LOGINShare
บทที่ 98
Latest chapter
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 212
หวังหย่วนชะงักไป คาดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเอ่ยถามเรื่องนี้“มิได้มีอันใดมากหรอก พี่สะใภ้ของข้าเปิดโรงปักผ้า เฝ่ยชุ่ยนำงานปักของคุณหนูไปวางขายที่ร้าน ได้พบหน้ากันไม่กี่ครา จึงค่อย ๆ คุ้นเคยกัน”ทว่ายังมีเรื่องหนึ่งที่มิได้บอกมีคราหนึ่งเฝ่ยชุ่ยถูกอันธพาลข้างถนนเกี้ยวพาราสี เขาจึงยื่นมือเข้าช่วยสั่งสอนคนพวกนั้น จากนั้นจึงได้สนทนากันไม่กี่คำ นานวันเข้าจึงเกิดความรู้สึกดี ๆ ต่อกัน“เรื่องเดียวที่คาดไม่ถึงคือ คุณหนูจะยอมคืนหนังสือทาสให้เฝ่ยชุ่ย”หากเป็นสตรีในตระกูลร่ำรวยอื่น ถึงพอจะมีบ้าง แต่ก็นับว่าน้อยนักด้วยเพราะเฝ่ยชุ่ยนั้นขายตัวขาดหวังเหลยพยักหน้า “ปีหน้าหรือ?”“อืม ปีหน้า” หวังหย่วนกล่าวตอบ “คุณหนูปรารถนาจะให้เฝ่ยชุ่ยฉลองปีใหม่ที่จวนกั๋วกงเสียก่อน หลังปีใหม่จึงจะคืนอิสระให้นาง หากพวกเจ้าทั้งสองว่างเว้นจากภารกิจ ถึงยามนั้นก็แวะมาดื่มสุราสักหน่อยเถิด”หวังเหลยหัวเราะร่า “ย่อมได้ หากมีเวลาว่าง”……ณ ห้องตำรา หอหมิงอิ่นเมื่อได้ยินข่าวที่หวังเหลยนำกลับมารายงาน เย่จั๋วก็อดมิได้ที่จะแย้มยิ้มตระกูลเว่ยช่างโง่เขลาเกินธรรมดาเสียจริงเหตุใดจึงโง่เขลาเบาปัญญาได้ถึงเพียงนี้เล่า?มิน
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 211
เมื่อได้ยินวาจานี้ หวังหย่วนก็กระจ่างแจ้งแก่ใจเขาพยักหน้าพลางเอ่ย “ข้าจัดการเอง”หวังเหลยหรี่ตายิ้มพลางจ้องมองตะเกียบ ขยับมือเช็ดถูต่อไปยามทอดสายตามองคราบจางๆ ที่หลงเหลือบนผ้าเช็ดหน้าสีขาวดุจหิมะ เขาก็เปลี่ยนตำแหน่งเช็ดใหม่ กระทั่งผ้าผืนนั้นไร้ซึ่งรอยเปื้อนใด ๆ หลังเช็ดถู จึงค่อยหยุดมือเขาผันตัวจากการเป็นองครักษ์เงาตระกูลเย่มาปฏิบัติหน้าที่ในที่แจ้งซึ่งแตกต่างจากคนประเภทหวังหย่วนหากกล่าวถึงการสืบเสาะข่าวสาร อาจเรียกได้ว่ากินกันไม่ลงงูมีทางงู หนูมีทางหนู ทว่าหากว่ากันตามจริงแล้ว คนเยี่ยงหวังหย่วนกลับได้เปรียบยิ่งกว่าโดยเฉพาะตัวหวังหย่วนผู้นี้ ที่คบหาสหายกว้างขวางมิใช่ธรรมดาบิดามารดาสิ้นใจตั้งแต่เขายังเยาว์ ต้องตกระกำลำบากเป็นขอทานน้อยคอยแย่งชิงอาหารกับสุนัขจรจัดภายหลังได้รับความเมตตาจากชายชราผู้หนึ่งรับไปเลี้ยงดู ทั้งยังถ่ายทอดวิชาหมัดมวยให้บ้างพอป้องกันตัวครั้นอายุได้สิบกว่าปี ชายชราผู้นั้นล้มป่วยและจากไป เขาจัดการฝังศพบิดาบุญธรรมเรียบร้อยแล้วจึงเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองหลวงอาศัยฝีไม้ลายมือที่นับว่าไม่เลวไปสมัครเป็นผู้คุ้มกันภัยหลายปีในการคุ้มกันขบวนสินค้าทำให้เข
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 210
