All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 631 - Chapter 640

กลิ่นหอมโชยเตะจมูก ช่างเย้ายวนรุนแรงยิ่งนักหอมกรุ่นยิ่งนักเซวียหว่านอี้เอ่ยว่า “แผ่นแป้งทอดเจ้าค่ะ แต่ข้างในใส่เครื่องปรุงไว้ด้วย”นางคีบให้เย่จั๋วแผ่นหนึ่ง ยิ้มกล่าว “เมื่อครู่ลองชิมดูแล้ว รสชาติไม่เลวเลยเจ้าค่ะ ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำมัน ทั้งหอมทั้งกรอบ เนื้อในนุ่มละมุน ทั้งยังได้รสสัมผัสของต้นหอมซอย ท่านพี่ลองชิมดูเถิดเจ้าค่ะ หากชอบใจ คราวหน้ายามออกจากจวน ข้าจะทำเผื่อไว้ให้มากหน่อย ให้ถิงอวิ๋นกับป้านอวี่พกติดตัวไปด้วย”เย่จั๋วพยักหน้ารับ พลางกัดลงไปหนึ่งคำ บังเกิดเสียงกรุบกรอบแผ่วเบา แววตาพลันสว่างวาบขึ้นเล็กน้อยรสสัมผัสเลิศล้ำเกินบรรยาย เมื่อเคี้ยวไปสองสามคำ ช่างเอร็ดอร่อยยิ่งนัก“หากทิ้งไว้จนเย็น รสชาติจะด้อยลงหรือไม่?” เขาเอ่ยถามเซวียหว่านอี้เอ่ยตอบ “ยามนี้ยังมิอาจทราบได้ รอถึงมื้อค่ำค่อยดูอีกทีเถิดเจ้าค่ะ”นอกจากแผ่นแป้งทอดแล้ว ยังมีบะหมี่น้ำซุปกระดูกไขกระดูกในกระดูกชิ้นโตถูกเคี่ยวออกมาจนหมดสิ้น บะหมี่เส้นเล็กที่เจินจูลงมือทำด้วยตนเองนั้น รสชาติล้ำเลิศยิ่งนักแม้การกินบะหมี่ร้อน ๆ กลางฤดูร้อนจัดจะชวนให้อึดอัดอยู่บ้าง แต่มิได้กระทบต่อความเจริญอาหารของเย่จั๋วเลยแม้แต่น้อย

ฮูหยินเจียงลุกขึ้นยืน กล่าวว่า “คนอยู่ที่ใด?”“โถงเรือนส่วนหน้าขอรับ” เซวียกุ้ยเอ่ยตอบความรู้สึกปวดแปลบในใจของฮูหยินเจียง มลายหายไปกว่าครึ่งในยามนี้ตัวมิได้มา ทว่าของขวัญมาถึง ก็ถือเป็นการให้เกียรติและเป็นการแสดงออกที่ใช้ได้แล้วยามที่เดินไปถึง เย่ผิงก็นำคนมาคารวะนาง“ฮูหยินเจียง” เขายิ้มกล่าว “นี่คือของขวัญวันเกิดที่คุณชายและฮูหยินของพวกเรามอบให้รองเสนาบดีเซวียขอรับ”“ขอบใจเย่กั๋วกงมาก” ฮูหยินเจียงพยักหน้าเจือรอยยิ้ม “ไม่รู้ว่าร่างกายของท่านกั๋วกงเป็นเช่นไรบ้าง มีอันใดน่าเป็นห่วงหรือไม่?”“ช่วงนี้ร่างกายของเขามิค่อยสู้ดีนักขอรับ” เย่ผิงกล่าว “ด้วยเหตุนี้ ฮองเฮาจึงทรงเป็นกังวลพระทัย ถึงขั้นส่งหัวหน้าขันทีต้วนแห่งตำหนักเฟิ่งจ่าวมาเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด เพื่อคอยกำชับให้หมอหลวงตรวจชีพจรให้คุณชายของพวกเราขอรับ”ที่แท้ก็อาการมิสู้ดีจริง ๆ หรือ?ความกลัดกลุ้มสายสุดท้ายในก้นบึ้งหัวใจก็มลายหายไปสิ้น“ฮูหยินเป็นห่วงคุณชายยิ่งนัก ในแต่ละวันนางล้วนหาวิธีสารพัดเพื่อเตรียมอาหารบำรุงร่างกายให้คุณชายของข้า จนมิอาจปลีกตัวไปที่ใดได้เลยขอรับ” เย่ผิงมีกิริยาท่าทีเหมาะสม รอยยิ้มก็เปี่ยมไปด้วยมาร

