ใจตรึงรัก のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

กระทั่งพี่สาวพบรักกับบุรุษที่ดีคนหนึ่งแล้วแต่งงานออกไป อี้ปินจึงอยู่คนเดียวตั้งแต่อายุสิบสองปี เขาเปิดเพิงขายสุราหมักเองอันเป็นภูมิปัญญาที่สั่งสมหลายชั่วอายุคนสกุลอี้จนกลายเป็นสมบัติตกทอดจากบรรพบุรุษ เพิงสุราแห่งนี้เขาเปิดขายได้ปีกว่าแล้วอันที่จริงเรื่องเหล่านี้ล้วนสร้างความเจ็บปวดมิควรเอ่ยถึง หากแต่อาจเพราะเรื่องเกิดขึ้นนานแล้ว นานจนเกรงว่าจะลืมเลือน เด็กหนุ่มคล้ายย้ำเตือนโดยการเล่าเรื่องเศร้าอันเป็นโศกนาฏกรรมด้วยน้ำเสียงคะนึงโหยหา แทรกเสริมด้วยความรู้สึกอันฮึกเหิมคล้ายตั้งมั่นสัญญากับดวงวิญญาณบรรพบุรุษผู้กล้าว่าจะใช้ชีวิตนี้อย่างดีมิให้พวกท่านต้องเป็นห่วง กระแสเสียงเปี่ยมสุขยังย้ำชัดว่าเขาไม่ทุกข์อันใดยามเล่าขานอี้ปินจึงเผยสีหน้ายกย่องเลื่อมใสตลอดทางอย่างที่คนฟังไม่จำเป็นต้องรับรู้ด้วยสายตาเพียงรับรู้ด้วยหัวใจก็พอเดิมทีโจวอวี่มีสัมผัสการฟังเสียงที่ดีเยี่ยม ทว่ายามนี้เขาต้องเอียงหน้าหรี่ตาจนใบหูขยับอยู่หลายครั้ง ตั้งใจฟังอี้ปินอย่างจริงจัง ทั้งแน่วแน่อย่างหนักหนา หากแต่เสียงกระซิบกระซาบชิดริมหูพร้อมลมหายใจหอมๆ อุ่นๆ ของคนเมากลับทำให้เขาสมาธิเตลิดจนเดินผิดทางอยู่หลายครายามนี้เสียง

แสงตะวันส่องลอดลงมาตามช่องลมกับหน้าต่างที่เปิดอ้าจนแยงตาคนกำลังหลับ จ้าวเล่อเสียค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก แสงตะวันที่ลอดเข้าสู่ดวงตาพาให้สติสัมปชัญญะค่อยๆ กลับคืนมาในสมอง จนคนต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมา นางลืมตามองรอบกายอย่างฉงนสงสัยหญิงสาวรู้สึกเพียงปวดหัวเหมือนมันจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ ข้างหูราวกับยังมีเสียงอื้ออึงดังก้องอยู่ เบื้องหน้าที่เลือนรางค่อยๆ แจ่มชัด ดูเหมือนนางจะนอนอยู่บนตั่งเตี้ยตัวยาวที่ใดสักแห่ง จังหวะนั้นคนผู้หนึ่งก็วิ่งเข้ามาข้างกายนางแล้วถามอย่างร้อนใจ“พี่สาวอาเสีย ท่านตื่นแล้ว ข้าตุ๋นน้ำแกงสร่างเมาให้ท่าน อ้อ...เสื้อผ้าสตรีข้าพับแล้ววางไว้ตรงนี้นะขอรับ”“...!?”ผู้เข้ามาพูดๆ แล้วก็จากไปดุจสายลมหอบหนึ่งคืออี้ปิน เขาวางถ้วยน้ำแกงและเสื้อผ้าสตรีไว้บนโต๊ะหัวเตียงก่อนวิ่งออกไปจ้าวเล่อเสียเบิกตาแทบถลนมองตามคนอย่างตกตะลึง พลันถลึงตัวขึ้นพร้อมกอดสองแขนแนบกับลำตัวปิดหน้าอกตนไว้ นางค่อยๆ เปิดประตูเพื่อมองตามอี้ปินไปทางลานหน้าเรือนพริบตานั้นนางยิ่งตกอกตกใจเข้าไปใหญ่ เพราะสิ่งที่เห็นคือใครอีกคนซึ่งกำลังนั่งอยู่กับอี้ปินไม่ไกล“โจวอวี่!”จ้าวเล่อเสียเบิกตากว้างกว่าเดิม เ

