All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 91 - Chapter 100

653 Chapters

บทที่ 91

ใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าฉู่แดงก่ำด้วยโทสะ เพลิงริษยาในอกแทบจะแผดเผานางจนมอดไหม้เมื่อหวนนึกถึงตนเองที่ต้องครองตัวเป็นม่ายมาหลายปี ทว่าสตรีตรงหน้ากลับได้รับการทะนุถนอมเอาใจใส่จากบุตรชายของนาง มีสิทธิ์อันใดกัน?ฉู่ยวนคือคนที่นางทุ่มเทแรงกายแรงใจเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ เขาทำเช่นนี้ได้อย่างไร…“ฮูหยินผู้เฒ่า”เซวียหมิงเฟยหยุดฝีเท้าห่างออกไปสองก้าวจื่อจินยกตั่งกลมมาให้นางนั่งลง“การแต่งงานครั้งนี้ เป็นผู้ใหญ่ทั้งสองตระกูลตกลงปลงใจกัน”ยามนี้นางหามีความอ่อนหวานเอาใจเหมือนตอนที่อยู่ต่อหน้าฉู่ยวนไม่ สายตาที่มองฮูหยินผู้เฒ่าฉู่เรียกได้ว่าเย็นชาและหยิ่งผยอง“หากมิใช่เพราะเหตุนี้ ท่านคิดหรือว่าลำพังตระกูลฉู่ในยามนี้ ลำพังตำแหน่งขุนนางของฉู่ยวน จะสามารถแต่งบุตรีขุนนางขั้นสามได้?”“คำสั่งบิดามารดา แม่สื่อชักนำ”“ข้ากับฉู่ยวนเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ในสายตาท่าน เขาอาจจะดีเลิศไปเสียทุกอย่าง”“แต่สำหรับข้า ในยามนี้เขาไร้ค่าสิ้นดี”“สิ่งที่ข้าหวัง คืออนาคตของฉู่ยวนต่างหาก”นางมองใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธของนังปีศาจเฒ่าอย่างน่าขัน จิ๊จิ๊จิ๊ น่าเกลียดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก“ท่านกับข้าควรจะทำดีต่อกั
Read more

บทที่ 92

เซวียหมิงเฟยถือดีว่าตนสามารถอาศัยประสบการณ์จากชาติก่อน มากำราบฮูหยินผู้เฒ่าฉู่ให้อยู่หมัดทว่าคนคำนวณมิสู้ฟ้าลิขิตมีอยู่เรื่องหนึ่ง ที่นางไม่เคยล่วงรู้ฮูหยินผู้เฒ่าฉู่รู้ตัวดีว่าเป็นคนหูตาไม่กว้างไกล ดังนั้นไม่ว่าเรื่องน้อยใหญ่ล้วนขอความเห็นจากฉู่ยวนไม่เคยคิดทำเรื่องเกินหน้าที่อย่างสุ่มสี่สุ่มห้ารัตติกาลมืดมิด ไอเย็นแผ่ซ่านปกคลุมฉู่ยวนสะสางราชกิจที่ที่ว่าการเสร็จสิ้น ก็ย่ำผ่านม่านหมอกเย็นกลับมาถึงเรือน“ไปบอกฮูหยินว่า ข้าไปเยี่ยมท่านแม่แล้วจะกลับไปที่ห้อง”เขาสั่งกำชับเด็กรับใช้ข้างกาย ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังเรือนของฮูหยินผู้เฒ่าฉู่สองแม่ลูกลำบากมาด้วยกัน ฉู่ยวนจึงเคารพรักมารดามากไม่ว่าจะกลับดึกเพียงใด ก็ต้องแวะมาคารวะมารดาก่อนเสมอแม่นมเฒ่ายกน้ำชาอุ่นร้อนมาให้ แล้วถอยไปยืนสงบคำอยู่ด้านข้างก้มหน้าต่ำไม่มองสิ่งใด เพียงเงี่ยหูฟังเงียบ ๆ เท่านั้น“ยวนเอ๋อร์ พ่อตาของเจ้าเป็นรองเสนาบดีกรมโยธา ขุนนางขั้นสาม เขาจะสามารถบีบคั้นตัดเส้นทางขุนนางของเจ้าได้หรือไม่?”ช่วยไม่ได้ ช่วงบ่ายฮูหยินผู้เฒ่าฉู่ถูกคำขู่ของเซวียหมิงเฟยทำให้ตกใจกลัวเข้าจริง ๆนางยอมรับว่าตนเองไร้ความสามารถ เ
Read more

