All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 411 - Chapter 420

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านจนคุ้นชิน ในยามที่สติเลือนรางใกล้จะหลับใหล เสียงฝีเท้าแผ่วเบาก็ดังขึ้นที่ด้านข้าง“เฝ่ยชุ่ย?”หากมีผู้ใดสามารถเข้ามาในห้องนอนยามนี้ได้ ย่อมต้องเป็นเฝ่ยชุ่ยอย่างแน่นอนสาวใช้เจินจูผู้นั้น ยามมีเฝ่ยชุ่ยอยู่ด้วย มักจะค่อนข้างเกียจคร้านอยู่เสมอทว่าเมื่อเฝ่ยชุ่ยไม่อยู่ นางก็สามารถจัดการสิ่งต่าง ๆ ได้เป็นอย่างดีดังนั้นหลายปีมานี้ เซวียหว่านอี้จึงมิได้เข้มงวดกับนางมากนักเดิมทีก็เป็นทาสเป็นบ่าว สูญเสียอิสรภาพไปแล้ว หากยังถูกปฏิบัติอย่างโหดร้ายจะไม่ยิ่งน่าเวทนาไปกว่าเดิมหรือ?“ฮูหยิน”เฝ่ยชุ่ยก้าวเข้าไปข้างหน้า ขยับไส้ตะเกียงที่ค่อนข้างริบหรี่เล็กน้อย ภายในห้องจึงสว่างขึ้นกว่าเมื่อครู่หลายส่วนม่านเตียงถูกเลิกขึ้น “ท่านเขยมาแล้วเจ้าค่ะ”เซวียหว่านอี้ตอบสนองช้าไปชั่วครู่ เอ่ยถามด้วยความงัวเงียว่า “ยามใดแล้ว?”“ล่วงเข้ายามจื่อแล้วเจ้าค่ะ” เมื่อเห็นว่านางคล้ายจะลุกขึ้น เฝ่ยชุ่ยจึงประคองนางให้ลุกขึ้นนั่ง “ท่านเขยฝ่าหิมะมา ตอนนี้อยู่ห้องปีกด้านข้าง เดิมทีไม่ยอมให้บ่าวมาบากรบกวนฮูหยิน...”เซวียหว่านอี้พยักหน้า “พายุหิมะโหมกระหน่ำ ได้เตรียมชาร้อนให้ท่านพี่แล้วหรือยัง?”

สองพี่น้องเดินทอดน่องอยู่ริมป่าสนนอกวัด“สถานที่รับตำแหน่งขุนนางหัวเมืองของเขากำหนดแล้ว คือชิงโจว”เซวียหว่านอี้กล่าวว่า “น่าจะเป็นเมืองผิงเจียงที่อยู่ใต้การปกครอง ไม่นับว่ามั่งคั่ง ทว่าก็มิได้แร้นแค้น”แม้คิดจะใช้เล่ห์กลอันใด ก็มิใช่เรื่องง่ายดายนักฉู่ยวนเปี่ยมด้วยพรสวรรค์อย่างแท้จริง การสอบได้ตำแหน่งทั่นฮวาด้วยวัยเพียงเท่านี้ นับว่าหาได้ยากยิ่งนักบุคคลก่อนหน้าที่รุ่งโรจน์เฉกเช่นเขาก็คือเซวียฉง ผู้เป็นทั่นฮวาเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนจอหงวนและปั๋งเหยี่ยนในรุ่นเดียวกันกับเขา แม้แต่อายุรั้งท้ายสุดก็ยังล่วงเลยวัยสามสิบปีไปแล้ว บุตรธิดาล้วนเติบใหญ่ อีกไม่กี่ปีก็คงจะได้เป็นท่านปู่กันแล้วเมื่อเซวียหมิงเฟยได้ยินถึงสถานที่แห่งนี้จึงกล่าวขึ้นว่า “ชิงโจว ข้าจำได้ว่าที่นั่นมีสายตระกูลตั้งอยู่มากมาย ซ้ำยังมักรวมกลุ่มกันเหนียวแน่น เขาไปอยู่ที่นั่นเกรงว่าการปกครองดูแลคงจะยากลำบากอยู่บ้าง”แม้จะกล่าวว่าทุกหนแห่งล้วนมีสายตระกูล แต่ชิงโจวนั้นนับว่าเป็นที่สุดในหมู่ตระกูลเหล่านั้นพวกเขาสามัคคีปรองดองกันเป็นพิเศษ และมักจะวู่วามเป็นพิเศษเช่นเดียวกันทันทีที่กระทบกระเทือนถึงผลประโยชน์ของตระกูล พว

