All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 621 - Chapter 630

“ใต้เท้าเซิ่ง” ย่างก้าวไปบนหยาดน้ำค้างยามเช้าที่ยังไม่เหือดแห้ง เย่จั๋วได้พบกับบุคคลอันคุ้นเคยผู้หนึ่ง ณ ริมคันนาซึ่งอยู่ห่างจากเรือนพักไปไม่ไกลนักคนผู้นี้สวมอาภรณ์สีเขียว รูปร่างสูงโปร่ง รูปโฉมหล่อเหลาสง่างามดั่งบัณฑิต ราวกับชาใสถ้วยหนึ่งที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกสงบเยือกเย็น“ได้ยินมาว่าใต้เท้าพาฮูหยินออกเดินทางท่องเที่ยวไปทั่วหล้า ไฉนจึงได้กลับมายังเมืองหลวงอย่างเงียบเชียบกะทันหันเล่า?”บุคคลเบื้องหน้าผู้นี้คืออดีตเจ้ากรมโหรหลวงนามว่า เซิ่งอู๋เนี่ยนเขาพินิจมองเย่จั๋วตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าคราหนึ่ง แล้วเอ่ยว่า “แปลกประหลาดยิ่งนัก”เย่จั๋วเอียงศีรษะเล็กน้อย เผยรอยยิ้มคล้ายมิใช่รอยยิ้ม “ใต้เท้าเซิ่ง โปรดอย่าได้กล่าววาจาเป็นปริศนาเลย”เซิ่งอู๋เนี่ยนหัวเราะเอ่ยว่า “มิใช่อะไรหรอก เพียงแต่ตอนที่ข้าเดินทางออกจากเมืองหลวงเมื่อปีนั้น ข้าได้คำนวณดวงชะตาของเจ้าไว้กระจ่างแล้ว ทว่ายามนี้...”“รอดแล้วหรือ?” เย่จั๋วกระจ่างแจ้งแก่ใจ “คิดไม่ถึงเลยว่า ใต้เท้าเซิ่งจะรอบรู้วิชาดูโหงวเฮ้งด้วย”เซิ่งอู๋เนี่ยนชี้มือไปยังเรือนพักที่อยู่ไม่ไกลนัก พลางกล่าวว่า “รอนแรมเดินทางมาตลอดสาย ทั้งกระหายน้ำทั้งเหนื่อยล

บุคคลผู้นี้คืออดีตเจ้ากรมสำนักโหรหลวง เรื่องการหยั่งรู้ปรากฏการณ์บนฟากฟ้านั้น กล่าวได้ว่าไร้ผู้ใดเทียบเทียมเป็นสหายสนิทกับราชครูผู้ชอบทำตัวลึกลับผู้นั้นอาจเป็นเพราะคลุกคลีกับคนผู้นั้นมาเนิ่นนาน คนผู้นี้จึงติดนิสัยพิลึกพิลั่นมาบ้าง“ใต้เท้าเซิ่งแพร่งพรายความลับสวรรค์ ไม่กลัวสวรรค์ลงทัณฑ์หรือ?” เย่จั๋วเอ่ยถามทีเล่นทีจริงเซิ่งอู๋เนี่ยนโบกไม้โบกมือ พลางกล่าวว่า “ก่อนหน้านี้ไม่ยอมเอ่ย ทว่ายามนี้ชะตาของเจ้าเปลี่ยนไปแล้ว ต่อให้พูดออกไปก็ถือว่ามิได้แพร่งพรายความลับสวรรค์”เย่จั๋วไม่เชื่อเขาไม่เชื่อว่าเซิ่งอู๋เนี่ยนจะมองเห็นวาระสุดท้ายของตนได้ เว้นเสียแต่ว่าอีกฝ่ายจะล่วงรู้ตื้นลึกหนาบางบางอย่างสำนักโหรหลวงนั้นเป็นที่ทำการและตำแหน่งขุนนางที่พิเศษยิ่ง มิได้ก้าวก่ายกับหน่วยงานอื่นในราชสำนัก แม้แต่มหาอำมาตย์ก็ไม่อาจชี้นิ้วสั่งการได้กล่าวตามตรง พวกเขาเพียงขึ้นตรงต่อราชวงศ์อวิ๋นเท่านั้นเรื่องเร้นลับที่เกี่ยวพันถึงฮ่องเต้ จะปล่อยให้คลุมเครือได้อย่างไรเขาโน้มตัวไปข้างหน้าพลางกล่าว “เช่นนั้นใต้เท้าเซิ่งโปรดช่วยดูให้ข้าอีกครา ในเมื่อเคราะห์เป็นเคราะห์ตายครั้งนี้ผ่านพ้นไปแล้ว หลังจากนี้ด

