All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 481 - Chapter 490

เมืองผิงเจียงแห่งชิงโจว เป็นดินแดนที่มิได้ร่ำรวยนักทว่าเต็มไปด้วยตระกูลใหญ่น้อยมากมายฉู่ยวนพาชิวฉานแวะคารวะเจ้าเมืองที่ชิงโจวระหว่างทาง ผ่านไปสองวัน ในที่สุดก็เดินทางมาถึงเมืองผิงเจียงบรรดาเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการในที่สุดก็รอจนเจ้านายคนใหม่เดินทางมาถึง ย่อมต้องปรนนิบัติเอาอกเอาใจเป็นธรรมดาอย่างน้อยยามนี้ก็พอจะนอนหลับได้อย่างสงบใจได้เสียที ช่วงเวลาที่ผ่านมาได้แต่รอแล้วรอเล่า ทั้งยังต้องส่งคนไปสืบข่าวของผู้ว่าการโจวคนใหม่อยู่ตลอดบัดนี้ดีแล้ว แม้จะได้ยินว่าเบื้องหลังของเขาคือรองเสนาบดีกรมโยธาและจวนแม่ทัพเจิ้นกั๋ว ทว่าใต้เท้าผู้นี้ยังหนุ่มแน่นนักความหนุ่มแน่น หมายความว่ามิได้มีเล่ห์เหลี่ยมเหมือนคนมีอายุ ใต้เท้าคนก่อนช่างรู้จักเอาตัวรอด รับผลประโยชน์ไปมากมาย แต่กลับไม่ค่อยทำงานทำการใดนักแม้คิดจะหาจุดอ่อนมาควบคุมก็ยังไร้หนทางส่วนใต้เท้าผู้นี้…หัวหน้าเจ้าหน้าที่ลอบมองหญิงสาวหน้าตาหมดจดข้างกายฉู่ยวน ดูจากการแต่งกายและตำแหน่งที่ยืน คงมีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดากับผู้ว่าการโจวเป็นแน่น่าจะเป็นอนุที่พามาด้วย“ใต้เท้า คนเหล่านี้ครึ่งหนึ่งเป็นคนที่ผู้ว่าการโจวคนก่อนทิ้งเอาไว้ ที่เหลือล้ว

วันที่เก้า เป็นวันมงคลสมรสของเฝ่ยชุ่ยชุดแต่งงานสีครามสลับแดง เมื่อประดับประดาด้วยชุดเครื่องทองที่เซวียหว่านอี้มอบให้ อีกทั้งแม่สื่อยังเป็นผู้แต่งแต้มใบหน้าให้ด้วยตนเอง ทำให้เฝ่ยชุ่ยในวันนี้งดงามยิ่งนักแม้แต่พัดกลมในมือ ก็ยังประดับประดาด้วยทองและเงินงานมงคลสมรสของบุรุษสตรีแห่งราชวงศ์อวิ๋น ชุดแต่งงานโดยทั่วไปล้วนเป็นสีครามสลับแดงทว่าของบุรุษจะเน้นสีแดงเป็นหลัก ส่วนของสตรีจะเน้นสีครามเป็นหลักในฐานะสองในห้าสีหลัก สีแดงคือธาตุไฟ สีครามคือธาตุไม้เปรียบดั่งฟืนแห้งสุมไฟโชน สื่อความหมายมงคลให้คู่บ่าวสาวมีชีวิตคู่ที่รุ่งโรจน์โชติช่วง มีทายาทสืบสกุลมากมาย ไม่มีวันสูญสิ้น“งดงามจริง ๆ”แม่นมเฉินมีรอยยิ้มประดับหางตา ทอดมองเฝ่ยชุ่ยที่อยู่เบื้องหน้าเฝ่ยชุ่ยแก้มแดงระเรื่อ “แม่นม ภายหน้าคงต้องรบกวนท่านดูแลฮูหยินแล้ว”แม่นมเฉินยิ้มกล่าว “ฮูหยินจัดการธุระต่าง ๆ อย่างหนักแน่นรอบคอบ ทั้งยังปราดเปรื่องทะลุปรุโปร่ง จะลำบากได้อย่างไรกัน เป็นเจ้าต่างหากที่กำลังจะออกเรือนไปเป็นภรรยาผู้อื่น ภายหน้ายังต้องให้กำเนิดบุตรธิดา จงใคร่ครวญวางแผนเพื่อตนเองให้ดีเถิด”เฝ่ยชุ่ยกุมมือแม่นมเฉินเอาไว้ พลางเอ