ฟ้าสางรำไร สายลมพัดผ่านพาให้รู้สึกเย็นเยือกอยู่บ้างหวังหย่วนและพี่น้องอีกสองคนกำลังรับประทานมื้อเช้า ณ แผงอาหารแห่งหนึ่งในยามนี้ บนท้องถนนเริ่มมีผู้คนสัญจรไปมา แผงขายอาหารเช้าเองก็มีลูกค้าจับจองที่นั่งอยู่ราวสองสามโต๊ะพวกเขานั่งลงตรงมุมด้านข้าง เบื้องหน้าของแต่ละคนมีบะหมี่แผ่นชามใหญ่วางอยู่“ทางฝั่งพวกเจ้ามีความเคลื่อนไหวอันใดหรือไม่?” หวังหย่วนเอ่ยถามเขาไหว้วานให้พี่น้องทั้งสองคอยจับตาดูตระกูลหลี่ ทว่าหลายวันมานี้สถานการณ์กลับเงียบเชียบ มิได้รับข่าวคราวใดกลับมาเลยบุรุษรูปร่างผอมสูงผู้หนึ่งส่ายหน้า “มิได้พบสิ่งผิดปกติอันใด ผู้ที่เข้าออกล้วนเป็นบ่าวไพร่ในเรือน ส่วนแม่นางผู้นั้นแทบจะมิได้ก้าวเท้าออกจากประตูเลย”หวังหย่วนพยักหน้า “กำชับให้พี่น้องจับตาดูสาวใช้ที่เข้าออกจวนให้ดี หากเสร็จสิ้นธุระในครานี้ ข้าจะเลี้ยงอาหารพวกเจ้าชุดใหญ่”ทั้งสองได้ฟังวาจานั้นก็พลันหัวเราะร่า“วางใจเถิดพี่หย่วน เรื่องนี้ปล่อยเป็นหน้าที่ของพวกเราเอง”แม้จะไม่ทราบเหตุผลว่าเหตุใดต้องให้เฝ้าจับตามอง แต่พวกเขาล้วนเคยติดค้างน้ำใจของพี่หย่วน พี่หย่วนให้ทำสิ่งใดก็ย่อมทำตามนั้น อย่างไรเสียก็มิได้เสียเปรีย
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 209
นางเลิกคิ้วขึ้นมองบุรุษตรงหน้า สีหน้าโศกสลดระคนงดงาม “ท่านให้ข้าเป็นอนุได้อย่างไร?”นางข่มความเจ็บปวดแสนสาหัส พยุงกายลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ก้าวลงจากเตียงแล้วเดินโซซัดโซเซออกไปด้านนอก“ในเมื่อชิงชังข้าถึงเพียงนี้ ไยต้องรั้งข้าไว้ ปล่อยข้าตายไปจะไม่หมดจดกว่าหรือ เช่นนี้ก็นับว่าได้แก้แค้นแทนท่านทั้งสองแล้ว”นางค่อย ๆ ขยับกายก้าวออกไปได้ไม่กี่ก้าว ทว่าเบื้องหลังกลับไร้ซึ่งความเคลื่อนไหวเซวียหมิงเยว่ขบเม้มริมฝีปากบางแน่น ฝืนก้าวเดินต่อไป ทว่าเมื่อถึงหน้าประตูห้อง ดวงตาก็พลันพร่าเลือน ล้มพับหมดสติไปในที่สุด“หมิงเยว่...”คุณชายสามเห็นดังนั้น จึงรีบถลันเข้าไปหา รวบร่างบางเข้ามาไว้ในอ้อมกอดด้วยความร้อนรนเขาตะโกนลั่นไปทางด้านนอกว่า “รีบไปเชิญท่านหมอมาเร็วเข้า”ชั่วพริบตาก่อนที่สติของเซวียหมิงเยว่จะดับวูบ ความกระวนกระวายใจที่สุมอยู่ในอกก็มลายหายไปนางเดิมพันชนะแล้วยามเห็นความโกลาหลวุ่นวายภายในเรือน หวังเฟิงที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดกลับรู้สึกขบขันยิ่งนักถึงขั้นรู้สึกว่าเรื่องนี้ช่างน่าขันสิ้นดีเขาขยับปากพึมพำแผ่วเบา “เจ้าคิดว่าข้าจะตามตอแยเจ้าไม่เลิกรากระนั้นหรือ? จึ๊ ๆ ๆ ดูจากสภาพนี
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 208
