All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 441 - Chapter 450

เซวียหว่านอี้ชะโงกหน้าเข้าไปมองปราดหนึ่งนางยิ้มกล่าวว่า “อืม น่าสนใจยิ่งนัก”เย่จั๋วเลิกคิ้ว “น่าสนใจที่ใดกัน?”ตัวไร้ค่านี่น่าสนใจหรือ?เซวียหว่านอี้เห็นว่าเขาดูเหมือนจะเอ่ยถามจากใจจริง จึงยิ้มตอบว่า “บัณฑิตผู้นี้มีความรักกับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ ย่อมต้องรู้แต่แรกแล้วว่าฐานะของทั้งสองฝ่ายแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว มิอาจลงเอยกันได้ ทว่าเขากลับยังคงดึงดัน”“เมื่อดึงดันมิได้ ก็ไม่คิดจะสอบเคอจวี่สร้างชื่อเสียง กลับยืมมือผู้แต่ง ใช้ภูตผีปีศาจมาช่วยให้บรรลุจุดประสงค์”“ในสายตาข้า การให้บัณฑิตผู้นี้สอบเคอจวี่ให้ได้นั้นยากเย็นยิ่งกว่าให้ไปตายเสียอีก วันหน้าหากทั้งสองแต่งงานกัน หากไร้ซึ่งการสนับสนุนจากครอบครัวครอบครัวฝ่ายหญิง ชีวิตของพวกเขาจะเป็นเช่นไร ย่อมกระจ่างชัดอยู่แล้ว”“ผู้แต่งเองก็คงรู้ดีอยู่แก่ใจ จึงได้ให้มีเรื่องภูตผีปีศาจเข้ามาสอดมือ”“เมื่อมีภูตผีออกหน้า ครอบครัวฝ่ายหญิงย่อมต้องเลี้ยงดูบุรุษผู้นี้ไปตลอดชีวิต”รอยยิ้มของนางลึกล้ำยิ่งขึ้น “นิสัยใจคอของหนานหลิงจื่อผู้นี้ พอจะมองออกได้บ้างแล้ว”หนานหลิงจื่อ ก็คือผู้แต่งหนังสือเล่มนี้คนผู้นี้มีชื่อเสียงในวงการหนังสือนิยายอยู่ไม

มีลูกแล้ว เรื่องของสามีก็คงไม่ต้องเป็นเหมือนแต่ก่อนแล้ว…เซวียหมิงเฟยมองแผ่นหลังของเขาที่กลืนหายไปในความมืดมิดของยามราตรี ทว่าอย่างไรก็ยังต้องตามติดเขาอยู่ดี เพราะถึงอย่างไรนางก็ต้องให้กำเนิดบุตรชายให้ได้มีเพียงบุตรชายเท่านั้นที่จะสืบทอดทุกสิ่งของตระกูลฉู่ได้สองชาติภพมานี้มิเคยให้กำเนิดบุตร จะคลอดยากลำบากเพียงไร ยามคลอดจะเจ็บปวดสักแค่ไหน นางล้วนแต่นึกภาพไม่ออกหากว่าเจ็บปวด ก็หวังว่าจะได้บุตรชายในคราเดียว เช่นนี้นางจึงจะสามารถหยัดยืนในตระกูลฉู่อย่างมั่นคงได้ถึงยามนั้น มีตระกูลเซวียคอยหนุนหลัง แม้วันหน้าฉู่ยวนจะได้เป็นมหาอำมาตย์ อีกทั้งยังมีเซวียหว่านอี้ผู้เป็นพี่สาวคอยปกป้อง สถานะของนางย่อมมั่นคงอย่างหาเปรียบมิได้ส่วนเรื่องอนุภรรยา เขาต้องการมากเพียงไรก็ให้เขารับเข้ามามากเพียงนั้นเถิดทว่า…เมื่อนึกถึงท่าทีอึกอักคล้ายมีถ้อยคำที่มิได้เอ่ยออกมาของแม่สามียามรับประทานมื้อค่ำ เซวียหมิงเฟยก็คิดว่าถึงเวลาที่จะต้องรับอนุภรรยาให้ฉู่ยวนแล้วเช่นกันรอให้พ้นช่วงเทศกาลปีใหม่ไปก่อนค่อยว่ากัน ปีใหม่ทั้งทีอย่าเพิ่งหาเรื่องปวดหัวมาใส่ตัวเลย“ฮูหยินเจ้าคะ ตั้งครรภ์แล้วต้องบำรุงให้พอเหมาะ ห

