All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 471 - Chapter 480

เซี่ยเฝ่ยเห็นผู้ที่ถูกกลุ่มสตรีห้อมล้อมจนหมดทางหนี จึงหันมองซ้ายขวา ดึงดอกเหมยกิ่งหนึ่งออกมาจากแจกัน แล้วสะบัดมือโยนออกไปดอกเหมยร่วงลงบนไหล่ของสตรีที่กำลังฉวยโอกาสลวนลามเหลียนหุยอย่างเอาเป็นเอาตาย เขาจึงเงยหน้าขึ้นมาเมื่อเห็นเซี่ยเฝ่ยยืนอยู่บนชั้นสองด้านข้าง เขาก็ยิ้มพยักหน้าให้จากนั้นก็งัดทุกวิถีทางแทรกตัวหลุดออกมาจากวงล้อมของสตรี แล้ววิ่งหนีเข้าไปในภัตตาคารแม่นางเหล่านั้นยังคิดจะตามเข้ามา ทว่าน่าเสียดายที่ในร้านผู้คนเนืองแน่นจนล้นหลามแล้ว พนักงานร้านจึงต้องออกแรงเกลี้ยกล่อมอยู่นานกว่าจะห้ามพวกนางไว้ได้เมื่อปรากฏตัวในห้องด้วยสภาพทุลักทุเล เหลียนหุยเห็นผู้คนในห้องก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะประสานมือคารวะ“เหลียนหุยคารวะทุกท่าน”องค์รัชทายาทและคนอื่น ๆ เห็นคนผู้นี้ ก็พยักหน้ายิ้มแย้ม ถือเป็นการทักทายคนผู้นี้เป็นชนชั้นต่ำต้อยก็จริง ทว่าในราชวงศ์อวิ๋น ธรรมเนียมสังคมนั้นเปิดกว้าง อีกทั้งพวกเขาก็ล้วนเคยได้ยินชื่อเสียงของคนผู้นี้ ต่อให้ต้องตกต่ำเป็นทาสเพราะภูมิหลังที่น่ารันทด ทว่ากลับมีความรู้แตกฉานทั้งเรื่องพิณ หมาก อักษร และภาพวาด ทั้งยังมีฝีมือเป็นเลิศหอหนานเฟิง มิใช่สถานที่เ

เย่จั๋วได้ยินดังนั้น คล้ายจะเข้าใจสิ่งใดขึ้นมาเซวียหว่านอี้พยักหน้า “ลำบากท่านผู้เฒ่าฉีต้องมาเสียเที่ยวแล้ว”นางรู้ดีแก่ใจขอเพียงชำระหนี้แค้นจากชาติก่อนได้ อาการป่วยของตนย่อมต้องหายดีเป็นแน่ท่านผู้เฒ่าฉีโบกมือ ยิ้มกล่าวว่า “จะเรียกว่ามาเสียเที่ยวได้อย่างไร ผู้เฒ่ากับจวนแม่ทัพนับว่ามีวาสนาต่อกันไม่น้อยทีเดียว”นางลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยกับเย่จั๋วว่า “ท่านคุยกับท่านผู้เฒ่าฉีไปก่อนเถิด ข้าจะไปดูที่ห้องเครื่องสักหน่อย ท่านผู้เฒ่าฉีมีข้อห้ามเรื่องอาหารการกินอันใดหรือไม่เจ้าคะ?”ท่านผู้เฒ่าฉีได้ยินดังนั้นก็ลูบเคราอย่างอารมณ์ดี “ไม่มี ผู้เฒ่ากินอยู่ตามสบาย ไร้ข้อห้ามใด ๆ ที่โปรดปรานที่สุดคือเนื้อรสเลิศและสุราชั้นดี”เซวียหว่านอี้ยกมือป้องปากยิ้มกล่าว “หากเป็นเช่นนั้น มื้อเที่ยงพวกเราจะทานเนื้อกันเจ้าค่ะ”คล้อยหลังนางจากไป ท่านผู้เฒ่าฉีจึงเอ่ยถามขึ้น “ก่อนหน้านี้ฮูหยินเคยเผชิญกับความเจ็บปวดแสนสาหัสที่คนธรรมดามิอาจทนรับได้มาก่อนหรือไม่?”เย่จั๋วครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วส่ายหน้า “เรื่องนี้มิเคยได้ยินมาก่อน เพียงแต่ก่อนที่จะแต่งให้ข้า นาง...”เขาเล่าเรื่องที่เซวียหว่านอี้ถูกสลับตัวตั้งแต่แรกเก