เย่อันพยักหน้าองค์รัชทายาทกล่าวต่อ “บอกเย่จั๋วว่าอย่าเพิ่งร้อนใจ รอให้ฮูหยินเซวียฟื้นขึ้นมาค่อยให้เขาลองไต่ถามอย่างละเอียด”เย่อันประสานมือรับคำเนิ่นนานผ่านไป ขันทีนำยาถอนพิษยากล่อมประสาทกลับมา แล้วส่งมอบให้แก่เย่อันองค์รัชทายาทกล่าวว่า “ได้ยาถอนพิษมาแล้ว รีบกลับไปให้ฮูหยินเซวียดื่มเถิด”“ขอรับ ขอบคุณองค์รัชทายาท” เย่อันกล่าวขอบคุณอย่างนอบน้อม ก่อนหมุนตัวจากไปเซี่ยฉงยืนอยู่หน้าตำหนัก สัมผัสถึงคลื่นความร้อนระอุที่แผ่ซ่านมาจากภายนอก พลางเอ่ยว่า “ผู้ใดกันที่สามารถวางยาพิษนายหญิงแห่งจวนกั๋วกงได้”ขันทีที่อยู่ด้านข้างกล่าวว่า “องค์ชาย ช่วงหลายวันมานี้ฮองเฮาทรงส่งหัวหน้าขันทีต้วนแห่งตำหนักเฟิ่งจ่าวไปที่นั่นขอรับ”เซี่ยฉงย่อมรู้อยู่แก่ใจ “เช่นนั้นก็ไม่มีเหตุผลเลย หัวหน้าขันทีต้วนไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้แน่”ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องคอยระวังมิให้ผู้อื่นลงมือ เพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ความหวาดระแวงตกมาอยู่ที่ตนเองขันทีเพียงแต่บอกเล่าสถานการณ์ในยามนี้ มิได้สงสัยต้วนหย่งจงแต่อย่างใด“องค์รัชทายาท บางทีเรื่องนี้อาจมีตื้นลึกหนาบางที่ผู้อื่นมิอาจล่วงรู้ ด้วยความสามารถของแม่ทัพเย่ ผู้ใดจะสา

ของว่างถูกเก็บรักษาไว้อย่างดี ยามส่งมาถึงจึงยังคงความอุ่นร้อนจาง ๆกลิ่นหอมหวานของน้ำตาลทรายแดงโชยมาเตะจมูกนางคีบขึ้นมาชิ้นหนึ่งแล้วกัดเบา ๆ ด้านในกลับสอดไส้น้ำตาลเอาไว้ น้ำเชื่อมที่อุ่นร้อนซาบซ่านไปทั่วโพรงปากในพริบตา รสชาติหวานล้ำจนชวนให้คนกินเคลิบเคลิ้ม“แบ่งไปให้เรือนฮูหยินผู้เฒ่ากับอนุซ่งเสียหน่อย”เซวียหมิงเฟยโปรดปรานยิ่งนัก ทว่ากินไปได้เพียงชิ้นเดียวก็หยุดมือใกล้จะถึงกำหนดคลอดแล้ว กินสิ่งใดล้วนต้องพอประมาณรอให้คลอดบุตรและอยู่ไฟจนครบเดือน นางจะไปหาเซวียหว่านอี้ เพื่อขอสูตรขนมข้าวเหนียวนี้มาให้คนในเรือนทำให้กิน ไฉนจึงอร่อยกว่าร้านขนมข้างนอกเสียอีกนางประคองครรภ์ที่นูนป่อง ให้จื่อเพ่ยช่วยพยุงเดินไปมาในห้องอย่างเชื่องช้าคิดไม่ถึงเลยว่าการตั้งครรภ์จะยากลำบากถึงเพียงนี้โดยเฉพาะยามค่ำคืน พลิกตัวก็แสนยากลำบาก ท้องใหญ่เกินไป จะนอนท่าใดก็ล้วนไม่สบายตัวน่องยังเป็นตะคริวอยู่บ่อยครั้ง หากหลับไปในยามวิกาลแล้วถูกความเจ็บปวดจากตะคริวปลุกให้ตื่น ครึ่งค่ำคืนที่เหลือก็ยากจะข่มตาหลับลงได้อีกนางเฝ้าภาวนาขอให้เป็นบุตรชาย หากได้บุตรชาย ภายหน้าจะคลอดอีกหรือไม่ก็ย่อมขึ้นอยู่กับอารมณ์ขอ

นางซาบซึ้งใจเย่จั๋วยิ่งนัก ทว่าสิ่งที่กระทำได้กลับมีจำกัด การพยายามทำให้เขาสบายใจที่สุดเท่าที่กำลังของตนจะทำได้ นับเป็นขีดสุดของนางแล้วคล้ายกับรับรู้ได้ถึงอารมณ์ที่แปรเปลี่ยนไปของนาง เย่จั๋วจึงยิ้มกล่าว “ฮูหยินเตรียมสิ่งใดไว้ ให้คนยกเข้ามาเถิด ฮูหยินมารับประทานเป็นเพื่อนข้าสักหน่อย”เขาขยับเข้าไปใกล้ ทอดสายตามองสิ่งของข้างกายนาง “นี่คือสิ่งใดหรือ?”ชายหนุ่มหยิบเสื้อตัวจิ๋วขึ้นมาพิจารณา มันเล็กมากจริง ๆ ใหญ่กว่าฝ่ามือของเขาไม่เท่าใดนัก“เซวียหมิงเฟยใกล้คลอดแล้ว นี่คือเสื้อผ้าเด็กที่ข้าเย็บให้ลูกของนาง” นางยิ้มกล่าว “ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับนางมิได้ดีหรือแย่กระไร ของมีค่าก็ไม่ส่งไปให้ มอบสิ่งเหล่านี้ให้ก็เพียงพอแล้ว อย่างมากก็แค่เสียแรงสักหน่อย แต่น้ำใจก็นับว่ามีมากพอแล้ว”เย่จั๋วอดมิได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา แววตาของเขาอ่อนโยนลง “ฮูหยินกล่าวได้ถูกต้อง รู้จักมัธยัสถ์อดออม สมแล้วที่เป็นนายหญิงของจวน”ความอ่อนโยนของเขา ทำให้เซวียหว่านอี้เหม่อลอยไปชั่วขณะหนึ่งเทพสังหารแห่งสนามรบผู้มีใบหน้าเย็นชาอยู่เป็นนิจ ยามนี้กลับเผยความอ่อนโยนออกมา ยากนักที่จะไม่ทำให้ผู้คนหวั่นไหวนางรู้สึกได้