All Chapters of Hahamakin Ko ang Lahat: Chapter 131 - Chapter 140

Ang abandonadong warehouse sa Tondo ay biglang puno ng ingay at kaguluhan. Ang mga sigaw ng mga pulis na "Freeze! Huwag kayong gagalaw!" ay umalingawngaw sa buong lugar, ang mga ilaw ng flashlight ay kumikislap sa dilim na parang mga kidlat na nagbibigay ng liwanag sa madilim na espasyo. Ang mga kidnaper ay nagpupumiglas pa rin, ngunit ang mga pulis at tauhan ni Fernan ay mabilis na nagtrabaho..ang mga suntok, sipa, at putok ng baril ay tumigil nang bigla nang mahuli ang lahat. Ang hangin ay puno ng amoy ng dugo, pawis, at pulbura, ang sahig ay puno ng mga nahulog na baril at lubid na ginamit sa pagkatali kay Lorie.Si Lorie ay nakatali pa rin sa lumang metal chair, ngunit ang mga mata niya ay bumukas nang malakas nang marinig ang mga sigaw. Ang katawan niya ay nanginginig sa takot at lamig, ang mga luha ay tumutulo nang walang tigil sa pisngi niya. Ang kanyang puting blouse ay punit sa gilid, ang buhok ay magulo at dumidikit sa mukha dahil sa pawis at luha. Si Pia ay nakatayo sa hara

Ang recovery room sa ospital ay puno ng malamig na ilaw mula sa fluorescent bulbs, ngunit sa sandaling iyon, ang kwarto ay parang puno ng init ng pagibig na hindi na mapigilan. Si Lorie ay nakaupo sa tabi ng kama ni Fernan, ang mga kamay ay magkahugpong nang mahigpit, ang mga mata ay puno ng luha na halohalo ang sakit at pagasa. Ang sugat ni Fernan ay nalinisan at nakabenda nang mabuti, ngunit ang mukha niya ay maputla pa rin, ang katawan ay mahina mula sa operasyon. Ang doktor ay nagpaalam na siya ay stable, ngunit kailangan niya ng pahinga walang stress, walang galaw, walang emosyon na masyadong malakas.Ngunit si Lorie ay hindi makapaghintay. Habang hawak ang kamay niya, ang isip niya ay puno ng mga alaala ang pagkidnap, ang laban ni Fernan, ang takot na mawala siya. “Fernan mahal hindi ko na kayang maghintay pa,” bulong niya, ang tinig ay nanginginig sa emosyon. Ang mga luha ay tumulo nang dahan dahan sa pisngi niya, ang dibdib ay sumasakit sa bawat hininga dahil sa takot na mawal

Ang presinto ng pulisya sa Tondo ay puno ng ingay at amoy ng pawis, sigarilyo, at takot na hindi na maitago. Ang mga rehas ay malamig at matigas, ang mga upuan ay sira-sira, ang mga dingding ay puno ng graffiti at mantsa ng dugo mula sa mga nakaraang away. Ang mga pulis ay abala sa pagkuha ng statement, ang mga boses ay mataas at puno ng galit habang tinatanong ang mga nahuli. Sa isang maliit na holding cell sa sulok, si Pia Curry ay nakaupo nang mag-isa, ang mga kamay ay nakaposas sa harap, ang mukha ay maputla at puno ng luha na hindi na niya mapigilan. Ang damit niya ay punit sa gilid, ang buhok ay magulo, ang mga mata ay pulang-pula sa kakaiyak at kakagising sa gabi. Ang mga alaala ay dumating nang paulit-ulit sa isip niya — ang mukha ni Lorie na takot na takot, ang kutsilyo na hawak niya, ang biglaang pagdating ng mga pulis, ang mga kamay na hinila siya palabas ng warehouse.“Paano nangyari ‘to?” bulong niya sa sarili, ang tinig ay basag na basag sa sakit. Ang mga kamay niya ay n

Ang recovery room sa ospital ay tahimik na ngayon, ang mga ilaw ay dimmed na para sa gabi, ang tanging tunog ay ang mahinang beep ng monitor at ang mabagal na paghinga ni Fernan. Ang hospital bed ay malawak, ang mga unan ay malambot, at ang kurtina ay nakasara nang mahigpit upang bigyan sila ng pribadong sandali. Si Lorie ay nakaupo sa gilid ng kama, ang bagong wedding ring sa daliri niya ay kumikislap sa mahinang ilaw, ang puso niya ay kumabog nang mabilis sa halo-halong excitement, pag-ibig, at takot na baka masaktan si Fernan sa kondisyon niya. Ngunit ang pagiging bagong kasal ay mas malakas pa sa lahat ng takot.“Fernan… asawa ko na talaga kita,” bulong niya, ang tinig ay nanginginig sa emosyon habang hinahaplos ang mukha niya. “Hindi ko akalain na magiging ganito ang unang gabi natin… dito sa hospital bed. Pero hindi na ako makapaghintay pa. Gusto ko na… gusto ko na maramdaman kang ganap na asawa ko. Gusto ko na ibigay ang lahat sa’yo ngayon din.”Si Fernan ay ngumiti nang mahina

Ang recovery room ay nanatiling tahimik pagkatapos ng kanilang ikalawang pag-iisa, ang hangin ay mabigat pa rin sa init at amoy ng pawis na halo-halo sa mahinang disinfectant ng ospital. Ang hospital bed ay bahagyang gumalaw pa rin mula sa kanilang galaw, ang mga unan ay magulo, at ang kurtina ay nakasara nang mahigpit upang bigyan sila ng pribado. Si Lorie ay nakahiga pa rin sa dibdib ni Fernan, ang katawan niya ay nanginginig pa rin sa matinding sensasyon, ang mga hita ay nakayakap nang mahigpit sa baywang niya, ang pagkababae niya ay basa pa at puno ng kanyang init. Ang mga daliri niya ay gumagala sa balat niya na basa ng pawis, ang puso niya ay kumabog nang mabilis na parang ayaw tumigil.“Fernan… mahal… asawa ko…” bulong niya, ang tinig ay nanginginig sa halo ng kahihiyan at labis na kaligayahan. Ang mukha niya ay nakabaon sa leeg niya, ang mga labi ay bahagyang humahaplos sa balat niya habang ang mga luha ay tumulo nang dahan-dahan. “Nakakahiya talaga… nasa hospital pa tayo… bak