บททั้งหมดของ เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: บทที่ 61 - บทที่ 70

ในชาติก่อนเซวียหว่านอี้แต่งงานกับฉู่ยวน ไต่เต้าจากขุนนางผู้น้อยขั้นเจ็ด ก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งมหาอำมาตย์แห่งราชสำนักตลอดช่วงเวลานั้น นางได้เข้าร่วมงานเลี้ยงสังสรรค์มามาก อีกทั้งยังเคยเป็นแม่งานจัดงานเลี้ยงรับรองภายในจวนมาแล้วไม่น้อยถ้อยคำเยินยอขององค์หญิงใหญ่ นางย่อมไม่เก็บมาใส่ใจหากไร้ซึ่งผลประโยชน์ทางตรง ก็เป็นเพียงการเห็นแก่พระพักตร์ฝ่าบาทจึงแสร้งเอ่ยชมเชยเท่านั้นหากเก็บมาเป็นจริงเป็นจัง ก็คงต้องกล่าวว่าเจ้าช่างไร้เดียงสายิ่งนักคำพูดคนพวกนี้ จะมีคำจริงใจสักกี่คำกันเชียว?สิบปีบนเส้นทางขวากหนามนั้น นางไม่ได้เดินผ่านมาอย่างไร้ความหมาย“องค์หญิงใหญ่กล่าวชมเกินไปแล้ว ข้ามิกล้ารับไว้เจ้าค่ะ”สายตาแหลมคมของฝ่าบาทอันใดกัน เห็นได้ชัดว่าเป็นเพราะนางไร้ซึ่งขุมกำลังหนุนหลัง แม้แต่คุณค่าขั้นพื้นฐานที่จะถูกใช้ประโยชน์ก็ยังไม่มีเสียด้วยซ้ำ จึงได้ถูก “ยัดเยียด” ให้แต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกงต่างหาก“ในใจเหลียวเหลียว พี่หญิงดีที่สุดเจ้าค่ะ”เซวียหว่านอี้เพิ่งจะเอ่ยคำถ่อมตน เซี่ยเหลียวเหลียวก็เอ่ยแย้งขึ้นมาอย่างไม่เห็นด้วย “คนที่ข้าพึงใจ ย่อมไม่ใช่คนเลวร้ายเป็นแน่”สีหน้าของแม่นางน้อยดูจริง

ช่างกะทันหันนักการที่คนเหล่านี้จู่ ๆ ก็หันมาให้ความสนใจน้องสาวแท้ ๆ ที่เพิ่ง “กลับมา” ของเขา ทำให้เซวียมู่เจารู้สึกซับซ้อนทั้งดีใจทว่าก็รู้สึกอึดอัดในคราเดียวกันแต่เมื่อก่อนเขาก็มิได้รังเกียจเซวียหว่านอี้ ยามนี้ได้เห็นใบหน้าละม้ายคล้ายท่านแม่ ยิ่งเป็นไปไม่ได้ที่จะรังเกียจนางกับเขาผู้เป็นพี่ชายยังมิได้สนิทสนมกลมเกลียวกันเท่าใดนัก คนนอกเหล่านี้กลับมาหมายตาแย่งชิงความสนใจไปเสียแล้วณ โถงบุปผาแห่งหนึ่งเซวียหมิงเฟยมีท่าทีเหม่อลอยใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวนางใคร่รู้นักว่าเหตุใดเซวียหว่านอี้ถึงได้บังเอิญช่วยชีวิตท่านหญิงน้อยจวนอ๋องมู่ได้ประจวบเหมาะเพียงนี้ท่านหญิงน้อยผู้นี้มีฐานะสูงส่ง แม้แต่ฝ่าบาทยังทรงโปรดปรานยิ่งนักยามนี้เซวียหว่านอี้เป็นที่ต้องใจของท่านหญิงน้อย เท่ากับว่านางมีที่พึ่งพิงอันยิ่งใหญ่หนุนหลังนางไม่ยินยอมนางต่างหากที่เป็นผู้กลับชาติมาเกิดหากเซวียหว่านอี้มิใช่ผู้ที่กลับมาเกิดใหม่เช่นกัน ก็คงฉวยโอกาสอาศัยความสะดวกจากการกลับมาของนางเพื่อเปลี่ยนชะตาตนเองนางคู่ควรด้วยหรือ“พี่หญิงเซวีย พี่หญิงเซวีย...”เมื่อได้สติ จึงได้ยินเสียงเรียกของสวีหรูอี้เซวียหมิงเฟ

