บททั้งหมดของ เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: บทที่ 71 - บทที่ 80

ถึงแม้นางจะไม่ได้เดินทางไปเอง แต่อาศัยฐานะในตอนนี้ส่งข้าวของไปให้ไม่น้อยถือเป็นการประกาศให้คนบ้านนั้นได้รับรู้ว่า ผู้ที่หนุนหลังพี่หญิงเฉียนอยู่ ก็คือว่าที่ฮูหยินเจิ้นกั๋วกงต่อให้ทางนั้นจำเป็นต้องรับอนุภรรยาเพื่อสืบทอดทายาท แต่เชื่อว่าคงไม่กล้าข่มเหงรังแกสองแม่ลูกพี่หญิงเฉียนเป็นแน่สี่โม่ยิ้มรับพลางพยักหน้า “คุณหนูวางใจเถิดขอรับ คุณชายตระกูลเฉียนกำลังร่ำสุราอยู่กับคุณชายที่เรือนปู้ชี่ บ่าวจะเรียนบอกแทนให้เองขอรับ”เมื่อส่งสี่โม่กลับไปแล้วเซวียหว่านอี้ก็ทอดสายตามองดูของตรงหน้า“ฝีมือปักเย็บยอดเยี่ยมยิ่งนัก แสดงถึงความจริงใจและซาบซึ้งในบุญคุณเจ้าค่ะ” แม่นมฉินพินิจพิเคราะห์อยู่ครู่หนึ่งน้ำเสียงนั้นราบเรียบเป็นปกติในยุคสมัยนี้ สตรีที่มีฝีมือเย็บปักถักร้อยงดงามนั้นมีให้เห็นอยู่ดาษดื่น ผู้ที่ทำไม่เป็นก็มิใช่เรื่องสลักสำคัญ โดยมากพวกคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์มักจะชุบเลี้ยงช่างปักฝีมือดีไว้ข้างกายอยู่แล้วทว่าแม่นมเฉินเองก็พึงพอใจในงานฝีมือของเซวียหว่านอี้ยิ่งนักด้วยวัยเพียงเท่านี้ แต่ฝีมือกลับประณีตบรรจงและดูมีชีวิตชีวา ราวกับสั่งสมประสบการณ์มานานนับสิบยี่สิบปีวันหน้าต่อให้มิต้อ

เฉียนหลานหัวเราะร่า ยกมือขึ้นตบปากตนเอง “ข้าไม่ได้มีเจตนาล่วงเกิน เจ้าก็รู้ใจข้าดี”ทั้งสองสนทนากันพลางเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนทิงหลานเพื่อเข้าคารวะฮูหยินเจียง“ลูกคารวะท่านแม่เจ้าค่ะ”เซวียหว่านอี้ย่อกายคำนับอย่างชดช้อยงดงาม ก่อนจะหมุนกายเล็กน้อย “คารวะพี่สะใภ้เจ้าค่ะ”นึกไม่ถึงว่านางจะกลับมาแล้ว เหตุใดจึงไม่ได้ยินข่าวคราวเลย?น่าจะเป็นเมื่อคืนกระมัง?สตรีผู้นี้คือภรรยาของเซวียมู่เจา ฉินซื่อฉินเยว่ชิงได้รับรู้เรื่องราวความเปลี่ยนแปลงในจวนตั้งแต่ระหว่างทางกลับเมืองหลวงแล้วนางวางตัวกับคุณหนูทั้งสองของตระกูลเซวียตามปกติ ไร้ซึ่งความบาดหมางขุ่นเคืองทว่านางมีความสนิทสนมกับเซวียหมิงเฟยมากกว่า ด้วยเหตุว่าเป็นพี่สะใภ้กับน้องสามีร่วมสายเลือดส่วนคนผู้นี้ นับเป็นเพียงการทักทายกันตามมารยาทเท่านั้นแต่ในยามนี้ เห็นทีคงต้องทำความรู้จักใหม่และไปมาหาสู่กันให้มากขึ้นเสียแล้ว“มิน่าเล่า น้องหญิงถึงได้มีเค้าโครงหน้าคล้ายท่านแม่ถึงเจ็ดส่วน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นแม่ลูกกัน”ฉินเยว่ชิงยกมือป้องปากยิ้มกล่าว “ท่านพ่อในยามนั้นเป็นถึงทั่นฮวา รูปงามไม่เป็นรองใคร มาบัดนี้น้องหญิงกลับดูงดงามยิ่งกว่

หวังหย่วนปฏิเสธ “คุณหนู ไม่ต้องทำเช่นนี้หรอกขอรับ”ขอเพียงนางยอมปลดสถานะทาสให้ยอดดวงใจของเขาได้ ต่อให้หวังหย่วนต้องตายแทนเซวียหว่านอี้ เขาก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อยเซวียหว่านอี้กล่าวว่า “รับไว้เถิด นี่เป็นส่วนที่ข้าให้เจ้า มิใช่เงินส่วนตัวของเฝ่ยชุ่ย”เฝ่ยชุ่ยยัดเงินใส่มือเขาอย่างแข็งขัน พลางส่งยิ้มค้อนให้เขาในใจหวังหย่วนหวานล้ำปานน้ำผึ้ง “ขอบพระคุณคุณหนูขอรับ”“ตอนนี้สัญญาทาสของเฝ่ยชุ่ยยังอยู่ที่ตระกูลเซวีย รอข้าแต่งงานเมื่อใดจะคืนอิสระให้นาง ทางเจ้าเตรียมการพร้อมแล้วหรือไม่?”เซวียหว่านอี้กล่าวว่า “อย่างช้าที่สุดต้นปีหน้า นางก็จะเป็นอิสระแล้ว”สาเหตุหลักเป็นเพราะนางอยากรั้งเฝ่ยชุ่ยให้อยู่ฉลองปีใหม่ด้วยกันก่อนหากปล่อยเฝ่ยชุ่ยจากไปตอนนี้ นางเองก็ยังไม่รู้ว่าเมื่อไปอยู่จวนกั๋วกงจะมีอำนาจมากน้อยเพียงใด หากเข้าออกไม่สะดวก คงทำใจลาจากลำบาก“ขอบพระคุณคุณหนูขอรับ” หวังหย่วนทิ้งตัวลงคุกเข่า มองนางด้วยความซาบซึ้งใจ “ทางบ้านข้าเตรียมพร้อมทุกอย่างแล้ว ช่วงหลายปีก่อนข้าคุ้มกันขบวนสินค้าเก็บเงินได้ไม่น้อย อีกทั้งยังมีเรือนพักในเมืองหลวง จะไม่ยอมให้เฝ่ยชุ่ยต้องตระเวนรอนแรม ไร้ที่ซุกหัวนอนแน่น

