All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 171 - Chapter 180

“พระนางกุ้ยเฟย”ณ เรือนพักแห่งหนึ่ง เย่จั๋วเดินทางมาขอเข้าเฝ้าหว่านกุ้ยเฟยยืนสงบนิ่งอยู่ใต้ชายคาระเบียง ทอดสายตามองหลานชายผู้สวมหน้ากากสีดำสนิทเบื้องหน้า ในใจพลันบังเกิดความรู้สึกหดหู่ระคนเสียดายยามเมื่อทราบข่าวว่าพี่หญิงได้ออกเรือนไปกับแม่ทัพเย่ นางนึกอิจฉายิ่งนักทั้งที่เป็นพี่น้องฝาแฝดคลานตามกันมา พี่หญิงได้แต่งเข้าจวนแม่ทัพ ส่วนตัวนางกลับถูกบิดามารดาบุญธรรมส่งตัวเข้าวังผู้คนต่างรู้แจ้งแก่ใจ บุรุษตระกูลเย่หากอายุไม่ครบสี่สิบปีและไร้ซึ่งทายาท จะไม่รับอนุทว่าตัวนางเล่า?เพียงย่างเข้าวัยปักปิ่น ก็ถูกคัดเลือกตัวเข้าวังเสียแล้วสตรีในใต้หล้า มิใช่ทุกคนจะยินดีปรีดาที่ได้เข้าวังถวายตัวเป็นพระสนมผู้ใดจะคาดคิดว่า พี่หญิงเพราะสูญเสียสามี จึงตรอมใจจนล้มป่วยและสิ้นใจไปในที่สุดหวนนึกถึงแม่ทัพเย่ที่เคยพบพาน บิดาของเย่จั๋วผู้นั้น เขาคือบุรุษรูปงามองอาจ ผิวพรรณคมเข้ม เปี่ยมด้วยพรสวรรค์อันยิ่งใหญ่ เป็นยอดขุนพลโดยกำเนิดเย่จั๋วก็นับว่าถอดแบบมาจากบิดาของเขา“ยามอยู่ลำพังเรียกน้าหญิงเถิด” นางมิได้แสดงท่าทีสนิทสนมจนเกินงาม ทว่าในใจปรารถนาจะทำสิ่งใดเพื่อเด็กคนนี้บ้างเย่จั๋วสีหน้าเรียบ

เดิมทีหัวหน้าตระกูลและคนอื่น ๆ ยังหลงเหลือความเมตตาอยู่บ้าง คิดจะละเว้นชีวิตให้นางสักครา แต่ครั้นได้ยินวาจาของนางแล้ว ก็ให้รู้สึกว่าช่างเหลวไหลสิ้นดีสตรีผู้นี้มีจิตใจอำมหิตโหดเหี้ยม นอกจากจะใส่ความมุ่งร้ายต่อพี่น้องในตระกูลเดียวกันแล้ว มาถึงยามนี้กลับมิได้มีความสำนึกเสียใจเลยแม้แต่น้อยคิดหมายจะใช้เซวียฉงมากดข่มพวกเขาทั้งตระกูล ช่างน่าขันสิ้นดี“เซวียฉงเป็นท่านอาของเจ้าไม่ผิดแน่ ทั้งยังมีสายเลือดใกล้ชิดกับเจ้าที่สุด” ผู้อาวุโสในตระกูลท่านหนึ่งที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายเอ่ยปากขึ้นคนผู้นี้เป็นลูกพี่ลูกน้องกับท่านปู่ของเซวียฉง ความสัมพันธ์นับว่าใกล้ชิดตลอดกว่ายี่สิบปีมานี้ หากเซวียฉงกลับมายังหนิงโจวคราใด ย่อมต้องไปเยี่ยมคารวะท่านปู่ผู้นี้เป็นคนแรกเสมอ“ทว่าปีนั้นท่านปู่ของเจ้าเพิ่งจะสิ้นลม บิดาของเจ้าก็ขับไล่สองแม่ลูกเซวียฉงออกจากตระกูล นอกจากสินเดิมของหลานสะใภ้ข้าแล้ว ทรัพย์สินของตระกูลเซวียแม้แต่น้อยนิดก็ไม่ยอมให้ติดตัวไป”เรื่องนี้หาใช่ความลับในตระกูลเซวียแต่อย่างใดปีนั้น คนในตระกูลเซวียล้วนเห็นว่าบุตรชายคนโตกระทำเกินกว่าเหตุ แม้ว่ายามที่มารดาของเซวียฉงแต่งเข้ามา บุตรชายคนโตจะม

