All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 431 - Chapter 440

หากไม่ยอมปล่อยคน ต่อให้นางผู้เป็นฮูหยินเจิ้นกั๋วคุกเข่าจนสิ้นใจอยู่หน้าพระพักตร์ก็ไร้ประโยชน์แววตาของมู่หว่านอิ๋งเย็นเยียบลงเล็กน้อย นางขบกรามแน่นอยู่เงียบ ๆเพียงอาศัยการแต่งงานกับเย่จั๋ว จึงมีคุณสมบัติมาสนทนาอย่างเท่าเทียมกับนางได้ คิดว่าตนเองเป็นบุคคลสำคัญจริง ๆ หรือ?นางเป็นถึงเหลนแท้ ๆ ขององค์หญิงใหญ่ มีสายเลือดที่บริสุทธิ์ยิ่งแห่งราชวงศ์อวิ๋น นางกล้าปฏิเสธตนได้อย่างไรกันเมื่อนางส่งสายตาให้หวังเฟิงและหวังเหลยที่อยู่ตรงประตู ทั้งสองก็แสดงท่าทีเชิญแขกกลับมู่หว่านอิ๋งเห็นแก่ฐานะของตน ย่อมมิอาจโต้เถียงกับนางในที่แจ้งได้ จึงหันหลังสะบัดชายแขนเสื้อจากไปพร้อมกับความโกรธเกรี้ยวเต็มอก“ช่างกำเริบเสิบสานยิ่งนัก”เซวียหมิงเฟยรอจนนางกลับมา จึงแค่นหัวเราะแล้วเอ่ยว่า “โอรสสวรรค์ผลัดแผ่นดินขุนนางย่อมผลัดเปลี่ยน ยิ่งมิต้องเอ่ยถึงว่าพวกเขาสายนั้นเพิ่งเคยมาเมืองหลวงเป็นครั้งแรก คิดจริง ๆ หรือว่าเพียงอาศัยฐานะขององค์หญิงใหญ่ แล้วจะสามารถทำอันใดตามอำเภอใจในเมืองหลวงได้?”นั่นคือโอรสสวรรค์ คือฮ่องเต้ผู้เป็นจ้าวแผ่นดินผู้อยู่เหนือคนนับหมื่นนับแสนเชียวนะเบื้องบนมีไทเฮาคอย “กดทับ” เอาไว้ ถูก

เหยียนเค่อหลี่เอ่ยว่า “หลายสิบปีมานี้ ภาษีอากรทั้งหมดของจิงโจวรวมถึงการแต่งตั้งขุนนางท้องถิ่นล้วนอยู่ในกำมือของท่าน ทั้งหมดนี้มิใช่อาศัยฐานะของตัวเองหรอกหรือ”“ทว่าองค์หญิงใหญ่ ผลัดแผ่นดินก็ผลัดขุนนาง ฝ่าบาทคือโอรสสวรรค์แห่งราชวงศ์อวิ๋น เป็นผู้สูงส่งเหนือผู้ใด การที่ฝ่าบาททรงเคารพท่านนั้นเป็นพระเมตตาของพระองค์ แต่มิใช่เหตุผลที่องค์หญิงใหญ่จะใช้อำนาจกดข่มฝ่าบาท”“องค์หญิงใหญ่...”เขาผายมือเป็นเชิงเชิญองค์หญิงใหญ่ส่งสายตาปลอบประโลมบุตรชายและหลานชาย ก่อนจะเดินตาม เหยียนเค่อหลี่ออกไป“ท่านเป็นเพียงท่านย่าทวด ยามที่ฮ่องเต้เหวินขึ้นครองราชย์ ท่านก็ออกจากเมืองหลวงไปแล้ว อย่าว่าแต่อดีตฮ่องเต้ผู้เป็นหลานชายที่มิได้มีความผูกพันฉันเครือญาติกับท่านลึกซึ้งนักเลย แม้แต่ฝ่าบาทองค์ปัจจุบัน อย่าพูดถึงความสนิทสนมเลย พวกท่านทั้งสองถึงกับไม่เคยพบหน้ากันเสียด้วยซ้ำ”ยามที่นางจากมา ฝ่าบาทองค์ปัจจุบันยังมิได้ประสูติด้วยซ้ำ“ใต้หล้ากว้างใหญ่ ล้วนเป็นแผ่นดินของราชัน องค์หญิงใหญ่ย่อมเข้าใจดี ขนาดท่านยังตัดใจจากจิงโจวมิได้ นับประสาอันใดกับฝ่าบาทองค์ปัจจุบัน”เหตุใดองค์หญิงใหญ่จะไม่เข้าใจ ทว่าเข้าใจแล้วจ

