All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 641 - Chapter 650

ยามเช้าวันรุ่งขึ้นฉู่ยวนกำลังจัดการงานราชการอยู่ในห้องตำรา ผู้ดูแลก็ถือจดหมายฉบับหนึ่งเดินเข้ามา“คุณชาย จดหมายจากอนุเหวินส่งถึงฮูหยินขอรับ”เขารับมา เปิดอ่านคร่าว ๆ รอบหนึ่งมิได้เขียนเรื่องอื่นใด เพียงบอกกล่าวว่านางตั้งครรภ์แล้ว ยามนี้ข้างกายฉู่ยวนไร้คนปรนนิบัติ สมควรรับอนุเพิ่มอีกสักคนหรือไม่ ทั้งยังกล่าวถึงเรื่องหยุมหยิมในจวนที่สตรีมักใส่ใจ นอกเหนือจากนี้ก็ไม่มีอันใดอีกเขาพับจดหมายเก็บอย่างดี ส่งคืนให้ผู้ดูแล “ส่งออกไปเถิด”ผู้ดูแลรับคำ ทว่ามิได้จากไปในทันทีครู่ต่อมา ฉู่ยวนจึงเงยหน้าขึ้น “ลุงฝู ยังมีธุระอันใดอีกหรือ?”ผู้ดูแลมองเขาด้วยความลังเลเล็กน้อย “คุณชาย อนุเหวินตั้งครรภ์แล้ว ข้างกายคุณชายจะขาดคนปรนนิบัติมิได้ หรือว่า...”จะให้แม่สื่อในเมืองผิงเจียงช่วยเสาะหาหญิงสาวรูปงามที่ประวัติขาวสะอาด เข้ามาปรนนิบัติในจวนดีหรือไม่?ฉู่ยวนกลับมิได้มีท่าทีอันใด มิได้คาดหวัง และมิได้ขุ่นเคือง“ยามนี้ยังไม่จำเป็น ลุงฝูไปจัดการงานเถิด” เขาเอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบอ่อนโยนผู้ดูแลมิได้กล่าววาจาให้มากความอีก ถือจดหมายเดินจากไปมองดูบานประตูที่ปิดสนิท ฉู่ยวนก็นิ่งขึงไปเนิ่นน

จะอยู่หรือตาย แล้วเกี่ยวอันใดกับนางเล่าเซวียหมิงเฟยถึงกับสะอึกไปชั่วขณะนางปรายตามองอีกฝ่าย “เจ้าจะให้ข้ากลับไปถามท่านพ่อ ว่าจะยอมทนดูนางตายไปต่อหน้าต่อตาหรือไม่งั้นหรือ?”คำแนะนำย่อมไม่ได้มา ซ้ำยังต้องโดนดุด่ากลับมาเป็นแน่“ยามนี้เขายังคงพึงพอใจในตัวบุตรเขยอย่างฉู่ยวนเป็นอย่างมาก อีกทั้งเมื่อก่อนยังมีไมตรีอันดีกับพ่อสามีของข้า พอคนจากไป หลังจากข้าแต่งงานเขากลับยิ่งคิดถึงสหายบ่อยขึ้น หากรู้ว่าข้าแอบละเลยภรรยาม่ายที่สหายทิ้งไว้เช่นนี้ หากเขาให้คำแนะนำแก่ข้าได้สิถึงจะแปลก”ทว่าเซวียหมิงเฟยกลับมิได้นึกโกรธเคือง ท้ายที่สุดแล้วแต่ก่อนนางก็เป็นเพียงคนไร้ตัวตนในจวน ย่อมมิได้รู้จักท่านพ่อดีนักต่อให้เป็นบุรุษที่เคยหมางเมินบุตรสาวถึงเพียงนั้น ในใจก็ย่อมมีคนที่ใส่ใจอยู่บ้างแม้จะเป็นเพียงการแสดงละครฉากหน้า แต่ก็ไม่อาจยอมเสียหน้าต่อหน้าบุตรสาวได้เป็นเพราะไม่มีผู้ใดให้ปรึกษาหารือ นางจึงจำต้องอุ้มท้องโตมาหาเซวียหว่านอี้หากเป็นไปตามความคิดของเซวียหว่านอี้ ตายไปเสียได้ก็ดีหากต้องกลับบ้านเกิดเพื่อไว้ทุกข์เช่นนี้ นางก็จะมีกำลังพอที่จะจัดการกับบุรุษผู้นั้นทว่าภัยมักเกิดจากปาก นางจะทิ้งจุ

เพียงเพราะฉู่เซียวผู้เดียว ทำให้นางมิได้คาดหวังเรื่องทายาทอีกต่อไป“ค่อยเป็นค่อยไปเถิด ไม่แน่ว่าถึงยามนั้นร่างกายของฮูหยินอาจจะหายดีแล้วก็เป็นได้?” เย่จั๋วยิ้มกล่าว “หมอเทวดาฉีบอกว่า อาการป่วยของฮูหยินมิได้เกิดจากร่างกาย ทว่าเกิดจากฝันร้ายหลอกหลอน”ก่อนหน้านี้เขาไม่รู้ ทว่ายามนี้เขากระจ่างแก่ใจแล้วนี่ย่อมเป็นเพราะนางถูกทัณฑ์มนุษย์หมูในชาติก่อนกักขังเอาไว้อย่างสิ้นเชิงเขาเข้าใจดี ทัณฑ์ทรมานแสนสาหัสถึงเพียงนั้น จะมีสักกี่คนที่ก้าวผ่านพ้นมาได้กัน?หากเปลี่ยนเป็นเขา ย่อมยากยิ่งนักเช่นกัน“เพียงแค่เจ้าชำระความแค้นได้สำเร็จ ร่างกายย่อมค่อย ๆ ฟื้นฟูขึ้นเอง” เขากุมมือของเซวียหว่านอี้เอาไว้ “เรื่องสืบทอดตระกูลเย่นั้นไม่มีปัญหา ต่อให้ฮูหยินให้กำเนิดเพียงคนเดียว ก็สามารถให้ลูกของเราไปแตกกิ่งก้านสาขาต่อได้ หากเป็นบุตรสาว ก็รับเขยแต่งเข้าเรือนได้”เซวียหว่านอี้ “...”มิใช่สิ สามีที่ดีปานนี้ ชาติก่อนเซวียหมิงเฟยไปล่วงเกินเขาได้อย่างไรกัน?แม้ภายหลังเย่จั๋วจะสิ้นชีพไปแล้วจริง ๆ ทว่าช่วงเวลาก่อนหน้านั้นเล่า?ช่วงเวลาหนึ่งถึงสองปีที่นางแต่งเข้ามา เย่จั๋วย่อมเป็นบุรุษตรงหน้านี้อย่างมิต้องสงส

