All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 461 - Chapter 470

กล่าวถึงตรงนี้ เซี่ยเฝ่ยก็เปลี่ยนท่าทาง สอดประสานสองมือหนุนรองท้ายทอยไว้ แล้วแหงนหน้ามองเพดานรถม้า“เขามีญาติผู้พี่อยู่คนหนึ่ง สิ้นชีพในสนามรบกับพวกชนเผ่าเถื่อนเมื่อนานมาแล้ว ยามนั้นแต่งภรรยาแล้ว ทั้งภรรยายังตั้งครรภ์อยู่ด้วย เมื่อทราบข่าวว่าสามีพลีชีพ หญิงสาวที่ตั้งครรภ์ได้เกือบห้าเดือนผู้นั้นก็สิ้นใจตายไปทั้งกลม”เขาเลิกคิ้วมองเซวียหว่านอี้ “มิได้ปลิดชีพตนเอง แต่เป็นเพราะโศกเศร้าเสียใจอย่างแสนสาหัส จึงตรอมใจตายไปในคืนนั้นเอง”“ข้าเองก็ฟังมาจากท่านแม่เช่นกัน หญิงผู้นั้นเป็นคนตระกูลหวังแห่งชิงโจว เป็นตระกูลสูงศักดิ์ระดับแนวหน้าที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรยิ่งกว่าตระกูลของตระกูลชุยและตระกูลลู่ เป็นทายาทตระกูลใหญ่ที่มีประวัติศาสตร์นับพันปีอย่างแท้จริง ทั้งยังเป็นบุตรีคนโตของสายหลักอีกด้วย”เซวียหว่านอี้ขมวดคิ้วครุ่นคิด “ข้าเหมือนจะไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย”“ไม่แปลกหรอก” เซี่ยเฝ่ยกล่าว “ญาติผู้พี่ท่านนั้นอายุมากกว่าเย่จั๋วสิบปี ยามนั้นเจ้ายังเป็นเพียงเด็กน้อย ส่วนข้าเองก็เพิ่งจะจำความได้ไม่ถึงสองปี เย่เซวียนคือแม่ทัพหนุ่มที่เก่งกาจโดดเด่นที่สุดของตระกูลเย่ เพียบพร้อมทั้งบุ๋นบู๊ เขากับฮูหย

ผู้ใดว่างงานจนหาเรื่องใส่ตัวมาคอยหาเรื่องนางกันเล่าแค่รถม้าที่นางนั่งอยู่นี้ ก็เป็นเครื่องยืนยันฐานะอันโดดเด่นที่สุดแล้ว“เย่จั๋วมิได้มารับเจ้าจริง ๆ ด้วย ข้าอุตส่าห์ให้คนไปส่งข่าวแล้วเชียว” เซี่ยเฝ่ยแอบฟ้องอย่างลับ ๆเซวียหว่านอี้เลิกคิ้ว เหมือนจะยิ้มแต่ไม่ยิ้ม “ท่านแม่ทัพมีธุระของตนเอง ความปลอดภัยของข้าก็มิได้มีอันใดบกพร่อง ไฉนต้องให้เขามารับข้าด้วย”อีกอย่าง มารับแล้วจะอย่างไรเล่า?เพียงเพื่อให้ชาวบ้านร้านตลาดรู้ว่า ต่อให้เย่กั๋วกงจะกลายเป็นคนพิการไปแล้ว ก็ยังต้องฝ่าลมหนาวยามค่ำคืน มารับฮูหยินที่อยู่ร่วมงานเลี้ยงจวนอื่นกลับเรือนอย่างนั้นหรือ?โธ่ ช่างเป็นสามีภรรยาที่รักใคร่กลมเกลียวกันเสียจริงเพียงแค่คิดก็น่าเบื่อหน่ายยิ่งนักการเป็นสามีภรรยา สิ่งล้ำค่าคือการรู้ซึ้งถึงหน้าที่ของตน และคอยช่วยเหลือเกื้อกูลกันนางไม่ต้องการการรับส่งที่ไร้ความหมายเช่นนี้เมื่อบอกลาพระชายาอ๋องเหนียน นางก็ขึ้นรถม้าจากไปเมื่อมองดูรถม้าที่จากไป พระชายาอ๋องเหนียนก็เอ่ยขึ้นว่า “ก่อนหน้านี้ไม่มีข่าวลือมาเลยสักนิด เก็บงำประกายมิดชิดเสียจนผู้คนหลงลืมไปเสียสนิท คิดไม่ถึงเลยว่า จะเป็นหญิงสาวที่เพียบ