บทที่ 93

“เจ้าค่ะ ท่านพี่”องค์รัชทายาททรงโบกมือ ปลายนิ้วขยับขึ้นเล็กน้อยเป็นสัญญาณเกี้ยวค่อย ๆ เคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างเชื่องช้า โดยมีรถม้าติดตามไปเบื้องหลังเซวียมู่เจาทอดสายตามองรถม้าที่แล่นผ่านประตูวังเข้าไปจนลับตา แล้วจึงชักม้าหันหลังกลับผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดรถม้าก็หยุดลงพระราชวังราชวงศ์อวิ๋นนั้นกว้างขวางไพศาลยิ่งนัก จากประตูวังไปจนถึงเขตวังหลัง จำเป็นต้องใช้ระยะทางไกลโขหากมิใช่เพราะมีองค์รัชทายาทนำหน้า ซึ่งช่วยลดขั้นตอนการตรวจตราตามด่านต่าง ๆ ตลอดเส้นทาง คงต้องเสียเวลามากกกว่านี้อีกเท่าตัวนางอาศัยมือของเฝ่ยชุ่ยช่วยประคองลงจากรถม้า พบว่าองค์รัชทายาทมายืนรออยู่หน้าตำหนักเฟิ่งจ่าวแล้วเขากวักมือ “ไปกันเถิด”วันนี้ฮองเฮามีรับสั่งให้เข้าเฝ้าชาติก่อน ในยามที่ฮองเฮาทรงจัดงานเลี้ยงที่ตำหนักเฟิ่งจ่าว นางเคยมาเยือนที่นี่อยู่หลายครั้งจึงมิได้รู้สึกแปลกตานักเมื่อก้าวเข้าสู่เขตพระราชฐาน นางหลุบตาลงสงบจิตใจ ไม่สอดส่ายสายตามองไปทั่วเซี่ยฉงเห็นดังนั้นจึงลอบคิดในใจว่าเซวียมู่เจาผู้นั้นกังวลเกินไปเสียแล้วสตรีผู้นี้เป็นคนที่มีกฎระเบียบดียิ่ง“ข้ากับเย่จั๋วรู้จักกันมาแต่เล็ก ก่อนท
Read more

บทที่ 94

ฮองเฮาหรงแย้มยิ้มพลางส่ายหน้า สายตาที่ทอดมองหว่านกุ้ยเฟยนั้นเจือแววตามใจอยู่หลายส่วน“คนก็ไม่อยู่แล้ว ความขุ่นข้องหมองใจในอกเจ้าก็เพลา ๆ ลงบ้างมิได้หรือ?”หว่านกุ้ยเฟยแค่นเสียง ทว่าท้ายที่สุดก็มิได้เอ่ยสิ่งใดออกมาอีกหลังจากได้รับพระราชทานที่นั่งแล้ว ฮองเฮาหรงก็กล่าวว่า “ที่เรียกเจ้าเข้าวังมาวันนี้มิได้มีธุระอื่นใด เป็นนางที่อยากพบหน้าเจ้า”เซวียหว่านอี้พยักหน้า แสดงความเข้าใจ“อยู่ที่บ้านสุขสบายดีหรือไม่?” ฮองเฮาหรงทราบสถานการณ์ภายในตระกูลเซวียดีถูกอนุภรรยาลอบสับเปลี่ยนบุตร เซวียฉงผู้นี้ช่างปกครองเรือนหย่อนยานนักยังดีที่เจียงหนิงอันมิใช่คนเลอะเลือน ช่วงก่อนที่นางเข้าวัง ได้ยินนางเปรยเรื่องสินเดิมที่เตรียมไว้ให้บุตรสาว จึงรู้ว่านางย่อมไม่ปล่อยให้บุตรสาวแท้ ๆ ต้องลำบากผิดกับคนก่อนหน้านี้ ตอนออกเรือนมีสินเดิมเพียงหกสิบแปดหาบ ดูน่าเวทนาอยู่บ้าง“หม่อมฉันมิชอบความวุ่นวายอยู่แล้วเพคะ ที่เป็นอยู่เช่นนี้ก็นับว่าดีมากแล้ว”นางตอบอย่างว่าง่ายหว่านกุ้ยเฟยปรายตามองนางอย่างเกียจคร้านไม่ชอบความวุ่นวายก็นับว่าดี จะได้มีสมาธิดูแลจวนเจิ้นกั๋วกงทรัพย์สมบัติของจวนเจิ้นกั๋วกงนั้นมากมาย
Read more