“ท่านวางใจ ข้าไม่ทิ้งท่านไปที่ใดแน่” จ้าวเล่อเสียคลี่ยิ้ม ตอนนี้นางอยากให้โจวอวี่รักษาตัวที่บ้านอี้ปินนี่ล่ะเขาบอกว่าที่นี่มีเหล้าอายุวัฒนะ และตัวเขาก็นำยาสมุนไพรมาจากโรงหมอไป๋มากมาย แน่นอนว่าคุ้มค่ากับเงินที่จ่ายไปทั้งหมด“เราจะนอนอย่างไรกัน” จ้าวเล่อเสียมุ่นคิ้วถามโจวอวี่ตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ “ข้านอนพื้นเอง”“ไม่ได้ๆ” จ้าวเล่อเสียส่ายหน้า “ข้านอนเองดีกว่า”“เจ้าเป็นสตรี ข้าเป็นบุรุษจะให้สตรีนอนพื้นได้อย่างไร”ช่วยมิได้ที่คนเขาป่วย จ้าวเล่อเสียย่อมมิอาจขัดใจ“ก็ได้ๆ เรานอนบนเตียงด้วยกัน ข้าจะได้เฝ้าและดูแลท่านอย่างใกล้ชิดตอนกลางคืนด้วย ดีหรือไม่?”โจวอวี่เริ่มมีสีหน้ากังวลขึ้นมา จ้าวเล่อเสียเห็นเช่นนั้นก็พลันร้อนตัว “ท่านอย่าห่วง ข้าไม่ล่วงเกินท่านตอนหลับแน่นอน”โจวอวี่จึงมีสีหน้าดีขึ้น แต่รอยยิ้มลึกลับปรากฏตรงมุมปากหลังมื้ออาหารก็พลบค่ำพอดี จ้าวเล่อเสียจึงหันหลังไปจัดเตรียมที่นอนให้โจวอวี่ ทว่าพอหันหน้ากลับมาพลันพบบุรุษเปลือยกายท่อนบนอยู่ใกล้ๆ เขายืนแทบชิดกับแผ่นหลังนาง ลมหายใจรดต้นคอเลยทีเดียว“ข้ามองไม่เห็น เปลี่ยนเสื้อให้ข้าหน่อย”หญิงสาวเลิกคิ้ว “เพิ่งเปลี่ยนไปม

ครั้งล่าสุดนี้ก็เช่นกัน จ้าวเล่อเสียออกจากโรงหมอไป๋มานั่งดื่มเหล้าย้อมใจเรื่องโจวอวี่ อี้ซินก็มาหาอี้ปินพอดีนางจึงนั่งฟังสองพี่น้องคุยกัน ความว่าอี้ซินตั้งใจว่าจะเก็บสะสมเงินให้ได้เยอะๆ แล้วจะเปิดร้านสุราให้อี้ปินอี้ซินพูดเพียงเท่านั้นโดยมิได้กล่าวถึงปัญหาหลังเรือนที่กำลังเผชิญ แต่จ้าวเล่อเสียมองออกถึงความคิดซ่อนนัยของอี้ซินหากน้องชายสบาย พี่สาวย่อมหมดห่วงไร้กังวลอีกต่อไป ตัวเองจะเป็นหรือตายย่อมได้ทั้งสิ้นที่แท้สตรีผู้หนึ่งต้องอดทนกับคนหมดใจก็เพื่อน้องชาย และเงินที่ว่าล้วนเป็นเบี้ยหวัดจากสามีที่ต้องให้ภรรยาทุกเดือนตามหน้าที่ เพราะกฎหมายแต่ละแคว้นต่างก็กำหนดไว้แบบนี้ภรรยาต้องปรนนิบัติและเชื่อฟังสามี ไร้สิทธิ์เสียงโต้แย้ง ส่วนสามีต้องดูแลภรรยาอย่างดี ต้องมอบเงินให้ภรรยาไว้ใช้จ่ายสองส่วน คือส่วนตัวภรรยาและส่วนครัวเรือนที่ภรรยาต้องควบคุม มีมากให้มาก มีน้อยให้น้อยอย่างเหมาะสมตามฐานะหากสามีรับอนุภรรยายิ่งต้องให้เงินภรรยาเอกไว้เยอะๆ เพราะภรรยาเอกต้องจัดสรรให้อนุอีกทีเมื่ออี้ซินบอกว่าจะเก็บเงินเปิดร้านสุราให้ ต่อหน้าพี่สาว อี้ปินเผยท่าทางดีใจมาก ทว่าพอลับหลังตอนที่พี่สาวกลับไปแล้ว อี้

ลมปราณสายหนึ่งถูกขับเคลื่อนส่งมาถึงปลายนิ้วทันที กำลังภายในพร้อมสังหารแผ่ซ่านรอบกายบาง จ้าวเล่อเสียหรี่ตา สีหน้าคล้ายมีเงาทะมึนแห่งความตายครอบคลุมเอาไว้ แววตาดุดันเผยชัดถึงมหันตภัยร้ายกาจส่อถึงอันตรายทว่าอาวุธลับยังไม่ทันสำแดงฤทธิ์เดช คนยังไม่ทันลงมือกลับเห็นบุรุษปรี่เข้าสวมกอดมู่จินแนบแน่นใบหน้าหล่อเหลาแนบชิดแก้มขาว ริมฝีปากได้รูปของเขากระซิบพึมพำสองสามคำการกระทำนั้นยิ่งทำให้มู่จินร้องไห้โฮแต่กลับไม่ผละออก ทั้งยังโผร่างกอดตอบบุรุษผู้นั้นอย่างรักใคร่หวงแหน สองแขนที่แนบแน่นนั้น บ่งบอกได้ดีว่ามีความหมายอย่างไรจ้าวเล่อเสียพลันชะงักฝ่าเท้าที่กำลังรุกคืบคุกคาม กักเก็บพลังปราณที่แฝงกลิ่นอายสังหารแทบไม่ทันและเมื่อมู่จินหันมาเห็นจ้าวเล่อเสีย นางกลับคลี่ยิ้มกว้าง รีบปรี่เข้ามากอดจ้าวเล่อเสียไว้พร้อมน้ำตาที่หลั่งรินอาบแก้มเนียน“อาเสีย...เจ้ามาพอดี”จ้าวเล่อเสียรีบสำรวจมู่จิน เห็นอีกฝ่ายไม่มีร่องรอยของการถูกทำร้ายอันใดจึงวางใจลง“พี่สาวเกิดสิ่งใดขึ้น มีอันใดให้ข้าช่วยหรือไม่?” ถามพลางเหลือบตาพินิจพิเคราะห์กลุ่มบุรุษและสตรีแปลกหน้าชั่วขณะ พลันเห็นพวกเขาแย้มยิ้มเปี่ย