พิธีมงคลสมรสอันยิ่งใหญ่ของเจิ้นกั๋วกงเหล่าเชื้อพระวงศ์และขุนนางบุ๋นบู๊ที่ได้รับเทียบเชิญ ต่างพากันตื่นแต่ยามเช้าตรู่เพื่อตระเตรียมตัวเนื่องด้วยงานมงคลนี้ ฝ่าบาททรงมีราชโองการให้งดว่าราชการหนึ่งวัน นับเป็นพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ตามธรรมเนียมรับเจ้าสาวในยามเช้าและส่งตัวในยามค่ำ องค์ชายสามตื่นแต่เช้าตรู่ สวมอาภรณ์สีสันมงคล เพื่อติดตามเย่จั๋วไปยังตระกูลเซวียในยามนี้ ภายในจวนตระกูลเซวียต่างวุ่นวายโกลาหลยิ่งนักข้าวของสำหรับพิธีออกเรือนล้วนตระเตรียมไว้พร้อมสรรพ เฝ้ารอเพียงเจ้าบ่าวเดินทางมารับตัวเท่านั้นส่วนสินเดิมของเจ้าสาวนั้น ตามธรรมเนียมแคว้นอวิ๋น จะต้องส่งไปยังจวนสามีก่อนวันงานหนึ่งวันทว่าด้วยสินเดิมที่มีมากจนล้นมือ บ่าวไพร่ในตระกูลเซวียจึงไม่เพียงพอ จวนกว่างผิงโหวจึงได้จัดส่งคนมาช่วยจัดการณ เรือนว่างซูเซวียหว่านอี้นั่งอยู่หน้าคันฉ่อง จ้องมองสตรีในชุดแต่งงานสีเขียวที่สะท้อนอยู่ในกระจกทองแดง ด้วยความรู้สึกแปลกตาไปชั่วขณะชุดเจ้าสาวนี้ช่างพอดีตัวนัก ลวดลายปักเย็บก็งดงามวิจิตรตระการตา สมกับเป็นฝีมือของช่างปักหลวงจากกรมภูษาซึ่งเป็นยอดฝีมือแห่งยุคอีกทั้งด้วยพระเมตต

วันนี้คือวันมงคลสมรสของนาง ทว่าภายในใจกลับสงบนิ่งยิ่งนักไร้ซึ่งความตื่นเต้น ไร้ความกังวล มิได้ต่อต้าน และมิได้คาดหวังสิ่งใดนางจะเป็นภรรยา ปฏิบัติหน้าที่ที่พึงกระทำและสมควรกระทำส่วนหัวใจดวงนี้ ชั่วชีวิตนี้ก็คงเก็บรักษาไว้กับตัวเท่านั้นระหว่างสนทนากับแม่นมเฉินเรื่องราวในจวนกั๋วกง แม้จะรู้สึกหิวโหยเพียงใด นางก็มิได้รับประทานสิ่งใด ทำเพียงจิบน้ำพอให้ริมฝีปากชุ่มชื้นเท่านั้นด้วยชุดแต่งงานนั้นสวมใส่ซับซ้อน หากดื่มน้ำมากเกินไป เกรงว่าจะลำบากยามต้องไปปลดทุกข์ยามที่เสียงหยอกล้ออึกทึกดังใกล้เข้ามา เฝ่ยชุ่ยและเจินจูก็รีบสาวเท้าก้าวเข้ามาในห้อง“คุณหนู ท่านกั๋วกงมาถึงแล้วเจ้าค่ะ”จากนั้น นางจึงถือพัดกลมบดบังใบหน้า แล้วกราบลาบิดามารดาพร้อมกับเย่จั๋วก่อนจะให้เซวียมู่เจาแบกขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวแม้ในใจไร้รักไร้โศก ทว่านางรู้ธรรมเนียมดี จึงแสร้งหลั่งน้ำตาออกมาพอเป็นพิธี พลางร้องเรียกท่านพ่อท่านแม่ท้ายที่สุด ท่ามกลางความอาลัยอาวรณ์ของบุพการีทั้งสอง นางก็นั่งลงอย่างมั่นคงภายในเกี้ยวเจ้าสาวทันทีที่ม่านเกี้ยวสีแดงทิ้งตัวลง ความโศกเศร้าบนใบหน้าก็เลือนหายไป น้ำตาที่เคยไหลรินพลันเหือดแห้งลงใ

ณ โต๊ะอาหารหว่านกุ้ยเฟยมองคู่บ่าวสาวข้าวใหม่ปลามัน พลางพยักหน้าด้วยความพึงพอใจสีหน้าของเย่จั๋วเรียบเฉย ไร้แววรังเกียจเดียดฉันท์ คาดว่าคงพึงใจในตัวฮูหยินผู้นี้อยู่ไม่น้อยเป็นเช่นนี้ก็ดีแล้ว มิเช่นนั้นนางคงปวดใจแย่ยามที่พี่หญิงยังอยู่ ด้วยฐานะกุ้ยเฟย นางมิอาจไปมาหาสู่กับจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋วได้อย่างสนิทใจ ทว่าสายใยระหว่างพี่น้อง โดยเฉพาะฝาแฝด ย่อมลึกซึ้งกว่าพี่น้องทั่วไปเย่จั๋วคือเลือดเนื้อเชื้อไขเพียงคนเดียวของพี่หญิงที่เหลืออยู่ในโลกใบนี้ แล้วนางจะทอดทิ้งดูดายได้อย่างไร“เด็กดี ในเมื่อแต่งงานกันแล้ว ข้าหวังว่าพวกเจ้าทั้งสองจะครองรักกันฉันสามีภรรยา ปรองดองดั่งขลุ่ยบรรเลงคู่พิณ”“เย่จั๋วเด็กคนนี้อารมณ์แข็งกระด้างไปบ้าง แต่เนื้อแท้นั้นเป็นคนจิตใจดี...”หว่านกุ้ยเฟยทำทีเป็นมองไม่เห็นสายตาของเย่จั๋ว แล้วพูดต่อว่า “หากมีเรื่องใดขัดใจ เจ้าก็บอกกล่าวกับเขาเถิด หากเขาไม่ฟังก็มาฟ้องข้า ข้าเป็นน้าแท้ ๆ ของเขา ย่อมกำราบเขาได้บ้าง”ต่อให้เย่จั๋วจะแสดงท่าทีห่างเหินเพียงใด แต่หากหว่านกุ้ยเฟยต้องการให้เขาทำสิ่งใดจริง ๆ เย่จั๋วก็มิอาจปฏิเสธได้ด้วยศักดิ์เป็นทั้งพระสนมเอกและน้าหญิง สถานะซ้อน