บททั้งหมดของ เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: บทที่ 111 - บทที่ 120

“ย่อมได้อยู่แล้ว”เซวียมู่เจากล่าวว่า “สถานการณ์ในจวนเจิ้นกั๋วกงยังคลุมเครือ ข้างกายเจ้าจำเป็นต้องมีองครักษ์คอยคุ้มกันจริง ๆ รอสักไม่กี่วัน ข้าจะช่วยดูให้”“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านพี่” เซวียหว่านอี้ถอนหายใจด้วยความโล่งอกลำพังมีเพียงหวังหย่วนอยู่ภายนอกคนเดียวนั้นไม่เพียงพอ เรื่องจิปาถะบางประการ จำต้องมีคนเพิ่มอีกสักหลายคนจึงจะเบาแรงและคล่องตัวครั้นกลับถึงจวนเซวียมู่เจามองดูคู่สามีภรรยาหนุ่มสาวที่เดินตามหลังมาพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าไปหาท่านแม่ทางโน้นก่อนเถิด ประเดี๋ยวข้าจะตามไป”เรื่องเร่งด่วนในยามนี้ คือต้องไปเยี่ยมดูภรรยาเสียก่อนกล่าวจบ เขาก็เลิกชายเสื้อคลุมก้าวยาว ๆ เดินนำออกไปก่อน“มีเรื่องอันใดให้ต้องรีบร้อนเพียงนั้นหรือ?”เซวียหมิงเฟยหันไปมองเซวียหว่านอี้นางยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย กล่าวว่า “เรื่องมงคล”แม้มิได้กล่าวให้กระจ่างแจ้งทว่าเซวียหมิงเฟยพลันนึกบางสิ่งขึ้นได้ นัยน์ตาเป็นประกาย “พี่สะใภ้ตั้งครรภ์แล้วหรือ?”เมื่อลองตรึกตรองดู ชาติก่อนดูเหมือนจะเป็นช่วงเวลาประมาณนี้เช่นกันหลังกลับมาเกิดใหม่ แม้จะมีเรื่องบุตรสายตรงและอนุเข้ามาวุ่นวายรบกวนจิตใจนางไปบ้าง แต่เรื่องสำคัญใน

ยามหวนนึกถึงฉู่ยวนที่ติดตามท่านลุงจากไปเมื่อครู่ เขาช่างดูสูงส่งสง่างาม ทั้งยังหนุ่มแน่นและมากความสามารถยิ่งนักยามรับสำรับ นางได้ยินอย่างชัดเจนคุณชายฉู่กำลังจะได้เลื่อนขั้นเป็นขุนนางขั้นห้า ด้วยวัยเพียงยี่สิบต้น ๆ อนาคตภายหน้าย่อมรุ่งโรจน์ไร้ขีดจำกัดผู้ว่าการอำเภอที่บ้านเกิดของนาง แม้อายุล่วงเข้าห้าสิบกว่าปีแล้ว ก็ยังคงเป็นเพียงขุนนางขั้นเจ็ดมิทราบว่าเหล่าคุณชายในเมืองหลวง จะเก่งกาจเปี่ยมพรสวรรค์เฉกเช่นฉู่ยวนกันหมดหรือไม่?ตระกูลเซวียเป็นเพียงสามัญชน แม้ในตระกูลจะมีทรัพย์สินกิจการอยู่บ้าง ทว่าไร้ซึ่งยศถาบรรดาศักดิ์เซวียฉงเป็นคนแรกที่ได้รับราชการ ทั้งยังเป็นถึงท่านทั่นฮวาในปีนั้นตระกูลเซวียย่อมพลอยมีหน้ามีตาขึ้นมาบ้างนางไม่ปรารถนาจะรั้งอยู่ที่หนิงโจว แต่งงานกับขุนนางเล็ก ๆ หรือตระกูลธรรมดา แล้วใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายจืดชืดไปตลอดชีวิตนางปรารถนาจะเป็นยอดคนเหนือคน ปรารถนาลาภยศสรรเสริญและอำนาจบารมีฉู่ยวนนับว่าไม่เลวทีเดียว ทั้งหนุ่มแน่นมีอนาคต รูปโฉมก็หล่อเหลาคมคายทว่าฉู่ยวนในยามนี้ ทำให้นางหวั่นไหวได้เพียงเล็กน้อยเท่านั้น หามีสิ่งใดมากไปกว่านี้ไม่ที่นี่คือเมืองหลวง เป

“มีเรื่องเช่นนี้อยู่จริง หรือองค์ชายจะมีผู้ที่เหมาะสมแนะนำขอรับ?”เรื่องนี้มิใช่เรื่องใหญ่โตอันใด อย่างน้อยในสายตาคนภายนอก ก็เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยการเฟ้นหาผู้ติดตามสักสองคนให้น้องสาวตนเอง แม้แต่จะนำมาเป็นหัวข้อสนทนายังมิคู่ควรด้วยซ้ำทว่าองค์ชายสามกลับหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาเน้นย้ำเป็นพิเศษหากเซวียมู่เจาไม่คิดให้มากความ ก็เห็นทีจะเสียชาติเกิดแล้วเซี่ยเจินกล่าวว่า “คนที่เจ้าหามา อาจจะมิได้มีปัญหาอันใด ทว่ายามต้องพาเข้าไปยังจวนเจิ้นกั๋วกงนั้น จะราบรื่นหรือไม่ก็ยากจะกล่าว มิสู้ไปขอคนจากผู้พี่โดยตรงไม่ดีกว่าหรือ”“ถึงอย่างไรเขาก็นำทัพจับศึกมาหลายปี ทหารจากชายแดนที่ปลดระวางมาสักคนในมือเขา หากนำมาเป็นผู้ติดตามให้น้องสาวเจ้า ต่อให้มองหาจากที่อื่น ก็ล้วนถือเป็นยอดฝีมือระดับแนวหน้าทั้งสิ้น”เซวียมู่เจาเองก็เคยคิดถึงเรื่องนี้“องค์ชายช่างรู้จักรังแกคนนัก ด้วยฐานะของท่าน การจะเอ่ยปากขอคนจากเย่กั๋วกงย่อมเป็นเรื่องง่ายดาย แต่สำหรับข้าแล้ว เรื่องนี้เอ่ยปากได้ยากยิ่งขอรับ”อีกประการหนึ่ง การหาผู้ติดตามให้น้องสาว จุดประสงค์ก็เพื่อคอยปกป้องนางหากไปขอคนจากเจิ้นกั๋วกงหาก เขาคิดจะลงมือกับน้อ

