جميع فصول : الفصل -الفصل 90

สินเดิมของเซวียหมิงเฟยในครานี้เซวียหมิงเฟยได้พาแม่นมหนึ่งคน สาวใช้คนสนิทสองคน สาวใช้แรงงานสี่คน และบ่าวชายอีกสี่คนติดตามไปด้วยนี่นับเป็นจำนวนสูงสุดสำหรับการออกเรือนของบุตรสาวขุนนางขั้นสองแล้วเบี้ยหวัดรายเดือนของบ่าวไพร่เหล่านี้ ในภายหน้าหากมิใช่เซวียหมิงเฟยเป็นผู้จ่าย ก็ต้องเป็นบ้านสามีเป็นผู้ออกให้คนทั้งสองนั้นหาใช่คนที่เซวียหว่านอี้ยัดเยียดให้ไม่ หากแต่เป็นพวกนางที่เสนอตัวอาสาติดตามเซวียหมิงเฟยไปตระกูลฉู่ด้วยความสมัครใจเองฮูหยินเจียงมิใช่เจ้านายที่กดขี่ข่มเหงบ่าวไพร่ คนในจวนจำนวนไม่น้อยหากไม่จำเป็นก็ไม่อยากโยกย้ายไปที่อื่นโดยเฉพาะพวกสาวใช้ทำงานหยาบเหล่านั้นใครจะรู้เล่าว่าแต่งออกไปแล้วจะเป็นตายร้ายดีอย่างไรหากคนตระกูลฉู่กดขี่พวกเขา เกรงว่าจะไม่มีหนทางได้หวนกลับมาแม้จะสามารถชี้ตัวเลือกคนได้ แต่การยึดความสมัครใจเป็นหลักย่อมดีที่สุดทั้งยังช่วยตัดปัญหาไปได้มาก“คุณหนู ยามท่านออกเรือน ท่านจะพาผู้ใดไปบ้างเจ้าคะ?”เฝ่ยชุ่ยเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้เซวียหว่านอี้ครุ่นคิด “มีเจ้ากับเจินจู ส่วนแม่นมเฉินเดิมทีก็เป็นคนของจวนเจิ้นกั๋วกง ย่อมต้องพาไปด้วย ส่วนคนอื่น...”นางสบตาเฝ

แม่นมเฉินเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสงบนิ่งว่า “รายการสินเดิมนั้นไม่อาจแก้ไขได้ เมื่อสาวใช้สินเดิมตายไปคนหนึ่ง ก็จำต้องหาคนมาแทนที่ และต้องสวมรอยใช้ชื่อว่าฝูหลิงด้วยเจ้าค่ะ”เจินจูพยักหน้า เรื่องนี้นางย่อมรู้อยู่แล้ว“บ่าวไปดูทางฝั่งนั้นมาแล้วเจ้าค่ะ ได้เจอเหลียนเชียว เห็นว่ามีคนมาแทนที่ฝูหลิงจริง เป็นสาวใช้ปัดกวาดจากเรือนหน้าเจ้าค่ะ”เซวียหว่านอี้หลุบตาลง กล่าวว่า “เจ้าเคยเห็นหน้าคนมาแทนผู้นั้นหรือไม่?”เจินจูกล่าว “เคยเห็นผ่านตาอยู่บ้างเจ้าค่ะ เป็นคนในจวนของเรา”เมื่อกลับมานั่งลงอีกครั้ง คำถามนับไม่ถ้วนก็วนเวียนอยู่ในหัวของเซวียหว่านอี้ใครกันที่เป็นคนฆ่าฝูหลิงวันนี้เป็นวันมงคลสมรสของเซวียหมิงเฟย หากข่าวแพร่งพรายออกไป งานแต่งที่เซวียหมิงเฟยเฝ้ารอก็แทบจะพังทลายไปครึ่งหนึ่ง และต้องตกเป็นขี้ปากชาวบ้านอย่างแน่นอน“ท่านพ่อรักใคร่นาง ท่านแม่เองก็ยังมีความผูกพันกับนางอยู่บ้าง คนลงมือย่อมไม่ใช่เจ้านายในจวนแน่”“แม่นมเฉิน…” นางเอ่ยเรียกเสียงเบาแม่นมเฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง “หรือว่ามีคนต้องการสวมรอยแทนฝูหลิง? หรือนางเพียงแค่ต้องการติดตามไปตระกูลฉู่ แต่ดันเจาะจงเลือกกำจัดฝูหลิง?”เซวียหว่านอี้ส