“ทว่า...” เซวียหว่านอี้หัวเราะจนตาหยี “ซื่อจื่อกลับมาแล้ว และน่าจะจัดการงานได้เป็นอย่างดี เช่นนี้ แม้ว่าในวันข้างหน้า...”น้ำเสียงของนางหยุดชะงักไปเล็กน้อย “จวนอ๋องเยว่ก็ยังมีที่ให้ยืนหยัดได้”เซี่ยเฝ่ย “...”คำพูดนั้นก็กล่าวได้ถูกต้องแต่ซื่อจื่ออ๋องเยว่ที่เติบโตมาอย่างอิสรเสรีจนถึงบัดนี้ กลับต้องทนรับความยากลำบากที่ไม่เคยพานพบมาตลอดยี่สิบปีในช่วงเวลาเพียงครึ่งปีสั้น ๆ นี้ล้วนเป็นเพราะสตรีผู้นี้ทำร้ายทั้งสิ้น“เยี่ยนโจวในยามนี้เป็นเช่นไรบ้าง? อ๋องติ้งอู่ผู้นั้นมิใช่สายเลือดของอดีตอ๋องจริง ๆ หรือ?”เซวียหว่านอี้อดมิได้ที่จะอยากรู้อยากเห็นอยู่บ้างคนผู้นั้น คาดว่าคงเคยให้ความช่วยเหลือเซี่ยเหิงในการก่อกบฏด้วยกระมัง?นี่เป็นเพียงสิ่งที่นางคาดเดา ทว่าในราชวงศ์อวิ๋น ผู้ที่มีกำลังมากพอจะเอื้ออำนวยให้เซี่ยเหิงก่อกบฏได้นั้น ก็มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นอ๋องติ้งอู่และองค์หญิงใหญ่ทั้งสองคนแบ่งแยกกันปกครองสองเมือง ในมือย่อมต้องมีกำลังทหารอย่างแน่นอน ส่วนจะมีมากน้อยเพียงไรนั้นนางก็มิอาจล่วงรู้ได้บางที อาจมีแม่ทัพรักษาชายแดนจากที่ต่าง ๆ ไปสวามิภักดิ์ ทว่าจำนวนคงมีไม่มากกระมัง?อย่างมาก

หลังจากตั้งครรภ์ นางก็กลายเป็นผู้ที่ได้รับความสนใจมากที่สุดในจวน อาหารการกินและเครื่องใช้ล้วนผ่านการตรวจสอบอย่างเข้มงวดก่อนหน้านี้เคยมีคนคิดร้ายหมายให้เซวียหมิงเฟยเป็นหมัน เบื้องหลังเรื่องนี้ยากจะรับประกันได้ว่ามิได้มีผู้ใดมุ่งเป้ามาที่ตระกูลฉู่…“วันหน้าหากมีสิ่งใดที่ไม่เข้าใจ ยังคงหวังว่าพี่สะใภ้ทั้งสองจะไม่สงวนคำชี้แนะ”นางแย้มยิ้มพลางกล่าวขอบคุณฮูหยินทั้งสองสามีของทั้งสองตระกูลนี้และฉู่ยวนมิได้อยู่สังกัดเดียวกัน ทว่าก็ประจำอยู่ในสามกรมเก้ากระทรวง ยามปกติจึงถือว่าไปมาหาสู่กันอยู่พอสมควรฉู่ยวนมองลอดช่องว่างระหว่างที่นั่งไปยังเบื้องหน้าเซวียหว่านอี้กำลังก้มหน้าเอ่ยสิ่งใดบางอย่างกับพระชายาองค์รัชทายาท ระยะทางค่อนข้างไกลจึงมองเห็นไม่ชัดเจนนัก ทว่าก็ยังสัมผัสได้ว่าอารมณ์ของนางกำลังเบิกบานยามที่นางอยู่กับเขาก็มีความสุขเช่นกันแน่นอนว่าเป็นในช่วงหลายปีก่อนหน้านั้นภายหลัง…เขากระทั่งมิกล้าคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นในภายหลัง ทั้งยังไม่อยากเชื่อว่านั่นคือสิ่งที่เขาเป็นผู้สั่งการเบื้องหลังเรื่องนี้ย่อมต้องมีแผนการร้ายอันใดที่มิอาจให้ผู้คนล่วงรู้ และเขาก็มีเหตุผลที่มิอาจปฏิเสธ

เจ้าก่อเรื่องเอง ก็อย่าลากบิดาเจ้าลงน้ำไปด้วยเล่าไม่ว่าฝ่าบาทจะทรงปฏิบัติต่อท่านย่าทวดผู้นี้เช่นไร ทว่าอย่างน้อยเบื้องหน้าก็ยังทรงให้ความเคารพเป็นอย่างยิ่งหากต้องทูลขอให้ฝ่าบาททรงตัดสินชี้ขาด พวกเจ้าทั้งสองย่อมไม่มีผู้ใดได้เปรียบ ซ้ำร้ายบิดาของเจ้ายังอาจต้องพลอยรับเคราะห์ตามไปด้วยหน้าตาที่เพิ่งกู้คืนมาให้จวนอ๋องเยว่ต่อเบื้องพระพักตร์ฝ่าบาท นี่เจ้าคิดจะโยนมันทิ้งไปอีกครากระนั้นหรือ?ลูกเอ๋ย จะไม่เหลือทางรอดให้จวนอ๋องเยว่ของเราบ้างเลยหรือ?“เจ้าลูกหลานเสเพลผู้นี้เอ่ยอันใดออกมา?” ฐานะที่ตนภาคภูมิใจกลับถูกผู้คนกังขา มู่หานจะยอมรับได้อย่างไรยังดีที่จำได้ว่าที่แห่งนี้คืองานเลี้ยงในวังหลวงจึงมิกล้าวู่วาม ทำได้เพียงกดเสียงต่ำถกเถียงกับคนไม่เอาไหนเช่นเซี่ยเฝ่ยทว่ายามนี้เซี่ยเฝ่ยกลับรามือ ไม่สนใจไยดีคนผู้นี้อีกโทสะในใจมิอาจระบายออกไปได้ อัดอั้นเสียจนใบหน้าของมู่หานเดี๋ยวเขียวคล้ำเดี๋ยวม่วงแดง ร่างทั้งร่างแทบจะอกแตกตายอยู่รอมร่อเขาเมินเฉยต่อสายตาของอ๋องเยว่ที่อยู่ด้านข้าง เซี่ยเฝ่ยคล้ายดั่งสุนัขที่ได้รับชัยชนะ ลิ้มรสอาหารในงานเลี้ยงอย่างเอร็ดอร่อยเบิกบานใจ“อาหารในงานเลี้ยงวังหลว