ขุนนางชั้นผู้ใหญ่หลายคนถึงกับคาดเดากันว่า การที่ฝ่าบาททรงเลือกบุตรสาวของรองเสนาบดีผู้นี้ มิใช่ว่าเป็นผลจากการสุ่มเลือกหรอกหรือเซี่ยเหิงพยักหน้า “คำที่เล่าลือกันนั้น ฟังดูเลวร้ายยิ่งกว่านี้เสียอีก”ทว่าเสด็จพ่อโปรดปรานท่าทีของเจิ้นกั๋วกงการเลือกบุตรีของเซวียฉง ย่อมมิใช่การตัดสินใจจากการสุ่มเลือกเป็นแน่จวนกว่างผิงโหวในยามนี้เสื่อมถอยลงทุกวัน ภูมิหลังของเซวียฉงนั้นเรียบง่าย ไร้พันธะยุ่งเหยิงกับตระกูลขุนนางใหญ่ในเรื่องนี้อาจมีความเมตตาที่เสด็จพ่อทรงมีต่อเย่จั๋ว แต่ส่วนใหญ่แล้วคงเพื่อหลีกเลี่ยงการเกี่ยวดองกับขั้วอำนาจใหญ่เสียมากกว่าลู่ชิงซางเอ่ยถามด้วยความสงสัย “หากเป็นเช่นนั้น เหตุใดเจิ้นกั๋วกงถึง…”ดูเหมือนจะดีต่อคู่หมั้นผู้นี้อยู่ไม่น้อยเซี่ยเหิงยิ้มกล่าวว่า “แม่นางเซวียคือฮูหยินเจิ้นกั๋วกงที่ได้รับพระราชทานสมรส ท่าทีที่ผู้อื่นมีต่อนาง ย่อมหมายถึงท่าทีที่มีต่อจวนเจิ้นกั๋วกง”“ไม่ว่าภายในจะเป็นเช่นไร แต่ภายนอกพวกเขาคือสามีภรรยากันอย่างถูกต้อง ร่วมสุขร่วมทุกข์ เกียรติยศผูกพันกัน”“การรังแกแม่นางเซวีย ก็เท่ากับเหยียบย่ำหน้าตาของเจิ้นกั๋วกง”ลู่ชิงซางเข้าใจแจ่มแจ้ง “ที่แท้ก็

เซวียหว่านอี้เพียงละสายตาออกอย่างเรียบเฉย นางวางมือลงบนแขนของเฝ่ยชุ่ยเพื่อพยุงกาย ก่อนจะก้าวขึ้นรถม้าไปยามมองรถม้าที่เคลื่อนห่างออกไป ฉู่ยวนก็รู้สึกอึดอัดโดยไม่ทราบสาเหตุความรู้สึกบางอย่างผุดพลุ่งขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจหวนนึกถึงเรื่องเล่าลือชื่นชมในตัวเซวียหว่านอี้ที่แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงหลังงานเลี้ยงชมบุปผาวันนั้นบ้างก็ว่านางมีรูปโฉมงดงามหมดจดเหนือโลกีย์ ยิ่งกว่าฮูหยินเจียงในอดีตเสียอีกข่าวลือเหล่านี้ล้วนเล็ดลอดออกมาจากจวนองค์หญิงใหญ่ยังมีคนกล่าวอีกว่า หากรู้แต่แรกว่าบุตรีทั้งสองของตระกูลเซวียมิได้ถูกสลับตัวด้วยเจตนาชั่วร้าย คงรีบไปสู่ขอที่ตระกูลเซวียนานแล้วนัยของคำพูดเหล่านี้ดูเหมือนจะสื่อว่า เซวียหมิงเฟยนั้นมิอาจเทียบเคียงเซวียหว่านอี้ได้ทว่าคุณชายเสเพลเช่นเขาและอีกหลายคนกลับพึงใจในตัวเซวียหมิงเฟยมากกว่าด้วยนางมีรูปโฉมฉูดฉาด งามสะพรั่งเย้ายวนใจแม้เซวียหว่านอี้จะงดงามมิใช่น้อย ทว่าเมื่อเทียบกับเซวียหมิงเฟยแล้วกลับขาดเสน่ห์ยั่วยวนไปส่วนหนึ่งนาง คงเป็นสตรีในแบบที่เหล่าฮูหยินทั้งหลายชื่นชอบฉู่ยวนชอบเซวียหมิงเฟย แต่กลับเผลอไผลนึกถึงเซวียหว่านอี้อย่างมิอาจหักห้