“ท่านพี่รัชทายาท... ท่านแม่ทัพเเย่ไม่จำเป็นต้อง...”เซี่ยเหลียวเหลียวทำไม้ทำมือประกอบท่าทาง “ต้องรีบแต่งงานเร็วเพียงนี้เชียวหรือเจ้าคะ?”องค์รัชทายาทความนัยของนางเขายกมือขึ้นลูบศีรษะเล็ก ๆ ของนางอย่างเอ็นดู “ตามธรรมเนียมย่อมต้องไว้ทุกข์ ทว่า...”เมื่อสบสายตาที่พลันสว่างวาบขึ้นมาของเด็กสาว เขาจึงพูดต่อ “บัดนี้ตระกูลเย่เหลือเพียงเขาคนเดียว ภายในจวนจำต้องมีฮูหยินคอยดูแลจัดการงานบ้านงานเรือน หากบรรพชนตระกูเย่รับรู้ ณ ปรโลก ย่อมไม่ถือโทษโกรธเคืองเป็นแน่”นั่นสินะเหลือเพียงเย่จั๋วอยู่ผู้เดียวแล้วเย่จั๋วคือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของตระกูลเย่ด้วยเหตุนี้ ฝ่าบาทจึงไม่มีทางหวาดระแวงว่าตระกูลเย่จะมีอำนาจทางการทหารมากเกินไปตระกูลหนึ่งมิอาจค้ำจุนขึ้นมาได้ด้วยคนเพียงสามห้าคนต่อให้ให้เวลาตระกูลเย่ฟื้นตัว อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาอีกยี่สิบสามสิบปีในรัชสมัยของฝ่าบาทและองค์รัชทายาท จึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องขุนนางมีดีเกินหน้าเจ้านายในยามที่รุ่งโรจน์จนสะเทือนบัลลังก์อย่างแท้จริง ทั้งฝ่าบาทและฮ่องเต้องค์ก่อนยังไม่เคยคิดทำลายล้างสตระกูลเย่นับประสาอะไรกับยามนี้เพื่อแสดงภาพลั

เซวียหว่านอี้: “…”วันรุ่งขึ้น นางมิได้ไปคารวะเช้าที่เรือนทิงหลานครั้นอาบน้ำชำระล้างเสร็จสิ้น พอดีกำลังจะลงมื้ออาหาร ก็ได้ยินว่าเซวียหมิงเฟยมาพบ“ให้นางรอไปเถิด”เซวียหว่านอี้มิได้คิดจะตามใจอีกฝ่ายก็บอกไปแล้วมิใช่หรือ ว่าต่างคนต่างอยู่ ไม่ข้องแวะกันได้เป็นดีที่สุดไฉนยังจะหน้าหนาเสนอหน้ามาให้เห็นอีกเฝ่ยชุ่ยกับเจินจูย่อมไม่มีข้อโต้แย้ง หรือจะกล่าวให้ถูกคือ เมื่อเห็นคุณหนูของตนเด็ดขาดแข็งกร้าวเช่นนี้ พวกนางกลับยิ่งรู้สึกยินดีเสียด้วยซ้ำแต่ก่อนทั้งสองก็ไม่ชอบหน้าสตรีผู้นี้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ยามนี้ชาติกำเนิดที่แท้จริงถูกเปิดโปง ยังจะมาวางท่าหยิ่งผยองอันใดอีกเล่าแย่งชิงชีวิตของคุณหนูไปถึงสิบห้าปี เสพสุขมานานถึงเพียงนั้น ไม่สำนึกละอายแก่ใจมิพอ ยังจะกล้าเชิดหน้าชูตาคนพรรค์นี้ จะเป็นคนดีไปได้อย่างไร“คุณหนูรอง คุณหนูของพวกบ่าวเพิ่งจะเริ่มตั้งสำรับ เชิญท่านรอที่นี่สักประเดี๋ยวเถิดเจ้าค่ะ”วาจาของเจินจูนั้นสุภาพนบน้อม ทว่า “ท่าที” กลับแฝงความนัยไว้อย่างชัดเจนมีหรือเซวียหมิงเฟยจะดูไม่ออก?แม้ในใจจะเดือดดาล ทว่าก็จนปัญญาจะทำกระไรได้นางรู้ดีว่าเซวียหว่านอี้ไม่ชอบหน้า เป็นนาง

ภายในรถม้าเซวียมู่เจาหลุบตามองห่อผ้าข้างกาย แม้เนื้อผ้ามิใช่อย่างดีเลิศ แต่หากเป็นฝีมือของอนุภรรยาท่านหนึ่ง ย่อมแสดงให้เห็นถึงความจริงใจอย่างเปี่ยมล้น“อนุบ้านเจ้าผู้นี้ ช่างรู้ธรรมเนียมยิ่งนัก”น้ำเสียงของเขาแฝงแววทอดถอนใจเฉียนหลานพอจะรู้ตื้นลึกหนาบางเรื่องราวในตระกูลเซวียอยู่บ้าง จึงเข้าใจความนัยของเขา“ในบรรดาอนุภรรยาทั้งสอง ท่านนี้รู้ความและเคร่งครัดในกฎระเบียบกว่าใครจริง ๆ”เพราะเป็นคนรู้ความ น้องหญิงสามจึงมีนิสัยสำรวม ยอมกล้ำกลืนความน้อยเนื้อต่ำใจ ไม่กล้ากลับมาตระกูลเฉียนเพื่อร้องขอให้ทางบ้านออกหน้าให้“ครั้งนี้หากมิใช่เพราะน้องหญิงตระกูลเซวีย เกรงว่าตระกูลเฉียนของข้าคงต้องเสียหน้าไปถึงสามส่วน”คุณหนูสามเฉียนแม้เป็นบุตรีอนุ ทว่าในจวนหาใช่เบี้ยหมากที่ไร้ตัวตนความเป็นอยู่และการดูแลล้วนทัดเทียมกับเหล่าคุณชายและคุณหนูคนอื่น ๆคนภายนอกหาได้สนใจเรื่องอื่นไม่ บุตรสาวของขุนนางขั้นสองผู้ทรงเกียรติ หากต้องมาตกตายเพราะคลอดบุตรที่บ้านสามี โดยที่ตระกูลเฉียนมิได้เชิญหมอหลวงไปรักษา หรือมารู้ข่าวเมื่อคนสิ้นใจไปแล้ว จะให้ผู้อื่นมองเช่นไรมิถูกครหาว่าทารุณบุตรหลานก็คงถูกติฉินว่าปกค