เซวียหว่านอี้มองหรงเจวี๋ยที่นั่งอยู่เบื้องหน้าพลางรู้สึกฉงนใจอยู่บ้างเมื่อหลายวันก่อน เขามาเยือนหนหนึ่งแล้วก็กลับไป ทั้งสองแทบจะมิได้เอ่ยสิ่งใดกันเลย“ซื่อจื่อไฉนจึงมีเวลาว่างมาเยือนเล่า? ท่านแม่ทัพอยู่ชานเมือง ยังต้องใช้เวลาอีกสามถึงห้าวันจึงจะกลับมา”หรงเจวี๋ยส่ายหน้า “ข้าตั้งใจมาหาฮูหยินเซวียต่างหาก”เขากลับไปขบคิดอยู่หลายวัน กระจ่างแจ้ง ทว่าก็คล้ายจะไม่ค่อยกระจ่างนักไม่ว่าจะมองความเจริญรุ่งเรืองหรือความเสื่อมถอยจากมุมมองของผู้ใด ดูเหมือนจะไม่มีผู้ใดผิดแม้ว่าตระกูลเย่ในยามนี้จะหลงเหลือเย่จั๋วเพียงผู้เดียว ทว่าขอเพียงให้เวลาเขา ตระกูลเย่จะกลับมารุ่งโรจน์ได้อีกคราตราบใดที่เย่จั๋วยังอยู่ ตระกูลเย่ย่อมไม่มีวันล่มสลายทหารนับหมื่นแสนหาง่าย แม่ทัพเก่งกาจหนึ่งคนหายากยิ่ง ทว่ายอดจอมทัพผู้เปี่ยมพรสวรรค์นั้นยิ่งเป็นดั่งยอดมณีล้ำค่าที่หาได้ยากยิ่งในทุกยุคทุกสมัยการที่ราชวงศ์อวิ๋นมีตระกูลเย่ เรียกได้ว่าเป็นความโชคดีอย่างหาที่สุดมิได้การที่ตระกูลเย่มีเย่จั๋วผู้เป็นยอดจอมทัพ ยิ่งเป็นความโชคดียิ่งกว่าโชคดีเสียอีกยามใต้หล้าเกิดศึกสงคราม ตระกูลเย่คือ “เทพผู้พิทักษ์” ของราชวงศ์อวิ๋น

จวนหนิงกั๋วกง ห้องตำราหนิงกั๋วกงมองบุตรชายตรงหน้า หลังจากฟังเรื่องราวที่เขาสืบสวนมาได้ในช่วงเวลานี้ รวมถึงบทวิเคราะห์ของเขา ภายในใจก็มิได้มีความรู้สึกหวั่นไหวใด ๆ มากนัก“ข้อกังวลนั้นไม่ผิด ทว่าเบื้องหลังจะเป็นพระราชประสงค์ของฮ่องเต้หรือไม่นั้น หาได้มีหลักฐานแน่ชัดไม่”หรงเจวี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย คล้ายกำลังครุ่นคิดสิ่งใดอยู่ผ่านไปครู่หนึ่ง จึงเงยหน้าขึ้นมองบิดา “การพุ่งเป้าโจมตีสองจวนกั๋วกงพร้อมกัน องค์ชายทั่วไปย่อมมิอาจทำได้ อีกทั้ง...”แววตาของเขาแฝงความเคร่งเครียด “ท่านพ่อ หากมิใช่คนเสียสติไปแล้ว ย่อมไม่มีผู้ใดกล้าแตะต้องเย่จั๋วขอรับ”มิต้องกล่าวถึงว่ายามนี้ฮ่องเต้ทรงแสดงออกว่าโปรดปรานเขาเพียงไร ลำพังเพียงรากฐานที่ตระกูลเย่สร้างสมมานับร้อยปี ก็มิใช่สิ่งที่ผู้ใดจะกล้าเข้าไปแตะต้องได้ง่าย ๆ แล้ว“เย่จั๋วมิใช่คนโง่งม ต่อให้ความคิดอ่านของเขามักทุ่มเทไปกับตำราพิชัยสงครามและการนำทัพ ทว่าความสามารถในการควบคุมสถานการณ์ในราชสำนักก็ห่างไกลจากที่คนทั่วไปจะเทียบติด หากเขาสัมผัสได้ถึงอันตรายจริงๆ ย่อมต้องส่งข่าวไปยังชายแดนเป็นอันดับแรก ขุนพลชั้นยอดของราชวงศ์อวิ๋นในยามนี้ ล้วนมาจากกองทัพขอ

ไม่รู้เพราะเหตุใด เย่จั๋วมักรู้สึกอยู่เสมอว่าตนได้หลงลืมสิ่งใดไปความคิดประหลาดนั้นชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ทว่ากลับหาต้นตอไม่ได้เมื่อกลับถึงจวนกั๋วกง ป้านอวี่พาต้วนหย่งจงไปยังที่พัก ยามที่คุณชายกับฮูหยินอยู่ตามลำพังเป็นการส่วนตัว เขาไม่ควรเข้าไปเสนอหน้าจะดีที่สุดแม้จะเป็นคนที่ฮองเฮาทรงส่งมา หากคุณชายต้องการไล่คนกลับวังจริง ๆ ฮองเฮาก็คงมิอาจทรงเอาผิด“ซื้อของมามากมายเพียงนี้เชียวหรือ?” เมื่อเห็นบ่าวรับใช้สองคนเดินตามถิงอวิ๋นเข้ามาพร้อมกับข้าวของที่หิ้วอยู่ในมือ นางจึงมองเย่จั๋วด้วยความประหลาดใจ “ท่านพี่ซื้ออันใดมาหรือเจ้าคะ?”“วันเกิดของรองเสนาบดีเซวีย การรักษาของข้าก็อยู่ในช่วงเวลาสำคัญ มิอาจไปร่วมงานเลี้ยงได้ จึงให้คนไปซื้อของบางส่วนเพื่อส่งไปที่นั่น”เย่จั๋วกล่าวว่า “ฮูหยินลองดูเถิด ล้วนเป็นของที่ใช้งานได้จริง ส่วนของอื่น ๆ เจ้าลองไปดูในคลังเถิดว่าควรเพิ่มสิ่งใดเข้าไปอีก”เซวียหว่านอี้มองดูข้าวของตรงหน้า ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ไม่ต้องแล้วเจ้าค่ะ ทว่าเมื่อหลายวันก่อนข้าจัดระเบียบห้องคลัง เห็นด้านในมีแท่นฝนหมึกอยู่หนึ่งกล่อง น่าจะเป็นแบบเดียวกัน สามารถแยกออกได้หรือไม่เจ้าคะ?”“ได้