All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 451 - Chapter 460

เซวียหว่านอี้มิอาจอธิบายปัญหาของตนเองได้ท้ายที่สุดจึงสรุปออกมาได้เพียงไม่กี่คำ“มีชีวิตอยู่ก็ย่อมได้ จะตายไปก็ดีเช่นกัน”เซี่ยเฝ่ย “...เดี๋ยวนะ เจ้าป่วยหรือไร?”นี่มันอาการประหลาดอันใดกันนิสัยเช่นนี้ ผู้ใดจะกล้าอยู่ร่วมกับนาง หากไม่พอใจขึ้นมาแล้วชิงตายไปต่อหน้าต่อตา ไม่เท่ากับสร้างเวรสร้างกรรมหรอกหรือเซวียหว่านอี้ครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะแย้มยิ้มแล้วพยักหน้า “น่าจะใช่”คงจะป่วยจริง ๆทนทุกข์ทรมานดิ้นรนอยู่ในขุมนรกมาหลายปี หากยังคงรักษาความตั้งใจเดิมไว้ได้ จิตใจของนางต้องเข้มแข็งเพียงไรกันน่าเสียดาย ที่นางก็เป็นเพียงคนธรรมดาซึ่งดิ้นรนอยู่บนโลกีย์วิสัยเท่านั้นเซี่ยเฝ่ยคร้านจะเก็บมาใส่ใจนาง “ข้าก็มิได้กล่าวอันใดนัก เพียงแค่เขียนลงไปในฎีกาประโยคหนึ่งว่า เจ้าเมืองหนิงโจวให้ความร่วมมือในคดีลอบสังหารขุนนางครั้งนี้เป็นอย่างดี ทั้งตัวเขาเองก็ถือว่ามีฝีมือในการปกครองหนิงโจว นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอันใดแล้ว”ทว่า สถานที่ที่อันตรายอย่างแท้จริงคือเยี่ยนโจว เขาแทบจะเอาชีวิตไปทิ้งที่นั่นเสียแล้วโชคดีที่ผลลัพธ์ออกมาเป็นที่น่าพอใจของทุกฝ่ายว่ากระไรนะ?เจ้าถามว่าจวนอ๋องติ้งอู่พอใจหรือไ

หลังมื้อเที่ยง ทั้งสองก็แยกไปนั่งพูดคุยกันตามลำพัง“ข้าได้แต่หวังว่ายามนี้แม่ทัพเย่ยังคงแข็งแรงดี พวกเจ้าสามีภรรยาจะได้มีทายาทด้วยกันโดยเร็ว”นางชุยวาดฝัน “หากได้บุตรชาย ก็คงจะเปิดอกเชื่อใจกันได้ดั่งเช่นองค์รัชทายาทกับแม่ทัพเย่ หากเป็นบุตรสาว...”วาจาของนางชะงักไปเล็กน้อย “เช่นนั้นก็...”“พระชายาองค์รัชทายาท” เซวียหว่านอี้เอ่ยปากห้ามปราม “หากเป็นบุตรสาว ย่อมต้องปล่อยให้นางตามหาคนที่ตนพึงใจ พวกเราล้วนไร้ซึ่งโอกาสนั้นแล้ว จะไปพรากวาสนาความรักของบุตรธิดาอีกมิได้ องค์รัชทายาทเองก็เช่นกัน”นางชุยถึงกับเหม่อลอยไปชั่วขณะ ไม่รู้ว่าตื่นตระหนกกับความคิดของเซวียหว่านอี้ หรือกำลังหวนนึกถึงชีวิตของตนเองอยู่กันแน่“หากมีวาสนา ย่อมได้ลงเอยกัน หากไร้วาสนา ก็ไม่ถึงขั้นต้องกลายเป็นสามีภรรยาที่ชิงชังกัน ต่อให้มิได้โกรธเคือง...” เซวียหว่านอี้กล่าว “พระนัดดายามนี้อายุยังน้อยนัก ก็เริ่มศึกษาตำรากับราชครูแล้ว ปีที่แล้วเขาเพิ่งจะหัดเดิน วันหน้ายังต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้งของทั่วทั้งแผ่นดิน ในเรื่องคู่ครอง อะลุ้มอล่วยให้เขาหน่อยย่อมดีกว่า”นางชุยขมวดคิ้ว แววตาฉายแววกังวล “หากสตรีที่เขาหมายปอง มิอาจแบกรั

ท่ามกลางแสงอาทิตย์อัสดง รถม้าแล่นเข้าสู่จวนกั๋วกงสองสามีภรรยาคนหนึ่งกลับเรือนชุ่ยเวย อีกคนหนึ่งไปยังหอหมิงอิ่นเพิ่งจะกลับมาถึงเรือน เฝ่ยชุ่ยก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับ“ฮูหยิน คุณหนูรองให้คนมาส่งข่าวเจ้าค่ะ บอกว่าพรุ่งนี้ขอเชิญท่านไปพบที่จวนเพื่อพูดคุยกันเจ้าค่ะ”เซวียหว่านอี้เดินเข้าไปในห้อง ปลดเสื้อคลุมตัวใหญ่ออก ยื่นสองมือเข้าไปใกล้เตาผิงเพื่อขับไล่ความหนาวเหน็บออกจากร่างกาย“ได้บอกหรือไม่ว่ามีเรื่องอันใด?”เฝ่ยชุ่ยกล่าวว่า “ฟังจากผู้ที่มาส่งข่าวบอกว่า คุณหนูรองดูเหมือนจะหมายตาหญิงสาวไว้หลายนาง จึงอยากให้ฮูหยินไปช่วยพิจารณาดูด้วยกันเจ้าค่ะ”ทุกคนต่างเข้าใจได้ในทันทีนี่คือการหาอนุภรรยาให้แก่ฉู่ยวนเซวียหว่านอี้เอ่ยว่า “นางช่างใจร้อนเสียจริง”……ทันทีที่ลงจากรถม้า เซวียหมิงเฟยก็เดินเข้ามาต้อนรับ“เมื่อวานเจ้าไปที่ใดมา?” นางเอ่ยถาม “คนที่ไปส่งข่าวกลับมาบอกว่าเจ้ามิได้อยู่ในจวน”“ตามท่านแม่ทัพไปที่ตำหนักบูรพามา” นางตอบขณะเดินตามเซวียหมิงเฟยเข้าไปในจวนตระกูลฉู่นางคุ้นเคยกับสิ่งปลูกสร้างของที่นี่เป็นอย่างดี ต้นไม้ใบหญ้าส่วนใหญ่ก็มิได้แปรเปลี่ยนไปจากเมื่อสิบปีก่อน หากมีสถานที่