บทที่ 95

กระทั่ง เจียงหนิงอันก็ถูกนับรวมอยู่ในผู้คนเหล่านี้ด้วยช่วงก่อนหน้านี้ เจียงหนิงอันเข้าวัง ทูลถามฮองเฮาว่าขอยกเลิกงานแต่งกับจวนเจิ้นกั๋วกงได้หรือไม่คิดดูแล้วนางคงนึกเสียใจจริง ๆมิเช่นนั้นจะกล่าววาจาไม่ไตร่ตรองเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรสมรสพระราชทาน จะยกเลิกได้อย่างไรระหว่างที่สนทนากันอยู่นั้น สาวน้อยเกล้าผมทรงซวงยานางหนึ่งก็เดินเข้ามาจากด้านนอก เบื้องหลังมีนางกำนัลติดตามมาอีกสองนาง“เสด็จแม่ ท่านแม่...”เด็กสาวก้าวเข้ามา พอเหลือบไปเห็นเซี่ยฉง ก็โถมตัวเข้าหา กอดเอวเขาไว้ทันที“ท่านพี่รัชทายาท”เซี่ยฉงลูบศีรษะนาง “เจียเหอมาแล้วรึ”เซวียหว่านอี้รู้ดีว่า ผู้นี้คือองค์หญิงหกเจียเหอ ผู้ที่จะมีรูปโฉมงดงามสะท้านเมืองหลวงในภายภาคหน้าทว่าหลังจากเซี่ยเหิงขึ้นครองราชย์ ก็เนรเทศองค์ชายสามเซี่ยเจินไปชายแดนใต้ ชั่วชีวิตมิอาจก้าวออกจากเขตศักดินาแม้ครึ่งก้าวส่วนองค์หญิงหกถูกเซี่ยเหิงบีบบังคับให้ไปแต่งงานเชื่อมไมตรีกับต่างแคว้นภายหลังจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร ยามนั้นนางถูกจับยัดลงไห มองไม่เห็นฟังไม่ได้ จึงมิอาจล่วงรู้แต่เมื่อคิดถึงนิสัยใจคอของเซี่ยเหิงและฉู่ยวนแล้ว เหล่าองค์ชายองค์หญิงคนอ
Read more

บทที่ 96

หลังจากกล่าวลาองค์รัชทายาทและเดินทางออกจากวังหลวงแล้ว นางก็ขึ้นรถม้ามุ่งหน้าไปยังจวนอ๋องมู่จวนอ๋องมู่ตั้งอยู่ติดกับพระราชวัง เพียงแค่มีถนนกั้นกลางเท่านั้นทั้งยังกินอาณาบริเวณกว้างขวาง โอ่อ่าหรูหรายิ่งนักสมกับที่เป็นที่ประทับของน้องชายร่วมอุทรของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันแม้เขากับพระชายามู่จ้าวซื่อจะรักใคร่กลมเกลียว ทว่าน่าเสียดายที่ในชาติก่อน หลังจากพระชายามู่สิ้นใจ อ๋องมู่ก็รีบแต่งงานใหม่ทันที มิหนำซ้ำยังถูกภรรยาใหม่เป่าหูอยู่ทุกค่ำคืน จนเปลี่ยนไปเข้าพวกกับองค์ชายห้าในที่สุดเล่าลือกันว่า สมัยหนุ่มอ๋องมู่เคยมีใจให้คุณหนูรองตระกูลหรง และตามเกี้ยวพาราสีอย่างหนักทว่าคุณหนูรองตระกูลหรงมีชายในดวงใจอยู่แล้ว เพื่อตัดรำคาญไม่ให้อ๋องมู่ตามตอแย นางจึงรีบแลกเทียบชะตากับฝ่ายชาย และแต่งงานออกไปไกลถึงซางโจวหลังออกเรือนไปหลายปี นางกลับมาเพียงครั้งเดียวนั่นคือตอนที่ฮูหยินผู้เฒ่าแห่งจวนหนิงกั๋วกงสิ้นใจ จึงจำต้องกลับมาแม้ปัจจุบันอ๋องมู่กับพระชายาจะรักใคร่กัน แต่ความเจ็บปวดจากการสูญเสียรักแรก อาจยังคงฝังลึกในใจยากจะลืมเลือนด้วยเหตุนี้ อ๋องมู่จึงมิได้สนิทสนมกลมเกลียวกับฮองเฮาหรงและองค์รัชทายา
Read more

