้องมองไปในดวงตาคมกริบ“ไม่ต้องพยายามเปลี่ยนแปลงอะไรหรอกค่ะ เป็นตัวคุณอย่างที่เป็นนั่นแหละเพราะฉันตกหลุมรัก

กึก! ร่างบางหยุดการก้าวเท้าเดินในทันทีจากตอนแรกที่ตั้งใจจะเดินเข้าไปหาร่างหนา เพราะเสียงตะโกนแข็งกร้าวของเขานั้นทำเธอตกใจอย่างมาก เธอได้แต่สงสัยมากกว่าเดิมเขาเป็นอะไร จู่ๆ ก็มองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาทำแบบนี้เธอเองก็เริ่มจะกังวลเหมือนกันนะ “เอกสารนั่นอยู่ไหน” เขาหันกลับไปหาลูกน้องคนสนิทและเอ่ยถามถึงเอกสารสำคัญ… “ผมนำเอกสารไปเก็บไว้ในห้องทำงานนายท่านครับ” “ถ้าไม่มีคำสั่งจากฉัน ห้ามปล่อยให้เธอออกมาจากห้อง” “คะ?/ ครับ!” “นี่มันเรื่องอะไรกันคะเอริค ทำไมต้องห้ามฉันออกไปจากห้องด้วย”ร่างหนาไม่ฟังเสียงหวานที่เอ่ยร้องถามเลยสักนิดแถมยังปิดประตูใส่เธอ ปัง! เสียงประตูที่ถูกดังสนั่น “เฝ้าไว้ อย่าให้ใครมารบกวนกูทั้งนั้น” ออกคำสั่งเสร็จก็เดินออกไปจากประตูห้องนอน ร่างหนาตรงมาที่ห้องทำงานใหญ่ในทันที ก้าวเท้าเดินมาที่โต๊ะทำงานพบซองเอกสารสีน้ำตาลวางไว้บนโต๊ะอย่างดี ชึบ! ซองเอกสารถูกเปิดออก มันคือเอกสารการตรวจดีเอ็นเอของเรเน่ที่ถูกส่งไปเทียบกับดีเอ็นเอของคุณแม่เลี้ยงอันนาของเขา สายตามคมจ้องตัวอักษรอ่านที่ละคำอย่างละเอียด ผลจากห้องปฏิบัติการออกมาว่า ทั้งสองคนมีค่า

“งั้นมาเริ่มวิธีแรกที่ทำให้เธอลืมพวกเขาเลยละกัน”ร่างหนาผลักร่างบางลงไปที่เตียงก่อนจะขึ้นคร่อมร่างบางกักขังไม่ให้เธอหลุดรอดออกจากการพันธนาการจากเขา“วิธีอะไรของคุณคะ!” ร่างบางพยายามจะดันตัวเองออกแต่แขนเธอโดนเข่าของร่างหนาทับไว้ ตัวก็หนักยังจะมาทับแขนเธออีกถ้าแขนเธอหักขึ้นมาจะทำไง“วิธีที่เธอจะไม่ไปคิดถึงใครนอกจากคิดถึงฉันคนเดียวยังไงล่ะ”พรึบเอริคมือปลดกระดุมเสื้อออกจนหมดก็ขว้างเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเองออกไปไว้ยังพื้นด้านล่าง อวดโชว์ร่างกำยำที่น่าหลงใหล แม้จะมีผ้าพันแผลอยู่รอบอกแต่ก็ไม่ได้บดบังความน่าหลงใหลของเขาได้เลย เริ่มปลดหัวเข็มขัดออกเปี๊ยะ เสียงเข็มขัดหนังฟาดลงไปที่พื้น เสียงนั่นทำร่างบางที่อยู่ใต้ร่างเขาสะดุ้งเฮือกเพราะตกใจ ตอนเห็นเขาหยิบออกมาเธอคิดว่าจะโดนเข็มขัดนั่นฟาดลงมาเสียอีก ใจหายใจคว่ำหมดเลย ตอนนี้หัวใจของเธอเต้นแรงและสั่นรัวหมับ มือหนาวางลงไปที่หน้าอกของเธอ“กลัว? กลัวอะไร”“ครั้งนี้มันจะแตกต่างจากที่ผ่านมา” จุ๊บ ไม่พูดเปล่าแต่ยังก้มลงไปจูบหน้าผากเธอ แม้จะไม่ชินกับการกระทำในด้านนี้ของเขาเลยก็ตาม“ฉันสัญญาว่าจะอ่อนโยน”มือหนาเลื่อนลงมาดึงลากปลายชุดกระโปรงตัวสวยของเ