เซวียหมิงเฟยลูบหน้าท้องเบา ๆ ภายในใจรู้สึกสงบลงบ้าง“เช่นนั้นก็ให้อยู่ดูลาดเลาสักสองวันก่อน หากเห็นว่าใช้ได้ก็ให้อยู่ต่อ หากมิได้ก็มอบเงินให้นางเพิ่มสักหน่อยแล้วส่งกลับไป อย่างไรเสียก็มิอาจปล่อยให้นางลำบากได้”หากภรรยาไม่ยินยอม สามีย่อมมิอาจรับอนุภรรยาได้ทว่า สามารถเลี้ยงดูอยู่นอกเรือนได้ส่วนเรื่องที่ว่าเมื่อภรรยาเอกล่วงรู้แล้ว ความสัมพันธ์ฉันสามีภรรยาจะเป็นเช่นไร นั่นก็เป็นเรื่องของพวกเขาเองแล้ว“ยามเที่ยงเขารับประทานอาหารที่ศาลาว่าการ เจ้าอยู่เป็นเพื่อนข้าเถิด”เซวียหมิงเฟยหันไปเรียกจื่อเพ่ย “ให้คนไปดูที่ริมแม่น้ำทีว่ามีปลาสด ๆ ที่ก้างน้อยหรือไม่ ซื้อกลับมาทำอาหารสักสองตัว”จื่อเพ่ยยิ้มรับแล้วหันหลังเดินออกไปเซวียหว่านอี้มิได้ปฏิเสธ ในเมื่ออีกฝ่ายไม่ใส่ใจ นางก็ยิ่งเยือกเย็นได้มากกว่านางกวักมือเรียก สตรีที่อยู่ข้างกายผู้หนึ่งก็ก้าวขึ้นมาท่ามกลางสายตาเคลือบแคลงของอีกฝ่าย นางกล่าวว่า “นี่คือหมอหญิงข้างกายข้า ให้นางตรวจดูอาการให้เจ้าเถิด”เซวียหมิงเฟยมิได้ปฏิเสธอีก นางยื่นข้อมือออกไปครู่ต่อมา หมอหญิงก็กล่าวว่า “ฮูหยิน ร่างกายของคุณหนูรองยังมีอาการเจ็บป่วยเล็กน้อย จำต้อง

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ เซี่ยเฝ่ยก็ย่อเข่ากระโจนขึ้นรถม้า แล้วมุดตัวเข้าไปด้านในเจินจูและเฝ่ยชุ่ยขยับตัวหลีกทาง เพื่อสละที่นั่งให้แก่เขารถม้าเริ่มเคลื่อนตัวไปข้างหน้าพร้อมกับจังหวะโคลงเคลงเบา ๆ“ไปลงไม้ลงมือกับผู้ใดมาหรือ?” เซวียหว่านอี้เอ่ยถามเซี่ยเฝ่ยเอนกายพิงหมอนอิงนุ่มนิ่มด้านข้าง ชันเข่าขึ้นข้างหนึ่งด้วยท่าทีเกียจคร้านภายในรถม้ามีเตาพกรูปหัวสัตว์ที่จุดถ่านเกล็ดเงินเอาไว้ จึงทำให้บรรยากาศด้านในอบอุ่นยิ่งนักด้านข้างยังมีปลอกอุ่นมือบุสำลีหนานุ่ม ซึ่งมีรูปทรงแปลกตาอยู่อีกเล็กน้อย“หลานชายของขุนนางกรมคลัง”เขามองดูสาวใช้ตัวน้อยยื่นปลอกอุ่นมือที่อังไฟจนอุ่นให้แก่ผู้ติดตามซึ่งทำหน้าที่บังคับรถม้าอยู่ด้านนอกด้วยความอยากรู้อยากเห็น จึงเอื้อมมือไปหยิบขึ้นมาอันหนึ่ง สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลและอุ่นสบายเขาลองสอดมือเข้าไปตามรูปทรงของปลอกอุ่นมือ ทันใดนั้นความอบอุ่นก็แผ่ซ่านโอบล้อมมือเอาไว้ จะว่าไปแล้ว นี่ก็ถือเป็นของดีชิ้นหนึ่งจริง ๆ“ผู้ใดเป็นคนทำหรือ?” เขาแกว่งมันไปมา แล้วโยนให้เจินจูที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเจินจูใช้สองมือรับเอาไว้ แล้วนำไปวางผิงไฟไว้ข้างเตาถ่านอีกครั้งเพื่อรอเปลี