ต้วนหย่งจงประสานมือกล่าวว่า “คุณชายโปรดวางใจ ยามประตูวังเปิดออก ข้าจะเข้าวังไปเข้าเฝ้าฮองเฮาขอรับ”เป็นเพราะเขาคือคนที่ใกล้จะสิ้นใจ จึงมีผู้คิดสังหารซื่อจื่อหนิงกั๋วกงเช่นนั้นหรือ?ต้วนหย่งจงนึกสงสัยว่าอาจเป็นฝีมือของฮ่องเต้เขาจากไปแล้ว ยังมีบางเรื่องที่จำต้องขบคิดให้กระจ่างแจ้งเสียก่อนโถงด้านข้างกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง ทว่ายังไม่ทันจะได้เอ่ยสิ่งใด ถิงอวิ๋นก็เดินเข้ามา“คุณชายขอรับ ฮูหยินให้แม่นางเจินจูนำมื้อดึกมาส่งให้ มีมากมายหลายอย่างเลยขอรับ”เย่จั๋ว “...”เขาปรายตามองหรงเจวี๋ยแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยถาม “กินไหวหรือไม่?”“ไหว” หรงเจวี๋ยกล่าว “เพียงแค่เจ็บปวด แต่ไม่ถึงตาย วิชาแพทย์ของผู้อาวุโสเหยียน เจ้ายังกังขาอยู่อีกหรือ?”“ข้ามิได้กังขา” เย่จั๋วหมุนล้อรถเข็นเข้าไปพยุงตัวอีกฝ่ายให้ลุกขึ้น พลางเอ่ยสั่ง “ยกเข้ามาเถิด”ชั่วอึดใจต่อมา เจินจูก็เดินเข้ามา ในมือถือกล่องอาหารมาด้วยสองใบ“คุณชาย ฮูหยินให้ข้านำมาส่งเจ้าค่ะ” เจินจูเปิดกล่องอาหารออกแล้วกล่าว “ด้านล่างคือน้ำผึ้งผสมน้ำ ฮูหยินกำชับให้ท่านดื่มก่อนเข้านอนเจ้าค่ะ”กล่าวจบ นางก็ย่อกายคารวะแล้วถอยออกไปโดยไม่รอให้เย่จั๋วได้ตอบรั

“นี่คืออาหารบำรุงโลหิต ซื่อจื่อลองชิมดูเถิด”เซวียหว่านอี้ชี้ไปยังอาหารสองจานนั้น “ท่านพี่ไม่ชอบอาหารบำรุง ข้าจึงไม่เคยทำมาก่อน”หรงเจวี๋ยพยักหน้า “ขอบใจมาก”ส่วนเย่จั๋วนั้น เมื่อมองดูอาหารเบื้องหน้า ล้วนยังคงเป็นสิ่งที่ตนชอบเช่นเคยฮูหยินของเขามิใช่คนเลือกกิน มิได้มีสิ่งใดที่รังเกียจ และมิได้มีสิ่งใดที่โปรดปรานเป็นพิเศษทว่า…ส่วนใหญ่ล้วนเป็นอาหารที่นางคิดค้นขึ้นหลังจากแต่งงานเข้ามา ในเมื่อทำเป็น ย่อมต้องเป็นของที่ชอบกินเป็นแน่“นี่คือ...” หรงเจวี๋ยมองดูแผ่นแป้งทอดสีเหลืองทองอร่าม ส่งกลิ่นหอมหวนยั่วน้ำลายที่อยู่เบื้องหน้า “รสชาติเป็นเช่นไรหรือ?”“ลองชิมดูสักคำก็รู้แล้ว” เย่จั๋วคีบขึ้นมาแผ่นหนึ่งเป็นคนแรกมื้อนี้ หรงเจวี๋ยถึงกับกินจนเหงื่อซึมแผ่นแป้งทอดกรอบนอกนุ่มใน หอมจนทำให้คนวางไม่ลง อีกทั้งปลาทอดตัวเล็กที่เนื้อแน่นเคี้ยวเพลิน ทอดจนกรอบนอกนุ่มใน กระทั่งก้างข้างในก็ยังเคี้ยวให้แหลกได้อย่างง่ายดายเนื้อแกะยำเย็นถือว่าใช้ได้ พ่อครัวในจวนก็ทำได้ไม่เลวนักคนสามคน อาหารหกอย่าง รสชาติของทุกจานล้วนดีเยี่ยม“อาหารบำรุงรสชาติดีทีเดียว เหตุใดเจ้าจึงไม่ยอมกินเล่า?” หรงเจวี๋ยกล่าว