เมื่อดื่มสุรามงคลร่วมกันเสร็จสิ้น ฉู่ยวนมองเจ้าสาวที่ใบหน้าแดงซ่านด้วยฤทธิ์สุรา แววตาอ่อนโยน แต่ในใจกลับมิได้ตื่นเต้นยินดีสักเท่าใด“เฟยเอ๋อร์พักผ่อนเสียหน่อยเถิด ข้าจะออกไปรับรองแขกด้านหน้า ประเดี๋ยวจะมีคนยกสำรับเข้ามาให้เจ้า”เซวียหมิงเฟยพยักหน้าด้วยความขัดเขิน ยามนึกถึงค่ำคืนวสันต์อันไร้ขอบเขต นางก็มิอาจเก็บซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ได้“ท่านพี่ไปเถิดเจ้าค่ะ ทางนี้ข้ามีคนอยู่เป็นเพื่อน”นางยังมีสวีหรูอี้คอยอยู่เป็นเพื่อนที่นี่ฉู่ยวนจากไปแล้ว บรรดาผู้คนที่เข้ามามุงดูความครึกครื้นในห้องหอต่างก็ทยอยแยกย้ายกันออกไปคนเหล่านี้ส่วนใหญ่ล้วนเป็นลุงป้าน้าอาเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียง ในเมื่อได้ยลโฉมเจ้าสาวแล้ว สิ่งสำคัญลำดับถัดไปย่อมเป็นการกินดื่มในงานเลี้ยงโต๊ะจีนงานเลี้ยงของตระกูลฉู่วันนี้มิได้ด้อยเลย ถึงขั้นว่าจ้างพ่อครัวใหญ่จากภัตตาคารชื่อดังในเมืองหลวงมาลงมือปรุงรสด้วยตนเองขณะที่ฝั่งตระกูลฉู่เปี่ยมไปด้วยความปีติยินดี ทว่าฝั่งตระกูลเซวียประหนึ่งสายฟ้าฟาดลงกลางเรือน……ในฐานะนายหญิงของจวน แม้เวลานี้อำนาจการดูแลเรือนจะถูกถ่ายโอนไปให้ฉินเยว่ชิงแล้วเกือบทั้งหมด ทว่าหากฮูหยินเจียงปรารถน

ยามทอดมองแผ่นหลังที่ผอมเพรียวทว่าเปี่ยมไปด้วยความงดงามนั้น เซวียหมิงเฟยก็รู้สึกพึงพอใจยิ่งนักที่แท้รสสวาทระหว่างสามีภรรยาโดยปกตินั้น ช่างวิเศษเพียงนี้เองชาติก่อนกับองครักษ์ผู้นั้นก็ตื่นเต้นเร้าใจ ด้วยเหตุว่าเป็นการลักลอบคบชู้ ทว่าเพราะเป็นการลักลอบนี่เอง ภายในใจจึงเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ทำให้มิอาจสุขสมได้อย่างเต็มที่ณ เรือนหลังฮูหยินผู้เฒ่าสวมอาภรณ์สีเขียวอมดำ นั่งรออยู่ที่ห้องโถงข้างข้างกายมีแม่นมวัยกลางคนสีหน้าเคร่งขรึม และสาวใช้ตัวน้อยที่ยืนหน้าตึงอยู่อีกคนนางรอมาหนึ่งเค่อแล้ว ทว่าลูกสะใภ้ตัวดีกลับไร้วี่แววช่างวางอำนาจบาตรใหญ่เสียจริง เพิ่งแต่งเข้าจวนมาก็กล้าปล่อยให้แม่สามีนั่งรอนานเพียงนี้“ท่านแม่!”ขณะที่โทสะกำลังพุ่งขึ้นหน้า เสียงของฉู่ยวนก็ดังแว่วมาแววตาของนางแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยน พลางทอดสายตามองไปตามเสียงเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามา ผสมปนเปกันไปทว่ายามเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นเซวียหมิงเฟยที่ยืนเคียงข้างฉู่ยวน ความอ่อนโยนในดวงตาก็พลันจางหายนี่หรือคือลูกสะใภ้ของนาง อ่อนวัยโฉมสะคราญ สดใสเจิดจ้า รูปร่างเย้ายวนงดงาม ใบหน้าเปล่งปลั่งด้วยรัศมีแห่งการได้รับการบำรุงบำ

เซี่ยเหลียวเหลียวเองก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ เพียงแค่เอ่ยลอย ๆ ไปเท่านั้น เผื่อว่ามันจะสำเร็จขึ้นมาจริง ๆ“เช่นนั้นก็ทำได้เพียงให้คนทั้งสองเลื่อนวันกลับบ้านเดิมไปอีกหนึ่งวันแล้ว” เซี่ยเหลียวเหลียวกำหมัดแน่น แววตาแน่วแน่พระชายามู่กุมขมับด้วยความจนใจ พลางส่ายหน้า มิรู้จะอธิบายแก่นางอย่างไรดี “สตรีออกเรือนแล้วต้องกลับบ้านเดิมในวันที่สาม จะเลื่อนไปได้อย่างไร จะให้ผู้อื่นมองอย่างไรกัน”เซี่ยเหลียวเหลียวได้ยินดังนั้น ก็รู้สึกขัดใจยิ่งนักนี่ก็ไม่ได้ นั่นก็ไม่ได้ เช่นนี้แล้วนางก็ต้องพลาดโอกาสพบหน้าพี่สาวตระกูลเซวียไปหนึ่งครั้งมิใช่หรือ?เมื่อเห็นท่าทางน่าสงสารเวทนาของบุตรสาว พระชายามู่จึงเอ่ยปลอบโยนว่า “อีกไม่กี่วันก็จะถึงพิธีปักปิ่นของนางแล้ว ถึงเวลานั้นแม่จะพาเจ้าไป เจ้าคิดไว้หรือยังว่าจะเตรียมของขวัญอันใดให้นาง?”สมแล้วที่เป็นเด็กสาวพระชายามู่เอ่ยเพียงประโยคเดียว ก็สามารถเบี่ยงเบนความสนใจของท่านหญิงน้อยได้แล้ว“เช่นนั้นข้าต้องไตร่ตรองให้ดีเสียแล้ว ยังมีงานมงคลสมรสของพี่หญิงอีก...” กล่าวพลาง ทอดสายตาจ้องมองนางอย่างมีความหมายหัวใจของพระชายามู่พลันกระตุกวูบ แม่ตัวดีคิดจะทำอันใดอีก