All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 181 - Chapter 190

ยามนี้ในวังหลังมีสนมชายาอยู่ราวสามสิบสี่สิบนางแล้ว หากเป็นไปตามธรรมเนียมปฏิบัติเช่นปีก่อน ๆ การคัดเลือกสาวงามเข้าวังปีนี้คงจะมีผู้ถูกคัดเลือกเข้ามาราวสิบคนเมื่อได้ยินเรื่องนี้ เซวียหว่านอี้ก็ชะงักไปเล็กน้อยนางรู้สึกใส่ใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เรื่องนี้มิได้เกี่ยวข้องอันใดกับนางเลยแม้แต่น้อยฮองเฮาหรงยิ้มกล่าวว่า “ทำไมกัน หรือเจ้าจะรังเกียจว่าตำหนักจงเสียเงียบเหงาเกินไป จึงอยากได้คนเพิ่มให้ครึกครื้นขึ้นสักหน่อย?”หว่านกุ้ยเฟยรีบปฏิเสธทันควัน “หามิได้เพคะ หม่อมฉันอยู่เช่นนี้ก็ดีอยู่แล้ว พี่หญิงอย่าได้ส่งใครมาให้หม่อมฉันเลยนะเพคะ”“พี่หญิงก็ทรงทราบ สนมใหม่ย่อมต้องถวายงานรับใช้ หากส่งคนที่ทะเยอทะยานมาให้หม่อมฉัน ก็คงวุ่นวาย แต่หากเป็นพวกไม่เอาไหน ก็คงหนีไม่พ้นต้องมานั่งร้องห่มร้องไห้ต่อหน้าหม่อมฉัน เพียงแค่คิดก็น่ารำคาญแล้วเพคะ”ก่อนหน้านี้เคยมีเหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้นจริง เมื่อสามปีก่อนมีนางในคนหนึ่งถูกส่งมาอยู่ที่เรือนข้างของตำหนักจงเสีย ทว่านางกลับไร้วาสนา เข้าวังมาเกินครึ่งปีแล้วก็ยังมิได้รับใช้ฝ่าบาทยามมาคารวะหว่านกุ้ยเฟย ก็เอาแต่ทำหน้าตาเศร้าหมองอมทุกข์ ดูแล้วชวนให้รู

“แม่นมวางใจเถิดเจ้าค่ะ ฮองเฮาและฮุ่ยกุ้ยเฟยเมตตาคุณหนูของพวกเรายิ่งนัก ในคืนเข้าหอท่านกั๋วกงเองก็ค้างแรมในห้องหอ มอบเกียรติแก่คุณหนูของพวกเราอย่างเต็มที่”นางกล่าวพลางเอ่ยต่อว่า “วันนี้ยามเข้าวังไปขอบพระทัย ก็ได้รับพระราชทานของกำนัลมามากมาย ข้าเป็นผู้ลงบัญชีนำเข้าคลังให้คุณหนูด้วยตนเอง มีทั้งชิ้นเล็กชิ้นใหญ่นับสิบรายการ ล้วนเป็นของล้ำค่าทั้งสิ้น”มูลค่าของรางวัลนั้นเป็นเรื่องรอง ทว่าเกียรติยศที่เหล่าชนชั้นสูงมอบให้ต่างหากเล่าที่สำคัญที่สุดนางย่อมปรารถนาให้คุณหนูใหญ่ได้ดี ด้วยตระหนักว่าหากผู้หนึ่งรุ่งโรจน์ย่อมรุ่งโรจน์ไปด้วยกัน หากผู้หนึ่งตกต่ำก็ย่อมตกต่ำไปตามกันหากคุณหนูใหญ่ไม่ได้รับความโปรดปรานจากกั๋วกง ตระกูลเซวียของพวกเขาก็คงมิวายถูกผู้คนในแวดวงขุนนางเย้ยหยันการมงคลสมรสของท่านผู้นั้น เป็นที่จับตามองมากเหลือเกินผู้คนทั่วเมืองหลวง ล้วนกำลังเฝ้าดูอยู่เมื่อได้รับคำตอบจากเจินจู เซวียหว่านอี้ควรจะสงบใจลงได้แล้วใช่ ควรจะเป็นเช่นนั้นทว่าหัวใจของนางกลับยังคงเต้นระรัว มิอาจวางลงได้ ทั้งยังมีความรู้สึกร้อนรุ่มกลัดกลุ้มที่ไม่อาจอธิบาย“หวังเฟิง”นางเดินออกมานอกเรือน ทอดสายตามอ

