All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 51 - Chapter 60

“กลัวข้ารึ?”เย่จั๋วเอ่ยถามเสียงเรียบ น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบปราศจากความรู้สึกอบอุ่นใด ๆเซวียหว่านอี้ผู้ถูกนัดหมายออกมาอย่างกะทันหัน ร่างกายพลันแข็งทื่อไปเล็กน้อย นางเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย สบเข้ากับสายตาคู่นั้นแววตานั้นราบเรียบดุจผืนน้ำ ไร้ซึ่งความยินดีหรือโทสะภายใต้การจ้องมองที่ไร้ความเปลี่ยนแปลงของอีกฝ่าย เซวียหว่านอี้ตอบกลับไปว่า “ไม่กลัวเจ้าค่ะ”มิได้หวาดกลัวจริง ๆเย่จั๋วแค่นหัวเราะ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “ในเมืองหลวงแห่งนี้ ผู้คนมากมายต่างหวาดกลัวข้า”ยิ่งเมตตาจากฝ่าบาทหนาแน่นเพียงใด ผู้ที่หวาดเกรงเขาก็ยิ่งมีมากเพียงนั้นคนเหล่านั้นต่างคิดว่า ในเมื่อตัวเขาพิการไปแล้ว ย่อมกระทำการใดโดยไร้ความยำเกรงและกังวลเซวียหว่านอี้กล่าวว่า “ตระกูลเย่กรำศึกสังหารศัตรูมาหลายชั่วคน ปกป้องราษฎรแห่งราชวงศ์อวิ๋น ตัวข้าเองก็นับเป็นหนึ่งในผู้ที่ได้รับความคุ้มครองจากตระกูลเย่เช่นกัน”เย่จั๋วเลิกคิ้วขึ้น วาจาเช่นนี้ เขาไม่ได้ยินมาเนิ่นนานเหลือเกินเขาเอนกายพิงพนักเก้าอี้ จ้องมองริมฝีปากสีชมพูระเรื่อของดรุณีน้อยที่กำลังขยับ“ท่านแม่ทัพเย่ออกศึกตั้งแต่วัยเยาว์ สังหารศัตรูมานับไม่ถ้

ในชาติก่อน เซวียหมิงเฟยมีศักดิ์เป็นบุตรีสายตรง จวบจนสิ้นอายุขัยก็มิได้เกิดเหตุการณ์ “สลับตัวบุตร” ขึ้นแต่อย่างใดตั้งแต่เยาว์วัยจนเติบใหญ่ นางเปรียบประดุจแก้วตาดวงใจของคนทั้งตระกูลเซวียบิดามารดารักใคร่เอ็นดู พี่ชายคอยปกป้องคุ้มภัยชีวิตที่ราบรื่น จะมีเพียงก็แต่เรื่องการแต่งงานเท่านั้นที่ทำให้นางต้องชอกช้ำยามนี้ เซวียหว่านอี้กลับกล้าใช้น้ำเสียงเช่นนี้พูดกับนางแล้วจะให้นางกลืนโทสะลงคอไปได้อย่างไรกันเพียงเพราะฐานะสลับเปลี่ยน นางก็สำคัญตัวว่ามีที่พึ่งพิงแล้วกระนั้นหรือ?ช่างน่าขันต่อให้ต้องตกเป็นบุตรีอนุ แต่ความเป็นอยู่ในตระกูลเซวียของนาง ก็ยังสุขสบายตามใจปรารถนายิ่งกว่าเซวียหว่านอี้ที่เป็นบุตรีสายตรงเสียอีก“เฟยเอ๋อร์ ไปกันเถิด”ฉู่ยวนก้าวเข้ามา “ในเมื่อนางมิได้รับไมตรีจากเจ้า วันหน้าก็อย่าได้ไปข้องแวะกับนางให้มากความเลย”เซวียหมิงเฟยพยักหน้า ก่อนจะเดินตามเขาออกไปทว่านางกลับเหลียวหลังมองบานประตูที่ปิดสนิทนั้นอยู่หลายคราฉู่ยวนเข้าใจเพียงว่านางกำลังเป็นห่วงพี่น้อง หาได้เฉลียวใจถึงความเป็นไปได้อื่นใดไม่ภายในห้องส่วนตัวเย่จั๋วลอบสังเกตท่าทีที่นางมีต่อเซวียหมิงเฟย ความพ

เซวียหมิงเฟยชิงชังทุกสิ่งทุกอย่างในยามนี้เหลือเกิน โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับเซวียหว่านอี้ความ “พิเศษ” ที่เย่จั๋วมีให้อีกฝ่าย คือชนวนเหตุที่บีบคั้นนางจนแทบจะคลั่งชาติก่อน นางต้องครองตัวเพื่อเย่จั๋วนานถึงเจ็ดแปดปี ช่วงวัยที่งดงามที่สุดของสตรีล้วนสูญสิ้นไปต่อให้นางจะเจียมเนื้อเจียมตัวเพียงใด หรือพยายามเอาอกเอาใจแค่ไหน ก็ไม่เคยได้รับความเวทนาจากเขาแม้เพียงครึ่งส่วน ตั้งแต่ต้นจนจบมีเพียงความเย็นชาเท่านั้นตลอดสี่ฤดูที่ผันผ่าน ท่ามกลางทิวาราตรีอันนับไม่ถ้วน นางต้องข่มตานอนเพียงลำพัง วันแล้ววันเล่าความสิ้นหวังเช่นนั้น คนอื่นจะไปเข้าใจได้อย่างไรหากมิใช่เพราะสุดจะทานทน นางหรือจะลดตัวลงไปลักลอบมีสัมพันธ์กับองครักษ์ในจวนแล้วตอนนี้เล่า?ทั้งที่ยังไม่ได้แต่งงาน เป็นเพียงคู่หมั้น แต่เย่จั๋วกลับปฏิบัติต่อนังแพศยานั่น ในสิ่งที่เขาไม่เคยทำให้แก่นางเลยในชาติก่อนเซวียหว่านอี้มีสิทธิ์อันใดจะให้นางกลืนความคับแค้นนี้ลงได้อย่างไรทว่า ก็จนปัญญานี่เป็นสมรสพระราชทานหากเซวียหว่านอี้เกิดเรื่องขึ้นมา นางเองก็คงพลอยเดือดร้อนไปด้วย……เมื่อเปิดกล่องเครื่องประดับ ภายในบรรจุชุดเครื่องประ