หลังจากนั้นมาสองวันเอริคกำลังนั่งคิดทบทวนในสิ่งที่เอลิน่าส่งข้อความมาหาเขาทางโทรศัพท์ แม้เขาจะตอบกลับไปว่าขอเวลาทบทวนความคิดอีกสามวัน แต่น้องสาวบุญธรรมของเขาก็เร่งเร้าว่าถ้าครบสามวันแล้วยังไม่ให้คำตอบ เธอจะบุกมาหาที่อิตาลีและยังขู่อีกว่าจะให้เธอบอกหรือจะเป็นเขาที่พูดกับเรเน่“ความจริงเป็นสิ่งไม่ตาย”“น้อง..เธอควรได้รู้ว่าตัวเองเป็นใคร”“ยังไงเรเน่ก็เป็นน้องสาวแท้ๆของน้อง ให้น้องได้คุยกับเธอเถอะเราแยกจากกันมาตั้งแต่เธอเกิด”“พี่ทำแบบนี้ไม่ถูกต้องน้องเช็กกับโรงพยาบาลแล้วเขาบอกว่าพี่ส่งผลตรวจดีเอ็นเอไป พี่ปิดน้องไม่ได้หรอกนะพาเธอกลับมา พี่รักเรเน่ใช่ไหม?”คำพูดของเอลิน่ายังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเขา รัก? เขาเนี่ยนะรักเธอ…ไม่ใช่เขาไม่ได้รักเธอ เขาแค่ชอบร่างกายเธอ ชอบน้ำเสียงเธอ และชอบที่ได้เห็นเธอเวลาร้องไห้ก็เท่านั้น..เขาไม่ได้รักเธอแม้แต่นิดเดียว ถึงจะเคยบอกว่าจะลองรัก แต่ตอนนี้มันยังไม่ถึงขึ้นที่เรียกว่ารักได้ คำว่ารักมันไม่ได้พูดออกมากันง่ายๆหรอกนะ ทำไมคนรอบตัวรอบข้างเขาถึงได้พูดคำนี้ออกมากันง่ายๆ กันนะ“ฉันไม่ได้รักเธอ”“การมีเธออยู่ข้างกายนี่มัน..ทำฉันวุ่นวายใจได้ตลอดเลยนะ

“เธอเป็นใครอะแก”“ฉันก็อยู่กับแกตรงนี้จะไปรู้ได้ไง” เสียงพนักงานหญิงที่นั่งอยู่ฝ่ายต้อนรับเริ่มซุบซิบ“หรือจะเป็นผู้หญิงของท่านประธาน?”“ไม่ใช่หรอก ท่านประธานเคยมีคนรักซะที่ไหน”“แต่ถ้าเป็น…อีตัวก็ไม่แน่นะ”เรเน่ที่พอจะจับใจความที่ผู้หญิงพวกนั้นพูดออกมา มันทำให้เธอรู้สึกแย่ที่ต้องมาได้ยินและเถียงไม่ได้ด้วยเพราะเขาก็ไม่ได้ประกาศให้ใครฟังอย่างชัดเจน…“อย่าไปสนใจสิ่งที่พวกนั้นพูดเลยนะครับนายหญิงพวกเธอก็แค่พนักงานธรรมดาที่ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”สายตาคมกวาดตาไปมองคนที่พูดจาไม่ดีใส่นายหญิงของเขา“นะนายหญิง!”พนักงานหญิงที่ได้ยินถึงกับตาโตรีบก้มหัวขออภัยเธอในทันที เรเน่ยิ้มพร้อมยกมือบอกว่าไม่เป็นไร ก่อนที่เธอและโจอี้จะเดินมาที่หน้าลิฟต์เป็นทางลับที่ไม่ค่อยมีใครผ่านเข้ามาได้นอกจากลูกน้องที่ทำงานหรือคนที่มาซื้ออาวุธจึงจะสามารถเข้ามาทางนี้ได้“เอ๊ะ!” ฟึ่บพั่บ ร่างบางหันซ้ายหันขวามองหากระเป๋าสะพายของเธอ ในนั้นมีโทรศัพท์อยู่ด้วยอย่างน้อยถูกลากมาที่ทำงานเขาแบบนี้ถ้าให้เธอมานั่งเฉยๆคงเบื่อตาย แต่ตอนนี้กระเป๋าเธอมันหายไปไหนกันเนี่ย!“หาอะไรหรือครับนายหญิง”“กระเป๋าสะพายฉันหาย ลืมไว้บน