โชคดีที่งานมงคลสมรสนั้นครึกครื้นยิ่งนัก แม้อากาศจะหนาวเย็นไปบ้าง ทว่าอาหารก็ยกมาตั้งโต๊ะอย่างรวดเร็ว จึงมิได้ลดทอนบรรยากาศอันชื่นมื่นนี้ลงไป แขกเหรื่อที่มาร่วมงานย่อมไม่ถือสาผนวกกับมีสุราช่วยให้อบอุ่นร่างกาย อีกทั้งผู้คนที่คุ้นหน้าคุ้นตารอบข้างต่างร่วมกินดื่มสังสรรค์กัน จะรู้สึกหนาวเย็นได้อย่างไรมีเพียงพี่น้องเซวียหว่านอี้ที่มาเยือน โต๊ะของพวกนางจึงถูกจัดไว้ภายในห้องโถงพิธีมงคลเนื่องจากบ่าวสาวทั้งสองล้วนกำพร้าบิดามารดา เซวียหว่านอี้จึงกลายเป็นผู้นั่งอยู่บนตำแหน่งประธานในพิธีเซวียหมิงเฟยยืนชมพิธีอยู่ด้านข้าง เห็นเช่นนั้นจึงเอ่ยถามขึ้น “เหตุใดจึงเป็นนางเล่า?”มีคนมองดูการแต่งกายของนาง ประกอบกับเห็นว่ามาพร้อมเซวียหว่านอี้ ย่อมรู้ดีว่าสตรีผู้นี้มีฐานะไม่ธรรมดาเช่นกันจึงยิ้มกล่าวอธิบายว่า “ฮูหยินเซวียเป็นผู้มีพระคุณของบ่าวสาวทั้งสอง ทั้งคู่ล้วนกำพร้าบิดามารดา ฮูหยินเซวียมานั่งตำแหน่งนี้จึงเหมาะสมที่สุด”เซวียหมิงเฟยพยักหน้ารับ มิได้กล่าวอันใดอีกไม่นานนัก แม่สื่อก็เปล่งเสียงขานพิธีการอยู่ด้านข้างเซวียหว่านอี้มิใช่บุพการี ดังนั้นแม่สื่อจึงขานคำว่า “ผู้มีพระคุณ”คำเรียกขานนี

สั่งความเฝ่ยชุ่ยเพียงสองสามคำ คนทั้งสองก็เดินมายังโถงใหญ่ทางด้านหวังหย่วนยังจงใจเชิญสตรีที่แต่งกายสะอาดสะอ้านภูมิฐานและมีรอยยิ้มเบิกบานมาคอยอยู่เป็นเพื่อนพ่อสามีของนางเป็นหัวหน้าหมู่บ้าน ไม่ว่าตำแหน่งจะเล็กหรือใหญ่ก็นับว่าเป็นขุนนางผู้หนึ่ง“ดูเจ้าสิ ขอบตาแดงหมดแล้ว ทำใจมิได้หรือ?” เซวียหมิงเฟยมองดูนาง “อย่าร้องไห้เชียวนะ”หากทำใจมิได้จริง ๆ ก็รั้งไว้ข้างกายเสียสิเซวียหว่านอี้ยิ้มพลางส่ายหน้า “มิใช่ทำใจมิได้ แต่ข้ายินดีกับนางต่างหาก”หญิงสาวที่ดีที่เคยสิ้นชีพไปพร้อมกับนางในตระกูลฉู่ ชาตินี้ได้แต่งงานกับชายที่พึงใจ ทั้งยังได้รับอิสระ วันข้างหน้าย่อมต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ เป็นแน่ลำดับต่อไปก็คือเจินจูแล้ว“ทางนี้ไม่ต้องให้พวกเจ้าปรนนิบัติแล้ว” เซวียหว่านอี้มองเจินจูกับจื่อเพ่ยและคนอื่น ๆ “มีพี่สะใภ้ท่านนี้อยู่เป็นเพื่อนก็พอ ด้านนอกหวังหย่วนจัดโต๊ะสุราอาหารไว้ให้พวกเจ้าแล้ว ไปกินข้าวเถิด อากาศหนาวเย็น อาหารเย็นแล้วจะไม่อร่อย”เจินจูยิ้มร่าย่อกายรับคำ มองไปยังจื่อเพ่ยและคนอื่น ๆ ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามจื่อเพ่ยหลุบตามองเซวียหมิงเฟย“ไปเถิด” เซวียหมิงเฟยย่อมไม่คิดสร้างความลำบากใจให้สาว

“ฉู่ยวนรูปโฉมหล่อเหลาไม่ธรรมดา อาจเป็นเพราะเหตุนี้จึงต้องตาต้องใจสตรีจากตระกูลใหญ่ในท้องถิ่นเข้า ก็มิใช่เรื่องแปลกอันใด”นางยกยิ้มมุมปาก ซ่อนเร้นแววตาเย้ยหยันเอาไว้ “ให้คนจับตาดูต่อไปก่อน ไม่จำต้องรีบร้อนในยามนี้”หวังเฟิงรู้ดีว่านางต้องการสังหารฉู่ยวนให้ตาย แม้ว่าอีกฝ่ายจะเป็นน้องเขยของนางก็ตามทียามอยู่กันตามลำพัง เขามักจะถกเถียงกับหวังเหลยเสมอว่าฮูหยินกับฉู่ยวนมีความแค้นลึกล้ำปานใดกันแน่ ถึงได้เคียดแค้นชิงชังจนต้องเอาชีวิตอีกฝ่ายให้จงได้“หรือว่าจะให้รวบรวมหลักฐานการรับสินบนของเขาดีขอรับ?” หวังเฟิงเอ่ยถามเซวียหว่านอี้หัวเราะเบา ๆ “มิต้อง เพราะถึงอย่างไรก็จับผิดเขาไม่ได้อยู่ดี”หวังเฟิงไม่เข้าใจ “ฮูหยินหมายความว่า เขาเป็นขุนนางตงฉินผู้ซื่อสัตย์สุจริตหรือขอรับ?”จับผิดไม่ได้งั้นหรือ?ทั้งในที่สว่างและในที่ลับล้วนมีคนคอยจับตาดูอยู่ ขอเพียงเขากล้ายื่นมือรับสินบน มีหรือที่จะจับกุมตัวไม่ได้“ต่อให้รับมา เขาก็สามารถฟอกเงินสกปรกเหล่านั้นให้ขาวสะอาดได้” เซวียหว่านอี้เอ่ย “สิ่งที่ฉู่ยวนต้องการคือการเชิดชูเกียรติยศของตระกูลฉู่ให้ผงาดขึ้น มิใช่เงินทอง ด้วยทรัพย์สินที่เขามีอยู่ในมือยาม