All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 421 - Chapter 430

“หากเป็นไปได้ มีบุตรสักคนก็ดีเช่นกัน”นางอดมิได้ที่จะหัวเราะออกมา หัวเราะให้กับความจำนนต่อโชคชะตาและความไร้จุดยืนของตนเอง“เชื่อว่าหากมีท่านพี่คอยอบรมสั่งสอนอยู่เคียงข้าง เด็กย่อมต้องเก่งกาจทั้งบุ๋นบู๊ เพียบพร้อมด้วยคุณธรรมและความสามารถเป็นแน่”ท่าทีโอนอ่อนของนาง ทำให้เย่จั๋วหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ“เหตุใดฮูหยินถึงได้โลเลเช่นนี้เล่า”เซวียหว่านอี้กลับรู้สึกว่าเช่นนี้ก็ดีมิใช่น้อย “เรื่องบางเรื่องก็ยังต้องคิดหน้าพะวงหลังอยู่ดี ในเมื่อเด็กเป็นมนุษย์ที่มีชีวิตจิตใจ ต่อให้วันหน้าเกิดนึกเสียใจ ก็มิอาจย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งใดได้แล้ว”เหลือเวลาอีกไม่เท่าไรก็จะถึงเทศกาลปีใหม่ เซวียหว่านอี้จึงอาศัยช่วงเวลานี้เดินทางไปตระกูลเซวียหนหนึ่งเพื่อนำของบำรุงไปมอบให้แก่ฉินเยว่ชิงงานเลี้ยงฉลองครบเดือนจัดขึ้นในช่วงเทศกาลปีใหม่ ยามนั้นราชสำนักยังอยู่ในช่วงหยุดพัก จึงมิได้ติดขัดอันใดในช่วงเทศกาลปีใหม่ของราชวงศ์อวิ๋น ราชสำนักจะปิดทำการไปราว ๆ เจ็ดแปดวันซึ่งพอดีกับช่วงหลังวันงานฉลองครบเดือนเพียงหนึ่งวัน……วันที่แปดเดือนสิบสอง ในจวนได้ต้มโจ๊กล่าปายามเที่ยง สองสามีภรรยาร่วมรับประทานอาหารมื้อแรกที่

หน้าประตูเมืองขบวนรถม้าอันยิ่งใหญ่เอิกเกริกกำลังเคลื่อนผ่านประตูเมืองไปภายในรถม้าเทียมม้าหกตัวที่ใหญ่โตและหรูหราที่สุด หญิงชราผู้มีเรือนผมสีเงินยวงทว่ามีท่วงทีสง่างามไม่ธรรมดากำลังเอนกายหลับตาพักผ่อนข้างกายมีสาวใช้หน้าตางดงามดุจบุปผางามสองนางกำลังคอยบีบนวดไหล่และทุบขาให้นางด้านข้างยังมีบุรุษวัยกลางคนผู้มีใบหน้าหล่อเหลาสุภาพ ท่วงทีอ่อนโยนผู้หนึ่ง กำลังเอ่ยสนทนากับนางด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม“เป็นดั่งที่องค์หญิงพูดไว้ ฝ่าบาทมิได้เสด็จออกมารับที่หน้าเมือง กระทั่งองค์รัชทายาทก็ยังไม่เสด็จมา”องค์หญิงใหญ่สีหน้าไม่เปลี่ยน เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “หลายสิบปีมิได้เข้าเมืองหลวง เกรงว่าคงลืมย่าทวดผู้นี้ไปแล้วกระมัง จะออกมารับได้อย่างไร”ผ่านการใช้ชีวิตในจิงโจวมาหลายสิบปีชนิดที่เอ่ยคำใดล้วนเป็นคำนั้น นางย่อมรู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่งต่อการเมินเฉยของโอรสสวรรค์ ทว่าก็มิได้แสดงออกทางสีหน้าบุรุษวัยกลางคนกล่าวว่า “หลังจากพวกเราเข้าเมืองหลวงแล้ว จะไปพักที่จวนองค์หญิงหรือขอรับ?”“ย่อมเป็นเช่นนั้น” องค์หญิงใหญ่โบกมือเบา ๆ สาวใช้รูปงามทั้งสองนางจึงล่าถอยไปหลบมุมอย่างนอบน้อม “ห้าหกสิบปีที่มิได้กลับมา