ความยิ่งใหญ่ตระการตาในพิธีปักปิ่นของเซวียหว่านอี้ ทำให้แขกเหรื่อที่มาร่วมเป็นสักขีพยานต่างพากันชื่นชมมิขาดปากโดยเฉพาะของขวัญที่ส่งมาจากในวัง และสินสอดอันล้ำค่าที่ขนมาเป็นหีบ ๆ จากจวนเจิ้นกั๋วกง ล้วนทำให้ผู้คนตาลายด้วยความตื่นตาตื่นใจในบรรดาผู้คนเหล่านั้น ย่อมมีผู้ที่นึกเสียดาย“หากตอนนั้นพวกเรารับปากการแต่งงานนี้ เพียงแค่สินสอดเหล่านี้ ก็เพียงพอที่จะทำให้ครอบครัวร่ำรวยขึ้นมาได้”“เจิ้นกั๋วกงช่างมือเติบยิ่งนัก สินสอดมากมายเพียงนี้ ซ้ำยังประเมินค่ามิได้ทุกชิ้น หรือว่าจะขนมาจนหมดคลังสมบัติของจวนกั๋วกงแล้ว?”“ตระกูลเย่เป็นขุนศึกมาหลายชั่วคน ออกศึกทำสงครามตลอดทั้งปี ของบรรณาการจากสงครามย่อมมีมากมายสุดคณานับ ขนอย่างไรก็มิหมดหรอก”หลายวันต่อมา ทั่วทั้งเมืองหลวงต่างโจษจันถึงความยิ่งใหญ่ของพิธีปักปิ่นบุตรสาวตระกูลเซวีย และสินสอดอันมหาศาล ทำเอาผู้คนอิจฉาตาร้อนกันถ้วนหน้ามีคนอิจฉา ย่อมต้องมีคนริษยา“สินสอดมากมายแล้วอย่างไรเล่า เจิ้นกั๋วกงถึงอย่างไรก็เป็นคนพิการไปแล้ว ชาตินี้ไร้ทายาท ทำได้เพียงรับบุตรบุญธรรม”“ตอนที่ฝ่าบาทพระราชทานสมรสให้เจิ้นกั๋วกง มีกี่บ้านที่พยายามหลบเลี่ยงแทบไม่ทัน

หกปีมานี้ เขาได้มอบเกียรติยศและการดูแลในฐานะพระชายาซื่อจื่อให้นางอย่างครบถ้วนเว้นเสียแต่ความรักใคร่ ทั้งยังมิเคยร่วมหอลงโรงเขามิใช่คนต่ำช้าสามานย์วาจาที่ควรเอ่ยก็ได้เอ่ยไปจนสิ้น มิเคยมีสิ่งใดปิดบังอำพรางแม้แต่น้อยยามนี้อีกฝ่ายเอ่ยปากขอหย่าขาด หรงเจวี๋ยรู้สึกเพียงว่าศิลาหินก้อนมหึมาที่ทับถมอยู่กลางอกมาตลอดหกปี ในที่สุดก็ได้คลายออกแล้วหกปีมานี้ แทบจะผลาญสิ้นเรี่ยวแรงของเขาไปกว่าครึ่งยามหวนนึกถึงตำแหน่งพระชายาที่ถูกนางครอบครอง ความรู้สึกไร้หนทางต่อกรภายในใจนั้นรัดรึงเขาไว้อย่างแน่นหนาแม้รู้แจ้งว่าเรื่องนี้มิใช่ความผิดของนาง ทว่าตัวเขาเองมิใช่ผู้บริสุทธิ์หรอกหรือ?เขามิใช่คนเย็นชาไร้หัวใจ เมื่อคราแรกที่คิดถอนหมั้น สิ่งใดที่พอจะนึกเผื่อแผ่แก่นางได้ เขาก็ตรึกตรองจนถ้วนทั่ว แม้แต่ทางหนีทีไล่ในภายภาคหน้าก็จัดเตรียมไว้อย่างรอบคอบหากนางเปลี่ยนสถานะเป็นบุตรบุญธรรมจวนกั๋วกง วันหน้ายามออกเรือนย่อมมีหน้ามีตาเป็นแน่“นางผู้นั้นออกเรือนไปแล้วหรือ?” เซี่ยเจินเอ่ยถามบุตรีคนเดียวของอดีตหัวหน้าสำนักศึกษาหลวง เนี่ยเหวินจวินครั้งหนึ่งนางเคยมีใจปฏิพัทธ์ต่อหรงเจวี๋ย เป็นความรักที่สำรวมอย