All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 491 - Chapter 500

“ข้าจะให้คนคอยจับตาดูให้มากขึ้นสักหน่อย” เย่จั๋วปลอบประโลมอารมณ์ของนางภรรยาในยามนี้ ภายในใจล้วนเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นนี่คือความหวาดกลัวต่อชีวิตผู้คนนับไม่ถ้วนที่กำลังจะสูญสิ้นไปชัดเจนว่าเป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งมิใช่หรือ? เขากดข่มความคิดบางอย่างในใจลงไป“ท่านพี่เชื่อข้าหรือ? นี่เป็นเพียงความฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น” เซวียหว่านอี้รู้สึกประหลาดใจยิ่งนักเย่จั๋วกล่าวว่า “อย่างไรเสียก็เป็นเพียงความฝัน เป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยเรื่องหนึ่ง หากสามารถปลอบประโลมจิตใจของเจ้าได้ การส่งคนไปคอยจับตาดูให้มากหน่อยก็เป็นเพียงการสิ้นเปลืองเงินทองเล็กน้อย มิได้สลักสำคัญอันใด”หากเกิดขึ้นจริง อย่างน้อยก็สามารถช่วยชีวิตผู้คนได้มากมายนางรู้สึกเหลือเชื่ออยู่บ้างนี่เป็นบุรุษเช่นไรกันทั้งใจกว้าง อ่อนโยน มีความรับผิดชอบ ซ้ำยังสามารถเชื่อใจ ช่วยเหลือ และชี้แนะนางได้อย่างไร้เงื่อนไขชาติก่อนเซวียหมิงเฟยทำเรื่องเลวร้ายอันใดจนฟ้าดินเคืองแค้นกันแน่ ถึงได้บีบคั้นสามีผู้แสนดีงามถึงเพียงนี้ให้ต้องลงมือกักขังนางโทษทัณฑ์แล่เนื้อหมื่นชิ้นในกาลต่อมา จากเย่จั๋วที่นางรู้จัก เขาไม่น่าจะลงมือทำได้การลงทัณฑ์แล่เ

ชิวฉานชะงักงันไป จนกระทั่งแม่นมเดินเข้ามาหาเพื่อพูดคุยด้วย นางจึงค่อยได้สติกลับคืนมาการรั้งอยู่ร่วมรับประทานอาหารเย็นในห้องของนาง ความจริงแล้วก็คือการบอกกล่าวแก่นางว่า คืนนี้เขาจะค้างแรมที่ห้องของนางเมื่อนึกถึงบุรุษผู้หล่อเหลาและอ่อนโยนปานนั้น…ความรู้สึกประหม่าและตื่นเต้นระลอกหนึ่งพลันกระเพื่อมไหวอยู่ในอก อีกทั้งยังมีความขัดเขินอันมิอาจระงับไว้ได้“อนุ คืนนี้ข้าจะให้คนปรนนิบัติท่านอาบน้ำเจ้าค่ะ” แม่นมกล่าวอยู่ด้านข้างนางคือคนที่เซวียหมิงเฟยจัดเตรียมให้อยู่ข้างกายชิวฉาน หาได้มีความจงรักภักดีอันใด เพียงแต่ทำหน้าที่ของตนให้ดีที่สุดก็เท่านั้นภายใต้เงื่อนไขว่าจะต้องไม่ทำให้ฮูหยินขุ่นเคือง นางจะช่วงชิงผลประโยชน์มาให้อนุชิวฉานให้ได้มากที่สุด ในเขตแดนเมืองผิงเจียงแห่งนี้อย่างเช่น อนุอีกคนที่อาศัยอยู่อีกเรือนหนึ่งหญิงสาวที่โดดเด่นที่สุดจากตระกูลใหญ่ในท้องถิ่น มาเป็นอนุให้กับนายท่านของพวกนาง ย่อมไม่ถือว่าเป็นการแต่งงานที่ต่ำต้อยไม่ว่าในท้องถิ่นจะมีอำนาจบารมีล้นฟ้าเพียงไร แต่เมื่อเทียบกับนายท่านของพวกนางที่มาจากเมืองหลวง พวกเขาก็ย่อมต่ำต้อยกว่าขั้นหนึ่งโดยกำเนิดยิ่งมิต้องเอ่ยถึ

อีกด้านหนึ่งเซวียหว่านอี้สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บอย่างน่าประหลาด จนอดมิได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมาท่ามกลางการหลับใหลนางขมวดคิ้ว ขนตาสั่นไหวระริก ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เผยให้เห็นความหงุดหงิดและรังเกียจเดียดฉันท์อันเข้มข้นจนมิอาจสลัดหลุดมือเรียวเอื้อมไปเลิกม่านเตียงขึ้น เสียงลมพัดกรรโชกกระทบบานหน้าต่างดังแว่วมาเป็นระยะ ยามค่ำคืนบังเกิดลมพายุพัดกระหน่ำ“หู่พั่ว”ค่ำคืนนี้เป็นเวรหู่พั่วเฝ้ายาม นางจึงเอ่ยปากเรียกออกไปผ่านไปชั่วอึดใจ ประตูห้องก็ถูกผลักเปิดออก ใบหน้าเล็กอันอ่อนเยาว์ของหู่พั่วสะท้อนกับแสงเทียนในห้อง ดูเลือนรางจนเห็นไม่ชัดเจนนัก“ฮูหยิน ท่านต้องการดื่มน้ำหรือเจ้าคะ?” หู่พั่วเอ่ยถามเซวียหว่านอี้ส่ายหน้า “มาอยู่เป็นเพื่อนคุยกับข้าหน่อย”นอนไม่หลับเสียแล้วหู่พั่วก้าวเข้าไปหา ภายใต้สายตาของนาง สาวใช้ตัวน้อยก็หาตั่งปักลายมานั่งลงนางยินดีพูดคุยด้วยเสมอ ขอเพียงเป็นฮูหยินจากสี่คนที่ถูกคัดเลือกในวันนั้น อีกสามคนล้วนถูกส่งตัวออกไปหมดแล้ว นางเองก็ไม่รู้แน่ชัดว่าพวกนางถูกส่งไปที่ใดจะถูกนำไปขายทอดตลาดอีกครา หรือถูกส่งตัวไปยังสถานที่อื่นทว่าท้ายที่สุดแล้ว การที่นางได้รั้งอยู

