All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 191 - Chapter 200

เซวียหว่านอี้พยักหน้า “เช่นนั้นวันหน้าหากข้าจัดเตรียมสำรับอาหาร จะให้บ่าวไพร่นำไปส่งเพียงหน้าประตูห้องตำรา ดีหรือไม่เจ้าคะ?”“ได้” เย่จั๋วพยักหน้ารับคำ “ฮูหยินพักผ่อนเถิด ระยะนี้มิได้มีกิจธุระสำคัญอันใด ฮูหยินไม่จำเป็นต้องตื่นแต่เช้าตรู่ทุกวัน”กล่าวจบ เขาก็จากไปจริง ๆภายในห้อง เจินจูและเฝ่ยชุ่ยปรนนิบัติฮูหยินล้างหน้าบ้วนปากผลัดเปลี่ยนอาภรณ์“นี่เพิ่งจะผ่านพิธีมงคลสมรส ท่านเขยก็แยกห้องนอนกับคุณหนูเสียแล้ว...” เจินจูรู้สึกเจ็บแปลบในใจอยู่บ้างเซวียหว่านอี้แย้มยิ้มบางเบา “ท่านพี่สุขภาพไม่แข็งแรง หากต้องร่วมเรียงเคียงหมอนกับข้าทุกค่ำคืน ย่อมไม่สะดวกอยู่บ้าง”“บ่าวทราบเจ้าค่ะ เพียงแต่...” นางกังวลว่าคุณหนูจะถูกคนภายนอกครหาเอาได้“อีกประการหนึ่ง หากมีเยื่อใยไมตรีต่อกัน แยกกันนอนจะเป็นไรไป แต่หากไร้ซึ่งวาสนา แม้นร่วมหอลงโรงทุกค่ำคืน ก็ยังคงห่างเหินเย็นชาเช่นเดิม” นี่คือบทเรียนที่เซวียหว่านอี้แลกมาด้วยชีวิตนางนึกอันใดขึ้นได้ “วันพรุ่งเจินจูจงไปเลือกผ้าโปร่งเนื้อนิ่มสีสดใสที่ห้องคลังสักสองพับ แล้วให้ผู้ดูแลเรือนนำไปมอบให้จวนกว่างผิงโหว”“เจ้าค่ะ ฮูหยิน” เจินจูรับคำเมื่อพินิจมองใบห

สีหน้าของเฝ่ยชุ่ยแปรเปลี่ยนจากว่างเปล่า เป็นสงสัยใคร่รู้ กระทั่งเริ่มเข้าใจ และกระจ่างแจ้งในที่สุดนางเผยอริมฝีปากใคร่จะเอ่ยสิ่งใด ทว่าถ้อยคำเหล่านั้นกลับจุกอยู่ที่ลำคอ มิกล้าเปล่งเสียงออกมา“ฮูหยิน เรื่องนี้จะทำเช่นไรดีเจ้าคะ”หากประมาทเลินเล่อเพียงน้อยนิด ภัยอาจพาลมาถึงตัวคุณหนูของนางได้หากในภายภาคหน้าองค์ชายห้าก่อการกบฏ นี่นับเป็นภัยพิบัติถึงขั้นประหารล้างตระกูลเชียวนะเซวียหว่านอี้นั่งเท้าคาง ทอดสายตาเปื้อนยิ้มมองเฝ่ยชุ่ยที่กำลังตื่นตระหนกจนทำอะไรไม่ถูก“เด็กโง่ อย่าได้กังวลไปเลย ถึงยามนั้นเจ้าคงออกจากจวน แต่งงานไปกับชายในดวงใจของเจ้าแล้ว”หลังตะลึงงันไปชั่วครู่ ใบหน้าเล็กของเฝ่ยชุ่ยก็แดงซ่านขึ้นมาในฉับพลัน“ฮูหยิน บ่าวร้อนใจจะตายอยู่แล้ว ท่านยังมีอารมณ์มากล่าววาจาหยอกเย้าเช่นนี้อีกหรือเจ้าคะ”เซวียหว่านอี้ถูกทำให้อารมณ์ดีจนหัวเราะออกมา “อย่าได้ร้อนใจไป ร้อนใจไปก็ไร้ประโยชน์ เจ้าเห็นฉู่ยวนเป็นคนโง่เขลาหรือไร? เรื่องที่แม้แต่ข้ายังคิดได้ เจ้าคิดหรือว่าฉู่ยวนจะคิดอ่านไปไม่ถึง?”เฝ่ยชุ่ยกระพริบตาปริบ ๆ ยังคงคาดเดาเจตนาไม่ออกเท่าใดนัก“ตระกูลหลี่มิกล้าแพร่งพรายเรื่องนี้หรอก