ความอิจฉาริษยานั้นย่อมมีอยู่แม้จะตาร้อนผ่าว ก็ยังคงอดมิได้ที่จะรู้สึกเช่นนั้นทว่าหากให้นางลงมือปองร้ายเซวียหว่านอี้ เห็นทีคงจะเป็นไปมิได้แน่นอนว่า หากอีกฝ่ายกลายเป็นขวากหนามขัดขวางหนทางสู่อำนาจของนาง ยามนั้นก็มิอาจกล่าวได้เต็มปากแล้วอีกด้านหนึ่งสองสามีภรรยานั่งรถม้า มุ่งหน้าไปยังตระกูลเซวียยามเคลื่อนผ่านเส้นทางช่วงหนึ่ง พลันเห็นกลุ่มคนสวมอาภรณ์ลักษณะเฉพาะ ปิดล้อมจวนแห่งหนึ่งไว้อย่างแน่นหนาเซวียหว่านอี้ใช้นิ้วมือเลิกม่านหน้าต่างรถขึ้น มองเข้าไปในตรอกพิจารณาจากเครื่องแต่งกายของคนเหล่านั้นแล้ว น่าจะเป็นกององครักษ์อวี่หลินฝ่ายซ้าย“ท่านพี่...” นางหันกลับมามองเย่จั๋วเย่จั๋วปรายตามองผ่านช่องว่างนั้นเพียงแวบหนึ่งอย่างเรียบเฉย “รองเจ้ากรมกวงลู่ ตระกูลเว่ย”มือข้างหนึ่งจับสันหนังสือ นิ้วหัวแม่มือพลิกหน้ากระดาษ ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง“เรื่องนี้เกี่ยวพันถึงฮุ่ยกุ้ยเฟยและองค์ชายห้า ฝ่าบาททรงมีรับสั่งให้องครักษ์อวี่หลินสืบสวนทางลับ บัดนี้ในเมื่อปิดล้อมจวนอย่างเอิกเกริก เห็นทีคงได้หลักฐานมัดตัวแน่นหนา เตรียมคุมตัวไปไต่สวนแล้ว”เซวียหว่านอี้นึกถึงบทสนทนาส่วนตัวกับผู้พี่เจียงหมิ

การครองคู่เพียงหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีชั่วชีวิตนั้นย่อมมีอยู่ ทว่าน่าจะเป็นในเรือนของราษฎรสามัญชน ด้วยเพราะคนเหล่านั้นมิอาจเลี้ยงดูสตรีถึงสองนางไหว“รอให้เรื่องราวในจวนของเจ้าเข้าที่เข้าทางแล้ว ยามว่างพวกเรามาพบปะสังสรรค์กันหน่อยหรือไม่?” เซวียหมิงเฟยเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันเซวียหว่านอี้ปรายตามองนางแวบหนึ่ง “ไม่”“เจ้านี่มัน...” เซวียหมิงเฟยเกือบจะโกรธจนหลุดหัวเราะออกมาคนผู้นี้ช่างมีวาจาเชือดเฉือนนัก ส่วนใหญ่แล้วมักจะไม่ไว้หน้าผู้อื่นเอาเสียเลย“ยามเราสองคนยังไม่ออกเรือนก็มิได้สนิทชิดเชื้อกัน ออกเรือนไปแล้วจะดีขึ้นได้หรือ?” เซวียหว่านอี้กล่าว “เจ้ามีพี่น้องของเจ้า ข้าเองก็มีของข้า...”“ผู้ใดกัน?” เซวียหมิงเฟยกล่าว “คุณหนูสามตระกูลเฉียนผู้นั้นหรือ?”“เกี่ยวอันใดกับเจ้า” เซวียหว่านอี้ขบเคี้ยวผลไม้แห้ง คร้านจะเสแสร้งแกล้งทำดีด้วยวาจาของทั้งสองต่างเชือดเฉือนกันไปมา ทว่าสีหน้ากลับมิได้ฉีกหน้ากันจนแตกหักในเมื่อสามารถต่อปากต่อคำต่อหน้าฮูหยินเจียงได้ ย่อมแสดงว่าความสัมพันธ์มิได้ย่ำแย่ถึงขั้นตายจากไม่เผาผีเซวียหมิงเฟยไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับนาง จึงเอ่ยว่า “ดูเหมือนเซวียหมิงเยว่จะถ

นางหัวเราะเบา ๆ พลางก้าวเข้าไปแทนที่ตำแหน่งของผู้ติดตาม “เช่นนั้นข้าจะพาท่านพี่ไปพักผ่อนที่เรือนเดิมของข้าสักครู่ พักหายเหนื่อยแล้วพวกเราค่อยกลับจวนกันนะเจ้าคะ”เย่จั๋วเงียบมิได้เอ่ยสิ่งใด ถือเป็นการตอบรับแล้วเสียงล้อรถเข็นดังครืดคราดแผ่วเบา เคลื่อนผ่านระเบียงทางเดินมุ่งหน้าสู่เรือนหลังเมื่อเข้าสู่เรือนว่างซู เย่จั๋วก็กวาดสายตาสำรวจลานเรือนที่ไม่ใหญ่นัก แทบจะมองเห็นได้ทั่วทั้งหมดในปราดเดียวเมื่อเทียบกับเรือนชุ่ยเวยในจวนกั๋วกงแล้ว ย่อมมิอาจเทียบชั้นกันได้แม้จะเล็กทว่ากลับดูงดงามประณีต อีกทั้งที่ตั้งยังอยู่ในมุมเงียบสงบของจวนตระกูลเซวีย ซึ่งเป็นความเงียบสงัดในแบบที่เขาโปรดปรานเจินจูและเฝ่ยชุ่ยล่วงหน้ามาถึงก่อนแล้ว ด้วยคิดจะจัดเตรียมห้องหับทว่าเมื่อตรวจดูแล้วกลับพบว่าไม่มีสิ่งใดต้องจัดเก็บ ทุกอย่างล้วนสะอาดสะอ้าน เห็นได้ชัดว่าฮูหยินเจียงคอยกำชับให้บ่าวไพร่มาดูแลปัดกวาดเซวียหว่านอี้ประคองเขาเอนกายลงบนเตียง เอ่ยว่า “ท่านพี่พักผ่อนเถิดเจ้าค่ะ ข้าจะไปพูดคุยกับท่านแม่และพี่น้องสักครู่”เย่จั๋วพยักหน้า “มิต้องรีบร้อน ยามจะกลับข้าจะให้ถิงอวิ๋นไปตามเจ้าเอง”“เจ้าค่ะ” เซวียหว่านอี