“อาการกำเริบอีกแล้วหรือ?”ยามรับประทานมื้อกลางวัน เย่จั๋วมองดูนางที่บีบถ้วยชาแน่นและยังคงสั่นเทาพลางเอ่ยถามเขายื่นมือออกไปกอบกุมมือนางที่ถือถ้วยชาไว้ ความสั่นสะท้านแผ่วเบาส่งผ่านฝ่ามือมา “ฝันร้ายหรือ?”เซวียหว่านอี้พยายามอย่างยิ่งที่จะสงบสติอารมณ์ คอยพร่ำบอกตนเองซ้ำ ๆ อาการเจ็บปวดลวงที่ปวดร้าวเจียนตายจึงค่อย ๆ บรรเทาลงทว่ามันมิได้หายไปไหน เพียงแต่ซุกซ่อนอยู่ทุกสัดส่วนในร่างกายของนาง รอคอยจนถึงยามที่นางเผลอไผล แล้วจึงหวนกลับมาเล่นงานอีกครานางพยักหน้าเงียบ ๆ แววตาสงบนิ่ง ทว่าในชั่วอึดใจหนึ่งกลับปรากฏร่องรอยของ…ความว่างเปล่าดุจคนตาย!เย่จั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อยนี่เป็นแววตาที่พบได้ในคนตายเท่านั้นเขาหยิบถ้วยชาออกจากฝ่ามือนาง แล้วเอ่ยว่า “เจ้าผ่ายผอมลงไปบ้าง กินให้มากหน่อยเถิด เช่นนี้จึงจะมีเรี่ยวแรงไปต่อกรกับทุกสิ่งได้”เซวียหว่านอี้ดึงสติกลับมา นางอดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มแล้วเอ่ยถาม “คำกล่าวนี้มาจากที่ใดกัน”“ท่านผู้เฒ่าฉี” เย่จั๋วกล่าว “เขาเอ่ยไว้ว่า ในใจเจ้ามีเรื่องราวเก็บซ่อนอยู่ หากปล่อยเนิ่นนานไปจะส่งผลเสียใหญ่หลวง ในเมื่อมิอาจเอ่ยปากบอกผู้ใดได้ เช่นนั้นก็จงกินข้าวให้มากเข้า

สาวใช้ที่คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนจะหันขวับไปมองอีกฝ่ายขันทีผู้นั้นประสานสายตากับนาง แล้วเอ่ยสืบไป “บ่าวเคยได้ยินแม่นางเหมียนเอ๋อร์พร่ำบ่นลับหลัง ว่าพระชายาองค์รัชทายาทตั้งครรภ์ใกล้จะคลอดอยู่รอมร่อ แต่ยังคงผูกมัดองค์รัชทายาทไว้ ไม่ยอมเปิดโอกาสให้สาวใช้สินเดิมอย่างพวกนางได้ปรนนิบัติองค์รัชทายาทเลยพ่ะย่ะค่ะ...”เหมียนเอ๋อร์ขบกรามแน่น มิกล้ากำเริบเสิบสานเบื้องพระพักตร์ฮ่องเต้และฮองเฮา ทว่าสายตาที่ใช้จ้องมองอีกฝ่ายกลับคมกริบดุจใบมีด แทบอยากจะสับร่างเขาให้แหลกเป็นพันชิ้นฮองเฮาทอดพระเนตรไปยังสาวใช้หน้าตาหมดจดผู้นั้น แล้วตรัสถาม “แล้วเจ้าเล่า มีอันใดจะกล่าวหรือไม่?”เหมียนเอ๋อร์ก้มหน้าโขกศีรษะ “ฝ่าบาท ฮองเฮา บ่าวเข้าไปอยู่ตระกูลชุยตั้งแต่ยังเล็ก คอยรับใช้ข้างกายพระชายาองค์รัชทายาท ภายหลังได้ติดตามพระชายามายังตำหนักบูรพา จวบจนบัดนี้รับใช้มาเกือบยี่สิบปี บ่าวไม่มีทางมีสองจิตสองใจต่อพระชายาเป็นอันขาดเพคะ”“ฮองเฮา” ขันทีผู้นั้นหมอบกราบลงไปจนสุดตัวเช่นเดียวกัน “บ่าวมิได้โป้ปด ถ้อยคำที่แม่นางเหมียนเอ๋อร์พร่ำบ่นถึงพระชายาองค์รัชทายาท ล้วนเป็นความจริงทุกประการพ่ะย่ะค