เซวียหว่านอี้กล่าวว่า “ให้เขาไปที่หออ้านเซียงเพื่อตามหาหญิงสาวที่ชื่อหงม่าน...”นางกล่าวพลางหันไปสั่งเจินจูว่า “นำเงินสองร้อยตำลึงไปมอบให้เฝ่ยชุ่ย ยี่สิบตำลึงให้หวังหย่วน ส่วนอีกหนึ่งร้อยแปดสิบตำลึงที่เหลือให้หงม่าน ฝากหวังหย่วนไปบอกนางด้วยว่า ตอนนี้สามารถออกเดินทางไปยังเมืองผิงเจียงได้แล้ว”“เจ้าค่ะ!” สาวใช้ทั้งสองต่างรับคำสายลมหนาวพัดกรรโชก พัดผ่านเข้ามาใต้ระเบียงทางเดิน ปะทะเข้ากับหน้าต่างที่ปิดสนิทเฝ่ยชุ่ยเอ่ยถาม “ฮูหยินจะส่งคนไปอยู่ข้างกายใต้เท้าฉู่หรือเจ้าคะ?”“อืม!” เซวียหว่านอี้ขานรับ “ข้างกายเขามีผู้ติดตามอยู่แล้ว หากยังให้หวังเฟิงและหวังเหลยคอยตามติดต่อไป นอกจากจะใช้เวลานานแล้วยังไม่สะดวกอีกด้วย”“จะให้ไปอยู่ข้างกายใต้เท้าฉู่หรือเจ้าคะ?” เฝ่ยชุ่ยถามด้วยความใคร่รู้เซวียหว่านอี้เข้าใจความหมายของนาง จึงหัวเราะพลางกล่าวว่า “ลอบส่งคนเข้าไปจัดเตรียมไว้ในศาลาว่าการล่วงหน้า มิใช่ส่งไปเป็นอนุ อย่างไรเสียเขาก็เป็นสามีของเซวียหมิงเฟย หากข้าลอบวางแผนการเช่นนี้อยู่เบื้องหลัง คงจะโหดร้ายต่อเซวียหมิงเฟยเกินไปสักหน่อย”ราวกับกำลังทอดถอนใจถึงสิ่งใดอยู่ “รสชาติของการถูกคนกันเองหักหล

“น้องหญิงใหญ่มิได้มาหรือ?” นางมองไปยังตำแหน่งของประตูห้อง ราวกับว่าเข้าใจกระจ่างแล้วความผูกพันระหว่างนางกับน้องหญิงใหญ่เดิมทีก็มิได้ลึกซึ้งอยู่แล้ว ถึงไม่มาก็ไม่เป็นไรแม้ในใจจะแอบตัดพ้ออยู่บ้าง ทว่าก็ไม่ถึงขั้นเคียดแค้นชิงชังเซวียหมิงเฟยเล่าเรื่องราวที่วัดหัวหมิงให้นางฟัง“เย่กั๋วกงเดินทางมาถึงวัดเมื่อคืนก่อนหน้านั้น บังเอิญพบเจอหิมะโปรยปรายตลอดทั้งคืน ด้วยฐานะของเขา ผู้ใดเล่าจะกล้าเอ่ยปากมากความอันใด”ฉินเยว่ชิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วปลดเปลื้องความขุ่นข้องหมองใจเล็ก ๆ นั้นทิ้งไป “เป็นเช่นนั้นจริง”เดิมทีก็เป็นราชโองการพระราชทานสมรส เย่จั๋วหาได้มีความรู้สึกที่ดีต่อตระกูลเซวียไม่นอกเหนือจากวันกลับบ้านเดิมที่มาเป็นเพื่อนเซวียหว่านอี้เพียงหนึ่งครั้ง เขาก็ไม่เคยมาเยือนที่เรือนนี้อีกเลยได้ยินมาว่าในท้องพระโรง เย่จั๋วถึงขั้นไม่ไว้หน้าเซวียฉงเลยแม้แต่น้อยหากมีเรื่องราวอันใด ท่านเจิ้นกั๋วกงผู้นี้ล้วนไม่ไว้หน้าผู้ใดทั้งสิ้นเช่นนี้ การที่เขาไม่มาอาจเป็นเรื่องดีต่อตระกูลเซวีย เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ถูกนายท่านผู้เย่อหยิ่งจองหองผู้นั้นหมายหัวเอาได้เซวียหมิงเฟยจำต้องยอมรับว่า เย่จ

เฉินเจาหรงมองหลิวอวิ้นเอ๋อร์ที่อยู่ตรงหน้า รูปโฉมของนางคล้ายคลึงกับเซวียหมิงเยว่ผู้นั้นถึงห้าส่วนจริง ๆหากได้รับการตกแต่งประทินโฉมจากช่างฝีมือดี การจะทำให้คล้ายคลึงถึงแปดเก้าส่วนย่อมมิใช่เรื่องยากทว่าเมื่อเทียบกับสตรีที่ตั้งครรภ์ผู้นั้นแล้ว ท่าทีที่เฉินเจาหรงมีต่อหลิวอวิ้นเอ๋อร์กลับแตกต่างกันออกไปแม้จะกล่าวว่าก่อนหน้านี้หลิวอวิ้นเอ๋อร์เคยมีอดีตด่างพร้อย ทว่านั่นก็เป็นเพราะถูกเซวียหมิงเยว่ผู้นั้นทำร้ายย่อมไม่เป็นไรยามแรกเฉินเจาหรงอาจจะรู้สึกตะขิดตะขวงใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานนางก็ปล่อยวางลงได้ระหว่างผู้คนด้วยกันนั้น สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการเปรียบเทียบเมื่อเทียบกับเซวียหมิงเยว่ที่บิดามารดาด่วนจากไปตั้งแต่เยาว์วัย ทำร้ายพี่น้องในตระกูล อีกทั้งยังไร้ซึ่งเบื้องหลังใด ๆ แล้วหลิวอวิ้นเอ๋อร์ที่อยู่ตรงหน้านี้ย่อมดีกว่ามิใช่เพียงแค่เล็กน้อยอย่างไรเสียบิดาของนางก็เป็นถึงขุนนางในราชสำนักแห่งราชวงศ์อวิ๋น นิสัยใจคอก็ได้รับการอบรมสั่งสอนมาเป็นอย่างดีหากเป็นเมื่อก่อน เฉินเจาหรงคงไม่มีทางยอมรับลูกสะใภ้เช่นนี้เป็นแน่หากเป็นชายารองหรืออนุภรรยายังมิใช่ปัญหาใหญ่ ทว่าสำหรับตำแหน่งพระชายาเ