All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 161 - Chapter 170

ฆ่าได้หยามมิได้“เช่นนั้น คงต้องจัดเตรียมของขวัญแสดงความยินดีเสียหน่อยแล้ว” เขาจับจ้องเซวียหมิงเฟยด้วยแววตาอ่อนโยนยามที่คิดจะเอ่ยปากกล่าวสิ่งใดต่อ สตรีในอาภรณ์สีเหลืองก็ยกถาดของว่างก้าวเข้ามา“นายท่าน ฮูหยิน นี่เป็นของว่างที่ในครัวเพิ่งทำเสร็จเจ้าค่ะ”เซวียหมิงเฟยเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ รูปร่างหน้าตาไม่เลว อาภรณ์ที่สวมใส่ก็มิได้แย่ เพียงแต่ไฉนเมื่อก่อนจึงมิเคยพบหน้ามาก่อน?เรื่องพรรค์นี้ย่อมเป็นไปมิได้แม้ตระกูลฉู่จะพอมีทรัพย์สินอยู่บ้าง ทว่าบ่าวไพร่ที่คอยปรนนิบัติในเรือนกลับมีอยู่เพียงไม่กี่คนยามที่แต่งเข้ามาเพียงวันรุ่งขึ้นนางก็จดจำได้จนหมดสิ้น สาวใช้ผู้นี้ช่างดูแปลกตายิ่งนัก“เจ้าคือ...” สัญชาตญาณอันไร้ที่มาของสตรี ทำให้นางบังเกิดความรู้สึกถึงภัยคุกคามขึ้นมาโดยมิต้องสงสัย“หลี่อิงหนิง” นางทอดสายตาเปี่ยมรักใคร่ผูกพันมองไปทางฉู่ยวนอย่างไม่คิดปิดบังอำพรางแววตาของเซวียหมิงเฟยขรึมลงเล็กน้อย “ท่านพี่...”ฉู่ยวนโบกมือ ส่งสัญญาณให้คนออกไปก่อนเขามีสีหน้าลำบากใจ เอ่ยว่า “ฮูหยิน มิใช่ว่าข้าทำตัวเหลวไหล หากแต่การไปปฏิบัติราชการในครานี้ เกิดเหตุบังเอิญให้ได้ช่วยชีวิตนางไว้”“แล้

หลี่อิงหนิงเป็นเพียงบุตรสาวของนายกองพันขั้นห้า รูปโฉมโนมพรรณมิได้มีจุดใดโดดเด่น อย่างมากก็กล่าวได้เพียงว่าหมดจดเกลี้ยงเกลาเท่านั้นหากกล่าวถึงรูปโฉม สตรีเช่นนางนับว่ารั้งท้ายในหมู่กุลสตรีตระกูลขุนนางในเมืองหลวงฉู่ยวนมิใช่คนไร้ขอบเขตความเหมาะสมเช่นนั้น ดังนั้นหลี่อิงหนิงจึงมีความสำคัญยิ่ง“องครักษ์สิบสองหน่วยเมืองหลวง ผู้บัญชาการของแต่ละกองนั้นมิได้ข้องแวะกับขุนนางอื่นโดยง่าย...”เมื่อได้ยินวาจานี้ เซวียหมิงเฟยก็พอจะเข้าใจความนัยแล้วหวนนึกถึงชาติก่อนที่องค์ชายห้าได้ขึ้นครองราชย์ นางก็กระจ่างแจ้งแก่ใจ“รับอนุได้ แต่ทว่ามิใช่ตอนนี้”สิ่งที่เซวียหมิงเฟยปรารถนามิใช่เพียงตัวฉู่ยวน ทว่าสิ่งที่นางต้องการที่สุดคือเกียรติยศแห่งฮูหยินตราตั้งขั้นหนึ่งความรักใคร่เฉกเช่นนั้น หามีประโยชน์อันใดไม่ขอเพียงฉู่ยวนมอบหน้าตา มอบเกียรติยศและความมั่งคั่งให้นาง ต่อให้ข้างกายเขาจะมีอนุนับร้อยแปดพันเก้า นางก็พร้อมจะโอบอุ้มยอมรับไว้ได้ทั้งสิ้นฉู่ยวนชะงักไปเล็กน้อย คล้ายจะคาดไม่ถึงอยู่บ้างเซวียหมิงเฟยกล่าวว่า “ท่านและข้าแต่งงานกันได้เพียงเดือนเศษ หากรับอนุในยามนี้ย่อมเท่ากับตบหน้าตระกูลเซวียของข้า