ไม่มีสิ่งใดมากไปกว่าการใช้เกี้ยวหลังเล็กหามคนเข้าจวน “มอบเงินให้ทางนั้นสักสองร้อยตำลึง ดีหรือไม่?”จำนวนเงินเท่านี้สำหรับการรับอนุภรรยานับว่าสูงยิ่งนัก หลายครอบครัวเพื่อหวังประจบประแจงผู้มีอำนาจและฐานะ แม้แต่เงินทองเหล่านี้ก็หาได้ใส่ใจไม่ขอเพียงได้เข้าจวน ทุกเดือนอนุภรรยาย่อมได้รับเงินถึงห้าตำลึง หากเทียบกับการได้เงินก้อนเพียงครั้งเดียว ผู้คนส่วนมากย่อมชื่นชอบน้ำซึมบ่อทรายมากกว่าฉู่ยวนพยักหน้า “ทุกสิ่งล้วนแล้วแต่ฮูหยินเป็นผู้ตัดสินใจ”ชิวฉานย่อมมีความรู้สึกดีต่อฉู่ยวนเช่นเดียวกันใต้เท้าที่รูปงามถึงเพียงนี้ ยากนักที่จะมีสตรีใดไม่หวั่นไหวนับตั้งแต่ตอนลงนามในหนังสือสัญญารับอนุภรรยาจนถึงยามที่ถูกหามนั่งเกี้ยวเล็กเข้าจวนทางประตูหลัง ตลอดทางชิวฉานล้วนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นรอคอยจวบจนพลบค่ำ ภายในใจของนางยิ่งกระวนกระวายถึงขีดสุดกลัวเหลือเกินว่านายท่านจะไม่มาหาถึงอย่างไร ฮูหยินก็ช่างงดงามยิ่งนัก งดงามเสียจนทำให้นางรู้สึกต่ำต้อยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด บานประตูก็ถูกผลักออก“อนุ” เป็นน้ำเสียงของสตรีนางเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะรีบลุกขึ้นทำความเคารพ “คารวะแม่นมหลิน”ผู้มา

เทศกาลซ่างหยวนมิได้มีการประกาศห้ามออกนอกเคหสถานยามวิกาล ไม่เพียงแต่ราษฎรในเมืองหลวงและชานเมืองเท่านั้น ทว่ายังสามารถพบเห็นเหล่าขุนนางและผู้สูงศักดิ์ได้ทุกหนแห่งนอกเหนือจากโคมไฟแล้ว ยังมีของอร่อยริมถนนอีกมากมายสามีของพวกนางทั้งสามล่วงหน้าไปจับจองที่นั่งในภัตตาคารใกล้เคียงแต่เนิ่น ๆ เพียงรอให้ฮูหยินของตนเดินชมตลาดจนเหนื่อยล้า จะได้มีที่นั่งพักผ่อนหย่อนใจเทศกาลซ่างหยวน ยังเป็นวันแห่งการพบปะกันอย่างอิสระของหนุ่มสาวอีกด้วยโดยเฉพาะอย่างยิ่งหนุ่มสาวที่มีใจให้กัน มักจะนัดแนะกันออกมาชมโคมไฟในวันเช่นนี้ ทิวทัศน์อันงดงามย่อมช่วยสานสัมพันธ์ให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นเป็นแน่อืม…หรือบางทีอาจเป็นโอกาสให้ต่างฝ่ายต่างได้มองเห็นธาตุแท้ของกันและกันให้กระจ่างชัดขึ้นมีคนตกน้ำทั้งสามหยุดยืนอยู่ไม่ไกล มองดูบุรุษผู้หนึ่งถอดเสื้อตัวนอกออก แล้วกระโจนลงไปช่วยคนอย่างสุดกำลัง“คุณชายรองแห่งจวนเว่ยกั๋วกง” องค์หญิงหย่งหนิงเอ่ยถาม “คนที่ตกน้ำคือผู้ใดกัน?”ผู้มาเที่ยวชมงานด้านข้างที่เห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้นจนจบกล่าวขึ้นว่า “ดูเหมือนจะเป็นคุณหนูจากจวนรองเสนาบดีกรมอาญา ทว่าเป็นคุณหนูท่านใดนั้นข้าเองก็มิอาจทราบไ

ฉู่ยวนทอดสายตามองโคมหมุนเบื้องหน้า พลางคิดว่าอาจจะซื้อกลับไปสักใบ“พวกเจ้าทั้งสอง พอแค่นี้เถิด เรื่องเรือนผู้อื่น จะสอดมือเข้าไปก้าวก่ายมากไปแล้ว”คนทั้งสองได้สติกลับมา สบตากันครู่หนึ่งก่อนจะหัวเราะร่วนออกมา“พี่ฉู่อย่าได้ถือสา ข้าสองคนเมื่อครู่พลั้งปากไปหน่อย ช่วยปิดเป็นความลับด้วยเถิด”ชายชาตรีสองคนกลับทำตัวราวกับสตรีปากบอน จับกลุ่มนินทาหญิงสาวสองนางลับหลัง ซ้ำหนึ่งในนั้นยังเป็นภรรยาของสหายรัก ช่างไม่ควรเอาเสียเลยส่วนทางด้านเซวียหว่านอี้นั้น พอหันหลังกลับไปก็ลืมเลือนเรื่องของฉู่ยวนเสียสิ้นนางและนางชุยรวมไปถึงเซี่ยฉานมิได้สนใจคุณชายรองแห่งจวนเว่ยกั๋วกงผู้นี้อีก ทั้งสามเดินตามผู้คนขึ้นไปบนสะพานและข้ามไปยังฝั่งตรงข้าม……จวบจนใกล้ยามไห่ ทั้งสามจึงกลับมาถึงภัตตาคารเมื่อลูกจ้างร้านเห็นเข้า ก็รีบกุลีกุจอจัดเตรียมโต๊ะสุราอาหารชุดใหม่ให้พวกนางทั้งสามในห้องอย่างคล่องแคล่วทางด้านบุรุษนั้น มีคนเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามคนองค์ชายสาม หรงเจวี๋ย และเซี่ยเฝ่ย น่าจะมาถึงในยามที่พวกนางกำลังเดินเที่ยวชมงานโคมไฟ“ผู้พี่” เซี่ยฉานเอ่ยถามหรงเจวี๋ยที่อยู่ด้านนอกผ่านม่านมุก “ปีนี้จะได้แต่งงานหรือ