หากมิใช่เพราะร่างกายของนางอ่อนแอ ป่านนี้คงอบรมสั่งสอนลูกสะใภ้จนหมอบราบคาบไปแล้ว ไฉนเลยจะปล่อยให้มาสร้างความขุ่นเคืองใจให้นางได้ทุกวี่วัน“ลูกแม่”“ท่านแม่” ฉู่ยวนก้าวเข้าไปหา “วันนี้ท่านดูมีสีหน้าดีขึ้นมาก หรือว่ายาเทียบใหม่จะได้ผลขอรับ?”ฮูหยินผู้เฒ่าโบกไม้โบกมือ พลางเอ่ยว่า “แม่กำลังจะได้อุ้มหลาน จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร ยวนเอ๋อร์...”ฉู่ยวนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยถาม “เฟยเอ๋อร์ตั้งครรภ์หรือขอรับ?”เมื่อได้ยินชื่อนี้ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ลอบขมวดคิ้วบุตรชายที่นางเลี้ยงดูมาด้วยความยากลำบาก ในใจและในสายตามีแต่เพียงนางจิ้งจอกตนนั้น ตัวนางในใจของเขาไร้ความสำคัญถึงเพียงนี้เชียวหรือ?“เป็นแม่นางตระกูลหลี่ผู้นั้นต่างหาก” ฮูหยินผู้เฒ่ากัดฟันเอ่ย รอยยิ้มบนใบหน้าดูแข็งค้างอยู่บ้างสิ้นคำ ฉู่ยวนพลันเปลี่ยนสีหน้าใบหน้าที่เมื่อครู่ยังดูอ่อนโยน บัดนี้กลับเคร่งขรึมลงในพริบตาทำเอาฮูหยินผู้เฒ่าตกใจจนหัวใจกระตุกวูบฉู่ยวนลุกขึ้นยืนแม้แต่ท่านแม่ยังรู้เรื่องนี้ ย่อมต้องเป็นฮูหยินที่ให้คนส่งข่าวมาเป็นแน่เขาขยับเท้าเตรียมจะเดินจากไป“ยวนเอ๋อร์ เจ้าจะไปที่ใด?” ฮูหยินผู้เฒ่ารีบร้องเรียกเขาไว้ฉ

นางเรียกพ่อบ้านเย่อันมาสอบถาม จึงได้ความว่าเงินหกร้อยตำลึงที่จ่ายออกเป็นประจำทุกเดือนก้อนนี้ คือ ‘ค่าเหนื่อย’ สำหรับฝ่ายจัดซื้อภายในจวนผู้รับหน้าที่จัดซื้อมิได้มีเพียงคนเดียว ทว่าแต่ละคนกลับได้รับส่วนแบ่งไปเปล่า ๆ ถึงคนละยี่สิบตำลึง“ผู้ใดเป็นคนรับผิดชอบเรื่องการจัดซื้อหรือ?” เซวียหว่านอี้เอ่ยถามนางเพียงแค่ไต่ถามตามตรง มิได้มีเจตนาจะจัดการสิ่งใดให้มากความกับเงินหกร้อยตำลึงนี้เย่อันตอบ “ล้วนเป็นทหารเก่าที่เคยติดตามท่านแม่ทัพออกศึกไปทั่วสารทิศขอรับ ส่วนมากมักมีร่างกายพิการไม่มากก็น้อย อีกทั้งไร้ภูมิลำเนาเดิมให้กลับไป จึงได้รั้งอยู่ต่อที่จวนแม่ทัพ แล้วรับหน้าที่เป็นฝ่ายจัดซื้อ”หากเป็นเช่นนี้ เซวียหว่านอี้ย่อมไม่เข้าไปก้าวก่ายให้วุ่นวายใจ“กลับภูมิลำเนาเดิมมิได้แล้วหรือ? เพราะเหตุใดกัน?” ทหารใต้บังคับบัญชาของแม่ทัพเย่ ต่อให้ตกต่ำเพียงไรก็มิควรถึงขั้นสิ้นไร้ภูมิลำเนาต่อให้ไม่มีอยู่จริง ก็ย่อมสามารถจัดการให้มีขึ้นใหม่ได้“ฮูหยินอาจมิทราบ ภูมิลำเนาเดิมของคนเหล่านี้ล้วนเคยถูกชนเผ่าต่างแคว้นกวาดล้างจนสิ้นซาก พวกเขาคือผู้ที่รอดชีวิตมาได้ขอรับ บ้านเรือนถูกทำลาย ครอบครัวถูกสังหาร สิ้น

คล้ายกับรู้สึกว่านางยังไม่ปักใจเชื่อ จึงกล่าวเสริมขึ้นว่า “มิเช่นนั้น เหตุใดวันนั้นแม่นางหลี่จึงกล้าใช้วาจาเช่นนั้นกับเจ้า นางจะไม่รู้เชียวหรือว่า การจะเข้าจวนได้หรือไม่ จำต้องให้เจ้าที่เป็นนายหญิงพยักหน้าอนุญาตเสียก่อน?”มาถึงขั้นนี้ เซวียหมิงเฟยก็เชื่อไปกว่าครึ่งแล้วส่วนความไม่เชื่อใจที่เหลืออยู่นั้น เพียงเพราะนางรู้สึกสะอิดสะเอียนก็เท่านั้นนางไม่อยากโอนอ่อนผ่อนตามรวดเร็วถึงเพียงนี้มิเช่นนั้นการที่นางร้องไห้ตาบวมปูดวิ่งกลับบ้านเดิม คงดูประหนึ่งเรื่องตลกเรื่องหนึ่ง“เช่นนั้น ท่านจะรับหลี่อิงหนิงเข้าจวนหรือ?” องค์ชายห้าอาจกังวลว่าลู่ชิงซางจะล่วงรู้ แล้วกระทบต่อการแต่งงานของทั้งสองฝ่ายนางจะไม่รู้สึกสะอิดสะเอียนบ้างหรือ?รู้อยู่แก่ใจตนไปก็ไร้ประโยชน์ ความคิดของคนภายนอกต่างหากที่สำคัญนางเคยต้องกล้ำกลืนความคับแค้นเช่นนี้เสียที่ไหน“ฮูหยินอย่าได้โวยวายไป” ฝ่ามือของเขาลูบไล้เส้นผมของภรรยาอย่างแผ่วเบา เอ่ยว่า “หากเป็นเมื่อก่อน จะรับคนเข้าจวนก็พอฟังขึ้น แต่ยามนี้แม่นางหลี่ตั้งครรภ์ ย่อมมิอาจทำได้โดยเด็ดขาด สามีเองก็ต้องรักษาหน้าตา ทั้งยังมิอาจตัดใจให้ฮูหยินต้องกลัดกลุ้มเพราะเรื่อ