เซวียฉงลุกขึ้น กล่าวกับฮูหยินเจียงว่า “ฮูหยินช่วยปลอบโยนเฟยเอ๋อร์สักหน่อยเถิด ข้าจะพาเขาไปที่ห้องตำรา”ฮูหยินเจียงพยักหน้ารับเพียงไม่นาน เซวียหมิงเฟยก็เดินเข้ามาจากด้านนอกยามเห็นคนทั้งสองภายในห้อง นางดูเหมือนจะปลดเปลื้องความเข้มแข็งภายในใจลง เดินเข้าไปหาฮูหยินเจียงและคล้องแขนมารดาไว้“ท่านแม่”ฮูหยินเจียงชำเลืองมองเซวียหว่านอี้แวบหนึ่ง ก่อนจะตบหลังมือบุตรสาวเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมเซวียหมิงเฟย“เจ้าเตรียมการจะจัดการเรื่องนี้อย่างไร?”น้ำเสียงของนางราบเรียบ ทรงไว้ซึ่งบารมีของภรรยาเอก “หากเจ้าไม่พยักหน้า สตรีผู้นั้นก็เป็นได้เพียงอนุนอกเรือนเท่านั้น”การรับอนุ จำต้องได้รับความยินยอมจากนายหญิงแม้แต่แม่สามี ก็มิอาจทุบโต๊ะตัดสินใจได้โดยพลการนี่คือสิทธิ์ขาดที่มอบให้แก่ภรรยาเอกภายในใจของเซวียหมิงเฟยเองก็เหนื่อยล้า การหย่าร้างนั้นเป็นไปมิได้ ทว่าหลี่อิงหนิงผู้นั้นคิดอยากจะก้าวเข้าสู่จวนตระกูลฉู่โดยราบรื่น ก็มิใช่เรื่องง่ายดายปานนั้นนางเอ่ยเสียงเบาว่า “อย่างเร็วที่สุดต้องเป็นปีหน้าถึงจะเข้าจวนได้ นี่เป็นข้อตกลงระหว่างข้ากับสามี อีกทั้ง...”นางขบริมฝีปากบางเบา ๆ ก่อนกล่าวต่อ “ท่าน

เซวียหมิงเฟยใคร่จะเอ่ยปากอีก ทว่ากลับถูกฉู่ยวนกุมมือปรามไว้ใต้โต๊ะเสียก่อน“เชื่อฟังท่านพ่อตาเถิด” เขาหันมองภรรยาพลางแย้มยิ้ม “ข้าจะคอยรับส่งเจ้าเช้าเย็นเอง”นัยน์ตาของเซวียหมิงเฟยไหวระริก นางขยับปากหมายจะกล่าววาจา แต่ท้ายที่สุดก็เพียงพยักหน้ารับเท่านั้นทว่าช่วงเวลาต่อจากนั้น จิตใจของนางกลับล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัว……กายหอมกรุ่นนุ่มนิ่มดั่งหยกงามในอ้อมกอด ความหฤหรรษ์อันถึงที่สุดกระตุ้นเร้าประสาทสัมผัสทั่วสรรพางค์กายของเขาฉู่ยวนพอจะรู้ตัวว่าตนกำลังตกอยู่ในห้วงความฝัน มิเช่นนั้นสตรีในอ้อมแขนของเขาไฉนจึงเป็นเซวียหว่านอี้ไปได้สีหน้าแววตาที่เอียงอายระคนขลาดเขลา เมื่อได้รับการหล่อเลี้ยงด้วยรสรัก ก็ดูเย้ายวนใจอย่างหาที่เปรียบมิได้ในสายตาของเขา นางดูงดงามจับใจยิ่งกว่าเซวียหมิงเฟยเสียอีก“แว๊...” เสียงร้องไห้ของเด็กทารกดังแว่วมาฉู่ยวนมองตามเสียงไป เห็นเปลเด็กวางอยู่ไม่ไกล เสียงร้องไห้นั้นดังสนั่นฝ่าความมืดมิดในยามราตรีเซวียหว่านอี้ที่อยู่ข้างกายสวมเพียงชุดนอนผ้าโปร่งบาง นางลุกขึ้นเดินเท้าเปล่าตรงเข้าไปหาภายใต้แสงเทียนสีเหลืองนวล แผ่นหลังของนางดูยั่วยวนเป็นพิเศษ จนทำให้ฉู

นางถือกำเนิดขึ้นท่ามกลางความคาดหวังว่าจะเป็นบุตรชาย ครั้นทราบว่าเป็นบุตรสาว ชะตาชีวิตก็ถูกกำหนดให้ต้องระทมทุกข์แล้ว“เป็นเช่นนี้ก็นับว่าดีแล้ว นางตอบกลับเสียงแผ่วเบา “ทว่าน้องหญิงเล่า อีกสองวันก็จะเข้าพิธีสมรสแล้ว ข้า...”นางหยิบตลับไม้เรียบง่ายใบหนึ่งออกมา แล้วยัดใส่มือของเซวียหว่านอี้“ข้าเตรียมของขวัญมงคลไว้ให้เจ้า”ในวันงาน นางมิได้มีฐานะเหมาะสมที่จะไปร่วมแสดงความยินดีถึงหน้าประตูท่านพ่อและพี่ชายสายตรงย่อมต้องไปร่วมงานเป็นแน่ หากนางปรากฏตัวขึ้นเกรงว่าจะดูไม่งามอีกทั้งเซวียหว่านอี้ออกเรือนไปเข้าตระกูลเย่กั๋วกง ซึ่งมีฐานะสูงส่ง เพื่อมิให้ผู้คนครหาว่าใฝ่สูงหวังเกาะเกี่ยว และอาจทำให้แขกเหรื่อขุ่นเคืองใจ ไม่ไปเสียจะดีกว่าเซวียหว่านอี้เข้าใจความนัยของนาง จึงแย้มยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พี่หญิง รอให้ข้ากลับมาเยี่ยมบ้านเดิมเรียบร้อยแล้ว พวกเราค่อยนัดพบปะกันตามลำพังเถิด”“ตกลง” เฉียนชิวสุ่ยรับคำด้วยรอยยิ้มสำหรับของขวัญมงคลนั้น นางมิได้เอ่ยถ้อยคำใดยืดเยื้อ“รับของขวัญจากพี่หญิงแล้ว ข้าย่อมต้องมอบของตอบแทนคืนให้เช่นกัน”เมื่อได้ยินวาจานั้น เฝ่ยชุ่ยจึงยื่นกล่องเคลือบเงาที่พกติดตัวมาส่งใ