ได้ยินมาว่า นับตั้งแต่เย่จั๋วได้รับบาดเจ็บจนพิการเมื่อปีก่อน นอกจากงานเลี้ยงในวังหลวงของฝ่าบาทแล้ว เขาไม่เคยตอบรับคำเชิญใด ๆ อีกเลยเหตุใดวันนี้ถึงได้มาที่นี่ได้?เซวียหว่านอี้มิใช่คนหลงตัวเอง นางจึงไม่คิดเข้าข้างตนเองว่าอีกฝ่ายมาเพราะนางทว่า…เห็นได้ชัดว่าเซวียหมิงเฟยกำลังเข้าใจผิดใบหน้าที่เคยสดใสบัดนี้กลับมืดครึ้มลง สายตาจับจ้องไปที่ม่านรถราวกับต้องการจะมองทะลุออกไปเพื่อทิ่มแทงบุรุษผู้นั้น“เขามาได้อย่างไรกัน?”น้ำเสียงนั้นแผ่วเบา ดูคล้ายเป็นเพียงคำถาม ทว่าความเกลียดชังกลับพุ่งตรงไปยังเซวียหว่านอี้นางมิได้มีใจให้เย่จั๋วหากแต่ทิฐิและความหยิ่งทระนงทำให้นางไม่อาจเมินเฉยต่อการปฏิบัติที่แตกต่างกันเช่นนี้ได้ในชาติก่อน เย่จั๋วปฏิบัติต่อนางอย่างเย็นชาห่างเหิน หรืออาจเรียกได้ว่าเมินเฉยเสียด้วยซ้ำทว่าเมื่อได้กลับมาเกิดใหม่อีกครั้ง เพียงแค่เปลี่ยนคน เขากลับคอยปรากฏกายอยู่ข้างกายเซวียหว่านอี้เสมอตั้งแต่เล็กจนโต นางคือแก้วตาดวงใจ เป็นจุดรวมสายตาของคนในครอบครัว นางไม่มีวันยอมรับเด็ดขาดว่าตนเองด้อยกว่าเซวียหว่านอี้ม่านรถถูกเลิกขึ้นเซวียมู่เจายืนรออยู่ด้านข้าง“ถึงแล้ว”เขาย

ท่ามกลางสายตาที่มองมาด้วยความรู้สึกหลากหลาย เซวียหว่านอี้ส่ายหน้าเบา ๆ“สำหรับข้าแล้ว เป็นเพียงเหตุบังเอิญที่ได้พบ และเป็นเพียงการช่วยเหลือเล็กน้อย เท่านั้น ที่สำคัญคือท่านหญิงน้อยปลอดภัยดีก็พอแล้วเจ้าค่ะ”เซี่ยเหลียวเหลียวคว้ามือของนางไว้ แล้วฉุดดึงนางให้เดินไปยังศาลาที่อยู่ไม่ไกล“พี่หญิง ตามข้ามาเถิด”นางทำเมินเฉยต่อพวกเซวียมู่เจาและคนอื่น ๆ “บุญคุณช่วยชีวิตต้องตอบแทนด้วยกาย ข้าเป็นสตรี ไม่อาจครองคู่กับพี่หญิงได้”ทุกคน: “???”เซี่ยเหลียวเหลียวกล่าวต่อ “แต่ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ พี่ชายข้าคบหาแต่เชื้อพระวงศ์และลูกหลานขุนนางชั้นสูง พี่หญิงไปเลือกกับข้าสักคน ข้ายกให้ท่าน”เซี่ยจวิ้นแทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้นเขารีบถลันเข้าไปขวางน้องสาวสุดที่รักไว้ “เหลียวเหลียวอย่าก่อเรื่อ แม่นางเซวียหมั้นหมายแล้ว เดือนหน้าก็จะออกเรือน เจ้าตัวแสบอย่าได้เที่ยวจับคู่มั่วซั่วเชียว”เมื่อเห็นเขาเข้าไปห้ามปราม เซวียมู่เจาจึงค่อยโล่งอกท่านหญิงน้อยผู้นี้ทำอะไรไม่สนใจใครจริง ๆ เอาแต่ใจเสียจนน่ากลัว“พี่หญิงมีคู่หมั้นแล้วหรือ? เป็นผู้ใดกัน?”เซี่ยเหลียวเหลียวมองนางด้วยแววตาผิดหวังเล็กน้อยเซวียหว่านอี้ร