“มอบให้ฮูหยิน”เหล่าบ่าวไพร่รับเงินรางวัลปีใหม่แล้วจากไปด้วยความเบิกบานใจ เงินรางวัลในปีนี้แปลกใหม่ยิ่งนัก เป็นเงินก้อนเล็กน้ำหนักสองตำลึง ดูเล็กกะทัดรัดน่ารักเป็นพิเศษยามนี้เย่จั๋วก็ยื่นกล่องใบหนึ่งส่งให้นางเช่นกันเซวียหว่านอี้เปิดออก เมื่อเห็นปิ่นหงส์ทองคำประดับหยกที่อยู่ด้านในก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจยิ่งนักคาดว่าคงผ่านการแกะสลักและขัดเกลาอย่างประณีตจากช่างฝีมือเอกเป็นแน่ จึงทำออกมาได้งดงามปานนี้ให้ความรู้สึกราวกับพญาหงส์เหินเวหาที่กำลังสยายปีกโผบินนางเอ่ยขอบคุณและเตรียมจะเก็บมันไว้ทว่ากลับเห็นเย่จั๋วหยิบปิ่นหงส์ด้ามนั้นขึ้นมา แล้วบรรจงปักลงบนมวยผมให้นาง“เดิมทีคิดว่ารูปโฉมของฮูหยินนั้นงดงามหมดจด น่าจะเหมาะกับสิ่งที่ดูเรียบง่ายมากกว่า แต่พอมองดูยามนี้ กลับส่งเสริมกันและกันได้เป็นอย่างดี”ปิ่นหงส์ที่ดูหรูหราสะดุดตา กลับยิ่งขับเน้นให้นางดูงดงามจับตายิ่งขึ้นช่วยเติมแต่งสีสันแห่งวสันตฤดูลงบนใบหน้าที่ดูเยือกเย็นดุจน้ำแข็งของนางได้ถึงสามส่วนเซวียหว่านอี้ลูบคลำปิ่นเบา ๆ พลางยิ้มกล่าวว่า “หากเทียบกับของที่ท่านพี่มอบให้แล้ว รองเท้ากับถุงเท้าที่ข้าเย็บให้ท่านกลับดูไม่น่ามองเอาเส

เย่จั๋วส่งยิ้มบางให้นาง แล้วนำเนื้อปูส่งเข้าปากทีละคำภาพความรักใคร่กลมเกลียวเช่นนี้ ทำให้ผู้คนที่อยู่ในเรือน โดยเฉพาะคนตระกูลเซวีย ต่างลอบยินดีอยู่ในใจทว่าสองสามีภรรยาฉู่ยวนต่างคนต่างมีเรื่องในใจ เพียงแต่มิได้แสดงออกมาฉู่ยวนนั้นมีใจให้เซวียหว่านอี้ ภาพตรงหน้าจึงดูขัดหูขัดตายิ่งนักเมื่อนึกถึงยามอยู่ในเพิงหญ้าท่ามกลางพายุหิมะโหมกระหน่ำวันนั้น นางยังสามารถหลับสนิทอยู่ต่อหน้าเขาได้ นาง... มิได้มีใจให้เขาเลยจริง ๆ หรือ?ภาพเหตุการณ์ในยามนี้ ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็ทำให้โทสะในใจเขาลุกโชนขึ้นมา ซ้ำยังก่อเกิดความรู้สึกราวกับถูกทรยศหักหลังอย่างไม่มีเหตุผลส่วนเซวียหมิงเฟยนั้น รู้สึกหงุดหงิดรำคาญใจอย่างแท้จริงชาติก่อนเย่จั๋วมิได้อ่อนโยนต่อนางถึงเพียงนี้ เรียกได้ว่าเมินเฉยอย่างสิ้นเชิงเหตุใดกัน นางมีสิ่งใดด้อยกว่าเซวียหว่านอี้หรือ“แกะให้ข้าตัวหนึ่งสิ” นางสะกิดแขนเซวียหว่านอี้เซวียหว่านอี้กล่าวว่า “เจ้ากำลังตั้งครรภ์ เนื้อปูมีฤทธิ์เย็น เจ้ากินมิได้”กล่าวจบก็ยกจานปูที่อยู่ตรงหน้านางมาไว้ตรงหน้าตนเอง “ให้ข้าเถอะ”เซวียหมิงเฟยเบิกตากว้าง “นี่เจ้าเป็นโจรหรืออย่างไร?”การหยอกล้อของสอง

เซวียหว่านอี้ส่งร่มกระดาษน้ำมันให้สาวใช้ที่รออยู่หน้าห้อง นางปัดไล่ไอความหนาวเหน็บในห้องโถงด้านนอกจนหมดสิ้น แล้วจึงก้าวเข้าไปในห้องด้านในหลานชายตัวน้อยถูกห่อตัวอยู่ในผ้าอ้อม กำลังหลับปุ๋ยอย่างน่ารักน่าชังส่วนฉินเยว่ชิงกำลังพับเสื้อตัวจิ๋วให้บุตรชายทั้งสองสบตากัน นางจึงเดินเข้าไปช่วยรับช่วงต่อ“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของบ่าวไพร่เถิด ยามนี้พี่สะใภ้ต้องพักผ่อนดูแลตัวเองให้ดีนะเจ้าคะ”ฉินเยว่ชิงดึงนางให้นั่งลง รอยยิ้มของนางมิได้มีเพียงความปีติที่ได้เป็นมารดาคนครั้งแรก แต่ยังมีความตื่นเต้นตื้นตันอีกประการหนึ่งเจืออยู่ด้วย“ท่านพ่อท่านแม่ทราบแล้วว่าข้าคลอดลูกอย่างปลอดภัย ทว่าติดช่วงเทศกาลปีใหม่ไม่สะดวกเดินทาง จึงส่งจดหมายมาบอกว่าพ้นเทศกาลหยวนเซียวแล้วจะรีบเดินทางมายังเมืองหลวง”นางแต่งงานมาอยู่เมืองหลวงได้สามสี่ปีแล้ว การคิดถึงบิดามารดาย่อมเป็นเรื่องธรรมดา“ท่านอาก็จะมาด้วยหรือเจ้าคะ?” นางเอ่ยถามฉินเยว่ชิงพยักหน้า “เดิมทีคิดว่าท่านพ่อจะอยู่หนิงโจวไปตลอดชีวิตเสียอีก นึกไม่ถึงว่าจะได้รับคำสั่งโยกย้ายจากกรมขุนนางกะทันหัน ให้ท่านเข้ามารับตำแหน่งในเมืองหลวงปีนี้”เห็นนางเบิกบานใจเช่นนี้