Matapos ang ilang minuto, nakarating si Lorie sa rehabilitation center. Pagdating niya, kaagad niyang kinausap ang driver at iniabot dito ang isang libong piso bilang pang-gastos sa pagkain. "Kung gusto mo mag-lunch, mag-lunch ka na. Tatawag lang ho ako kapag tapos na ako," sabi ni Lorie, ang boses ay may kasamang kababaang-loob, ngunit ang kanyang mga mata ay puno ng seryosong intensyon.Ngumiti ang driver at tumango. "Sige po, Ma'am Lorie, ingat po kayo," sagot nito, at mabilis na umalis upang maghanap ng makakain.Habang papalayo ang driver, si Lorie ay naglakad patungo sa pinto ng rehabilitation center. Ngunit bago pumasok, nagpunta siya sa backdoor ng pasilidad. Dito, mas madali niyang matatapos ang lahat ng bagay na kailangang gawin nang hindi nakikita ng mga tao. Habang umaakyat sa hagdanan, mabilis niyang tinawagan si Tito Dante."Tito, nandito na ako sa rehabilitation," bulong ni Lorie, ang boses ay puno ng kahulugan. "Tuloy tayo sa plano. Ano po ang su
Read more