อากาศเริ่มร้อนอบอ้าว คล้ายมีกลิ่นเหม็นเน่าจาง ๆ เจืออยู่ในสายลมวูบหนึ่งเซวียหมิงเยว่นอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง ใบหน้าเล็กขาวซีดไร้สีเลือด ข้างกายมีสาวใช้ผู้หนึ่งยืนอยู่ กำลังลงมือทายาให้นางความเจ็บปวดแล่นพล่านจนร่างกายนางสั่นเทา มิอาจสะกดกลั้น ความทรมานนี้ช่างแสนสาหัสยิ่งนักเมื่อทายาเสร็จสิ้น สาวใช้จึงช่วยจัดอาภรณ์ให้นางเรียบร้อย ก่อนจะผ่อนฝีเท้าเดินจากไปเงียบ ๆไม่นานนัก ชายหนุ่มผู้หนึ่งก็เดินสวนทางกับสาวใช้เข้ามาด้านในเซวียหมิงเยว่มองผ่านม่านน้ำตาและเหงื่อที่โซมกายไปยังบุรุษผู้มาใหม่ นางรู้สึกคาดไม่ถึง“คุณชายสาม...”เขาคืออดีตคู่หมั้นของนางบุรุษหนุ่มสืบเท้าเข้ามาใกล้ ยืนสงบนิ่งอยู่ข้างตั่งเตียง ก้มมองนางจากมุมสูง แววตาฉายความรู้สึกอันลึกล้ำยากจะเอื้อนเอ่ย“นี่คือสิ่งที่เจ้าปรารถนากระนั้นหรือ?” น้ำเสียงของเขาราบเรียบทว่าหากฟังให้ดี กลับสัมผัสได้ถึงความอาลัยอาวรณ์และความเวทนาสงสารที่แฝงอยู่เดิมทีเซวียหมิงเยว่ก็มีรูปโฉมบอบบางน่าทะนุถนอมอยู่แล้ว ยามนี้เมื่อตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน นางย่อมปรารถนาจะไขว่คว้าที่พึ่งตรงหน้า ท่าทางสั่นระริกนั้นประหนึ่งบุปผางามที่ถูกพายุฝนกระหน่ำซ
เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ บทที่ 207
ได้ยินมาว่าทั้งสองพำนักอยู่ที่ซางโจวตลอดทั้งปีส่วนองค์หญิงใหญ่ที่ถูกปฏิเสธการแต่งงานนั้น เล่ากันว่าตรอมใจจนล้มป่วย ผ่านไปไม่ทันถึงสองปีก็สิ้นพระชนม์ด้วยความทุกข์ระทม“พี่หญิงรู้ความตื้นลึกหนาบางก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” เซวียหว่านอี้เอ่ย “หากประสบความยากลำบากอันใดที่ข้าพอจะช่วยได้ พี่หญิงมาหาข้าได้เสมอนะเจ้าคะ”เฉียนชิวสุ่ยหัวเราะเบา ๆ “ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า วางใจเถิด สตรีที่ยอมเป็นอนุให้เขาได้ ความรู้และความทะเยอทะยานคงมิได้มีมากนัก ข้ารับมือไหว”วาจานี้นับว่าเป็นความจริงผู้ที่มีความทะเยอทะยานอยู่บ้าง สายตาย่อมต้องมองสูงกว่านั้นไฉนเลยจะลดตัวมาเกาะแกะกับคนตระกูลหลิวผู้นั้นความสามารถก็ไม่มี หน้าตาก็หาดีไม่ก็มีเพียงเฉียนชิวสุ่ยที่มิอาจเลือกได้เมื่อเทียบกับอีกสองตระกูล ตระกูลหลิวดูจะปกติกว่ามาก ทว่าก็เป็นเพียงการเลือกคนแคระที่สูงที่สุดในกลุ่มเท่านั้นหลังมื้อเที่ยงผ่านไปไม่นาน ฝนเม็ดเล็กก็โปรยปรายลงมาสหายทั้งสองเอนกายสนทนากันบนตั่งเหม่ยเหริน ก่อนจะลุกขึ้นนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างลายบุปผา“ตายจริง ตกอีกแล้วหรือ” เฉียนชิวสุ่ยเอ่ยขึ้น “ยามเข้าสู่คิมหันต์ ลมฟ้าอากาศช่างแปรปรวนยิ่งน
You may also like
ข้าน่ะหรือสตรีน่ารังเกียจแห่งต้าหยวน
ชาไทยเย็น19.3K viewsร้ายพ่ายกลายรัก
LiHong23.7K viewsทะลุมิติทั้งทีดันมีสามีเป็นผู้พิการ
ฤดูหนาวที่เงียบเหงา22.9K viewsปีแห่งภัยอดอยาก ฉันขายวัตถุโบราณเลี้ยงดูท่านแม่ทัพ
มู่โร่ว181.0K viewsเกิดใหม่อีกคราข้าจะพาลูกหนีสามีชั่ว
วอลจู8.7K viewsห้วงรักข้ามกาลเวลา
อัญชัญสีทอง518 viewsจำนนรักฮูหยินท้ายจวน
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว845 viewsลิขิตรักไร้กาลเวลา
ลัยลา1.8K views