บทที่ 97

“มาแล้วรึ” เซี่ยจวิ้นซึ่งนั่งหันหน้าไปทางพวกเขาแย้มยิ้มบาง ๆเซวียมู่เจาหันกลับไปมองน้องสาว “ปล่อยให้ข้ารอเสียนาน ไม่นึกเลยว่าจะถูกรั้งตัวให้อยู่รับมื้อเที่ยงในวังด้วย”“เจ้าค่ะ” เซวียหว่านอี้กล่าวว่า “พระนางทรงชี้แนะ ข้าได้รับความรู้มาไม่น้อยเลยเจ้าค่ะ”เซวียมู่เจาลุกขึ้นยืน พลางบิดกายคลายความเมื่อย “ท่านซื่อจื่อ วันนี้คงต้องพอแค่นี้ก่อน พี่น้องเราต้องขอตัวกลับจวนแล้ว”พอเซี่ยเหลียวเหลียวได้ยินก็ทำท่าจะเอ่ยท้วง ทว่ากลับถูกพี่ชายเอื้อมมือมาปิดปากเอาไว้เสียก่อน“ทั้งสองเดินทางปลอดภัย”เมื่อเห็นทั้งสองเดินตามบ่าวรับใช้คนสนิทของเซี่ยจวิ้นออกไปแล้ว เซี่ยเหลียวเหลียวจึงแกะมือพี่ชายออก“ท่านพี่ น่าชังนัก”นางยังไม่ได้ร่ำลาพี่หญิงเซวียเลยนะเซี่ยจวิ้นถึงรู้ตัวว่าเข้าใจน้องสาวผิด จึงรีบก้มตัวลงขอโทษ “เอาล่ะ ๆ เป็นความผิดของพี่เอง วันพรุ่งนี้บุตรีตระกูลเซวียต้องกลับไปเยี่ยมบ้านเดิม วันนี้พวกเขาจึงต้องรีบกลับจวนไปเตรียมตัว ไว้วันหน้าค่อยเชิญมาใหม่เถิด”……“เพล้ง——”จอกชาถูกขว้างออกไปอย่างแรง กระทบพื้นแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆเซวียหมิงเฟยเดือดดาลยิ่งนักชาติก่อนตอนนางได้รับเรียกตัวเข้า
Read more

บทที่ 98

คุณหนูกลับบ้านเดิมฟ้ายังมิทันสาง บ่าวไพร่ในจวนสกุลเซวียต่างก็ลุกขึ้นมาตระเตรียมงานกันอย่างขะมักเขม้นณ จวนสกุลฉู่ สามีภรรยาใหม่เพิ่งจะตื่นนอน“ท่านพี่”เซวียหมิงเฟยมองดูฉู่ยวน “ท่านดูอ่อนเพลียยิ่งนัก สองวันนี้พักผ่อนไม่เพียงพอหรือเจ้าคะ?”แววตาของเขาหม่นหมอง ใบหน้าหล่อเหลานั้นฉายแววเหนื่อยล้าอย่างเห็นได้ชัดฉู่ยวนส่ายหน้า “ไม่เป็นไร ช่วงนี้งานที่ที่ว่าการค่อนข้างรัดตัว วันนี้หลังจากพาเจ้ากลับไปเยี่ยมบ้านเดิมแล้ว รีบเข้านอนสักหน่อยก็คงดีขึ้น”เขาไม่อาจเอ่ยปากบอกนางได้ว่า ระยะนี้เขามักถูกฝันร้ายตามหลอกหลอนมิหนำซ้ำฝันร้ายเหล่านั้นแม้ดูเหมือนไร้ที่มาที่ไป แต่กลับปะติดปะต่อกันได้อย่างน่าประหลาดคนในไห คือสตรีนางหนึ่งสตรีที่ถูกตัดลิ้น ควักลูกตา ทำลายแก้วหู และตัดแขนขาจนกุดด้วนทว่าในความฝันเขากลับรับรู้ได้ว่า สตรีผู้นี้คือ “ภรรยา” ของเขาฉู่ยวนย่อมมิใช่วิญญูชนผู้มีจิตใจใสสะอาดบริสุทธิ์ แต่ก็มิได้มีจิตใจอำมหิตถึงเพียงนั้นเช่นนั้นแล้ว “ภรรยา” ที่มีสภาพเป็นมนุษย์หมูในฝัน แท้จริงแล้วถูกผู้ใดทำร้ายกันแน่?ณ เรือนฮูหยินผู้เฒ่า“ตระกูลเราเพิ่งจะเริ่มลืมตาอ้าปากได้ ของมีค่าจึงมีไม
Read more