“หากขัดหูขัดตา ก็สามารถเข้าวังไปร่ำไห้ร้องทุกข์ต่อฝ่าบาทได้”เย่ผิงยังคงมีท่าทีราบเรียบเช่นเดิม “เป็นคุณชายของจวนท่านที่ยิงธนูทำร้ายฮูหยินของพวกเรา กล้ากำเริบเสิบสานในเมืองหลวงถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่ายามอยู่จิงโจว จะมีท่าทีเยี่ยงไร?”หัวหน้าผู้ดูแลซินโกรธจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง “ท่าน...”เขารู้ดีว่าที่นี่มิใช่สถานที่ที่จะมากำเริบเสิบสานได้ แต่ในฐานะผู้ดูแลคนสนิทข้างกายองค์หญิงใหญ่ เขาเคยถูกผู้ใดปฏิบัติด้วยความดูแคลนเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน“พวกข้าได้รับคำสั่งให้มาเยี่ยมเยียนฮูหยินเจิ้นกั๋ว นี่คือการออภัยจากองค์หญิงใหญ่ พวกท่านกลับไม่รู้ดีชั่วถึงเพียงนี้ ช่างน่าชังนัก”เย่ผิงหัวเราะ “ท่านเป็นเพียงผู้ดูแล แต่ฮูหยินของพวกเราคือฮูหยินเจิ้นกั๋วขั้นหนึ่งที่ฝ่าบาททรงแต่งตั้งด้วยองค์เอง เป็นสตรีผู้มีบรรดาศักดิ์ขั้นสูงสุด มิต้องเอ่ยว่าท่านมีคุณสมบัติพอหรือไม่ เพียงแค่ฮูหยินของพวกเราต้องล้มหมอนนอนเสื่ออยู่หลายวัน ซ้ำยังเกือบสิ้นชีวิตเพราะคุณชายของบ้านท่าน ท่านก็มิควรมาพูดจาพล่อย ๆ ไร้มารยาทในจวนเจิ้นกั๋วกงเช่นนี้”“คิดว่าฮูหยินของพวกเราเป็นสตรีชาวบ้านทั่วไปที่วัน ๆ ไม่มีอันใดทำ ผู้

“ท่านย่าทวดโปรดระวังคำพูดด้วย”ฮ่องเต้ตรัสเหมือนยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “ตระกูลเย่คือขุนนางบู๊ที่เคียงบ่าเคียงไหล่ปฐมกษัตริย์ร่วมสร้างแผ่นดิน นับแต่ยามนั้นเป็นต้นมาก็หลั่งเลือดสู้รบเพื่อราชวงศ์อวิ๋นของเรา บาดเจ็บล้มตายไปนับไม่ถ้วน”“เป็นหลานชายของท่านที่กระทำผิดก่อน ทั้งยังเป็นผลพวงมาจากการที่ท่านย่าทวดตามใจเขาจนเคยตัว ทว่ายามนี้กลับโยนความผิดไปให้เจิ้นกั๋วกง คงจะดูไม่เป็นธรรมไปเสียหน่อย”หัวใจขององค์หญิงใหญ่สั่นสะท้านเล็กน้อย ยามนี้ถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า ตนเองใจร้อนเกินไปเสียแล้วเมื่อใจร้อน ย่อมสูญเสียความเยือกเย็นไป“ข้าเพียงแต่ร้อนใจไปชั่วขณะ มิได้คิดมุ่งร้ายต่อตระกูลเย่”จะว่าไป ยามเยาว์วัยนางกับสตรีตระกูลเย่ก็นับว่าเป็นสหายสนิทกัน น่าเสียดายที่สหายของนางผู้นั้นมีรูปโฉมงดงามทว่าอายุสั้น ได้จากโลกนี้ไปเมื่อสามสิบกว่าปีก่อนแล้วแม้นางจะย้ายไปอยู่จิงโจวตั้งแต่เนิ่น ๆ ทว่าทั้งสองก็ยังคงติดต่อกันผ่านจดหมาย จวบจนสหายสนิทสิ้นลมหายใจจึงได้หยุดลงองค์หญิงใหญ่เป็นบุตรสายตรง อีกทั้งยังเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้และฮองเฮาองค์ก่อน นิสัยใจคอจึงมีความเย่อหยิ่งจองหองมาตั้งแต่เล็กผู้ที่อยู่ในสายตานา

เซวียหมิงเฟยนั้นงดงามเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยามนี้เมื่อตั้งครรภ์ อารมณ์จึงยิ่งเบิกบาน ทั่วร่างเปล่งประกายความงามออกมา“คาดไม่ถึงเลยจริง ๆ”ใบหน้าของนางเปี่ยมไปด้วยความสุขและซาบซึ้งใจ “ตั้งครรภ์เอาในจังหวะเวลานี้ได้ ท่านหมอช่างมีฝีมือล้ำเลิศจริง ๆ”เซวียหว่านอี้รินชาให้ตนเองจอกหนึ่ง “เรียกข้าออกมาทำอันใด? โอ้อวดว่าเจ้าตั้งครรภ์แล้วหรือ?”จะโอ้อวดหรือไม่นั้นนางมิได้ใส่ใจนับตั้งแต่ถูกการกระทำและท่าทีของฉู่เซียวทำร้ายจิตใจจนแหลกสลาย นางก็มิได้มีความรู้สึกดีอันใดต่อเด็กอีกต่อไป ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงความยึดติดเฉกเช่นเซวียหมิงเฟยเลยยามที่เด็กซึ่งเจ้าทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ ทว่ากลับไม่มีความเคารพและผูกพันต่อคนเป็นมารดาเช่นเจ้าแม้แต่น้อย…นางยอมรับว่า ความรู้สึกเสียใจภายหลังนั้นประดุจเกลียวคลื่นอันเชี่ยวกราก ซัดสาดเข้ามาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ระลอกแล้วระลอกเล่าอย่างหนักหน่วงมือของเซวียหมิงเฟยที่กำลังหยิบจับผลไม้สั่นเทิ้มขึ้นมา คล้ายพลันนึกอันใดขึ้นได้ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนและเสียใจอยู่ชั่วขณะ“พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสายโลหิตกันใช่หรือไม่?” นางเอ่ยถามด้วยความระมัดระวังอย