เมื่อได้ยินว่ามีสมุนไพรล้ำค่า ท่านผู้เฒ่าฉีย่อมไม่ปฏิเสธเป็นแน่“ดี ดี ดี ท่านแม่ทัพช่างแต่งภรรยาที่ดีเข้ามาเสียจริง”ในฐานะหมอเทวดาที่หมกมุ่นอยู่กับวิชาแพทย์มาทั้งชีวิต ยามได้ยินเรื่องสมุนไพรล้ำค่า มีหรือที่จะอดใจไหวเขารีบกินข้าวให้เสร็จสรรพ ก่อนจะส่งสายตาเร่งเร้าเซวียหว่านอี้เย่จั๋วอดส่ายหน้ามิได้ เอ่ยว่า “ท่านค่อย ๆ กินเถิด ข้าจะพาท่านผู้เฒ่าฉีไปดูเอง กุญแจห้องเก็บของเล่า...”“เฝ่ยชุ่ย” นางเรียกสาวใช้ข้างกาย “นางเป็นคนดูแลสินเดิมของข้า ท่านพี่ไปเถิด”รอจนผู้คนจากไป เจินจูก็ก้าวเข้ามาช่วยคีบอาหารเซวียหว่านอี้ชี้ไปที่นั่งด้านข้าง “พวกเขายังไม่ค่อยได้กินอะไรกันเลย พวกเรามากินด้วยกันเถิด”เจินจูยิ้มระรื่นพลางหยิบถ้วยชามมาสองชุดแล้วนั่งลง อีกชุดหนึ่งเตรียมไว้ให้เฝ่ยชุ่ย“เมื่อคืนฮูหยินฝันร้ายเจ้าค่ะ” นางกระซิบเสียงเบา “ข้าอยู่ห้องด้านนอกยังได้ยินฮูหยินละเมอเลย”เซวียหว่านอี้ยิ้มพลางเลิกคิ้ว “ข้าพูดว่าอะไรหรือ?”เจินจูเอ่ย “ฮูหยินร้องว่า เฝ่ยชุ่ยไม่ผิด เจินจูหนีไป พวกเจ้าจะถูกกรรมตามสนอง... ฮูหยินฝันร้ายเรื่องอันใดหรือเจ้าคะ พวกเราถูกผู้ใดรังแกหรือ?”เมื่อมองดูแววตาที่เปล่ง

ภายหลังแต่งเข้าตระกูลฉู่ ยามที่สามียังมีชีวิตอยู่ นางช่วยเหลือครอบครัวเดิมอยู่มิใช่น้อยถึงขั้นผลักดันครอบครัวเดิมที่เป็นเพียงชาวนาแท้ ๆ ให้สามารถเปิดร้านรวงได้จวบจนกระทั่งสามีสิ้นใจ เหลือเพียงแม่หม้ายลูกกำพร้า นางจึงค่อย ๆ ลดการจุนเจือครอบครัวเดิมลงสะใภ้เกิดในจวนรองเสนาบดี มีหรือจะต้องการให้นางช่วยเหลือครอบครัวเดิมอีกกลับเป็นฝ่ายนั้นเสียอีกที่มักจะแวะเวียนกลับไปตระกูลเซวียอยู่บ่อยครั้ง ทั้งยังติดไม้ติดมือถือของกลับมาด้วยด้วยเหตุนี้ ต่อให้ความสัมพันธ์แม่สามีลูกสะใภ้จะย่ำแย่เพียงไร นางก็มิเคยยุแยงตะแคงรั่วให้บุตรชายและสะใภ้ต้องผิดใจกัน หากจะบ่นว่าสักสองสามประโยคก็ล้วนต้องไตร่ตรองให้ดี เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้สามีภรรยาต้องบ้านแตกสาแหรกขาด“ประคองฮูหยินผู้เฒ่ากลับไปพักผ่อนในเรือนเถิด อากาศหนาวเย็นนัก อย่าได้ตรากตรำจนอาการป่วยกำเริบหนักขึ้น”เซวียหมิงเฟยเอ่ยเรียกแม่นมของเรือนหลัก ก่อนจะหันไปกล่าวกับฮูหยินผู้เฒ่า “วันนี้ข้าจะออกไปข้างนอกสักครา ยามเย็นจึงจะกลับจวน ท่านแม่มิต้องรอข้าเจ้าค่ะ”ฮูหยินผู้เฒ่าอ้าปากคล้ายอยากจะเอ่ยสิ่งใด ทว่าสุดท้ายก็เพียงพยักหน้ารับ “อย่ากลับให้ดึกดื่นนัก

“เหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่วันแล้ว ลองดูเถิดว่าเจ้ายังมีสิ่งใดต้องตระเตรียมอีกหรือไม่”เจินจูกล่าวว่า “สองวันก่อนพิธีมงคลสมรส ข้าจะย้ายไปอยู่ที่เรือนเป็นเพื่อนเจ้า แม่นมก็จะตามไปด้วย นางจะเป็นผู้ส่งตัวเจ้าเข้าพิธี”“แล้วฮูหยินเล่า?” เฝ่ยชุ่ยถามขึ้นมาประโยคหนึ่งด้วยความตื่นเต้นจนลืมตัวไปชั่วขณะเจินจูกลอกตา “หลังจากนั้นฮูหยินจะไปดื่มสุรามงคลของพวกเจ้าที่นั่น การส่งตัวเจ้าสาวนั้นย่อมมิอาจทำได้อย่างแน่นอน ในวันแต่งงานพวกเจ้าทั้งสองโขกศีรษะให้ฮูหยินสักครา คงจะไม่มากเกินไปกระมัง?”เฝ่ยชุ่ยคลายความกังวลลง “ย่อมไม่มากเกินไป เป็นสิ่งที่สมควรทำอยู่แล้ว”ขอเพียงในวันนั้นได้เห็นหน้าฮูหยิน ภายในใจของนางก็สงบลงแล้วอีกทั้งฮูหยินยังมอบร้านค้าและสินเดิมให้แก่นาง ดีต่อนางถึงเพียงนี้ แค่โขกศีรษะจะเป็นอันใดไปเย่จั๋วรู้ว่าสาวใช้ของเซวียหว่านอี้กำลังจะออกเรือนในวันที่เฝ่ยชุ่ยนำหีบสินเดิมทั้งสิบหกใบเตรียมตัวเดินทางไปยังเรือนของตนเองนั้น เขาได้ให้เย่อันจัดเตรียมสินเดิมเพิ่มให้นางอีกหกหีบ ถือเป็นการแสดงความยินดีสตรีชาวบ้านทั่วไป มักจะมีสินเดิมติดตัวเพียงหกหีบถึงสิบหีบ หากมากหน่อยก็ไม่เกินสิบสองหีบ