บทที่ 99

“หากจะว่ากันตามจริง ก็ถือได้ว่าเป็นคนที่ฮูหยินผู้เฒ่าอบรมสั่งสอนมากับมือ”“เรื่องที่กล้าก่อขึ้นในตอนนั้น คิดดูแล้วคงมิได้มีเจตนา”ฉู่ยวนมิได้เอ่ยสิ่งใด สีหน้าเรียบเฉยจนอ่านไม่ออกทว่าเซวียมู่เจาหาได้คิดเห็นเช่นนั้นมิได้มีเจตนาหรือ?การสับเปลี่ยนทารกสองคน หาใช่การตัดสินใจเพียงชั่ววูบ หากแต่ต้องลอบซื้อตัวหมอตำแยและบ่าวไพร่ในจวนมิใช่เรื่องที่จะทำสำเร็จได้ในคราวเดียวเห็นได้ชัดว่าความคิดนี้ของอนุชิว ก่อตัวขึ้นมานานแล้วมิหนำซ้ำยังต้องใจเหี้ยม คอยจับตาดูเรือนหลักตลอดเวลา เพื่อเร่งให้คลอดในวันเดียวกับนายหญิงช่างลำเอียงยิ่งนักฉู่ยวนหาได้ใส่ใจเรื่องพรรค์นี้ สิ่งที่เขาสนใจมีเพียงเซวียหมิงเฟยเท่านั้นหากจะให้พูดกันตามตรง เขาอยากให้อนุชิวตายเสียด้วยซ้ำการมี “แม่ยาย” เช่นนี้ รังแต่จะไร้ประโยชน์ต่อตัวเขา“โทษทัณฑ์ของนางทางศาลาว่าการเมืองหลวงเป็นผู้ตัดสิน ฝ่าบาทเองก็ทรงรับทราบแล้ว”น้ำเสียงของเซวียฉงเจือแววเสียดาย “ช่วยเอาไว้ไม่ได้”ก่อนหน้านี้เคยคิดจะหาคนมารับโทษตายแทนอนุชิว แต่ก็มิได้ลงมือเป็นขุนนางในราชสำนัก ใครบ้างเล่าจะไร้ศัตรูทางการเมืองเมื่อเทียบกับเส้นทางขุนนางแล้ว อน
Read more

บทที่ 100

ธรรมเนียมในยุคสมัยนี้มิได้เข้มงวดต่อสตรีมากนักพวกนางสามารถออกนอกบ้านได้อย่างอิสระ หรือจะนัดแนะสหายชายหญิงไปท่องเที่ยวชมธรรมชาติก็ย่อมทำได้ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันทรงเป็นกษัตริย์ผู้รักษาบ้านเมืองได้เป็นอย่างดี ทรงปกครองด้วยความเมตตาโอบอ้อมอารี มิใช่ทรราชผู้โหดเหี้ยมอำมหิตแม้จะเป็นสมรสพระราชทาน แต่หากหลังแต่งงานไปแล้ว เซวียหมิงเฟยไม่มีความสุข แล้วบอกกล่าวแก่เย่จั๋ว คาดว่าเขาคงไม่บีบบังคับรั้งตัวนางไว้เป็นแน่ตระกูลเย่ จงรักภักดีต่อราชวงศ์อวิ๋นอย่างที่สุดต่อราษฎรก็ไม่เคยสร้างความเดือดร้อน ยิ่งเรื่องใช้อำนาจบาตรใหญ่ข่มเหงรังแกผู้อ่อนแอนั้นยิ่งไม่มีทางเป็นไปได้ชื่นชอบลาภยศและอำนาจวาสนา มิใช่เรื่องผิดเซวียหว่านอี้เองก็ชอบเช่นกันโศกนาฏกรรมในชีวิตของนาง เซวียหมิงเฟยถือเป็นชนวนเหตุ แต่ก็มิได้มีเจตนานางจึงไม่นึกแค้นเคืองเซวียหมิงเฟยศัตรูที่แท้จริง มีเพียงคนเดียวฉู่ยวนหาว่านางยึดครองตำแหน่งฮูหยินฉู่ ทำให้เขาไม่อาจครองคู่กับหญิงคนรักงั้นหรือ?จนเป็นเหตุให้เซวียหมิงเฟยต้องตายอย่างอนาถงั้นหรือ?คิดว่านางโง่เขลาจนมองเจตนาที่แท้จริงของฉู่ยวนไม่ออกหรือไร?ก็แค่สิบปีที่ตรากตรำทำงานหน
Read more
PREV
1
...
89101112
...
66
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status