All Chapters of เกิดใหม่หนีรักทรยศ มาตกหลุมรักแม่ทัพพิการ: Chapter 41 - Chapter 50

ณ จวนกว่างผิงโหวเซวียหว่านอี้ได้รับเทียบเชิญจากเจียงหมิ่น ให้มาเยือนจวนในวันนี้เมื่อเดินทางมาถึง นางเดินตามเด็กรับใช้ไปยังศาลารับรองแห่งหนึ่งในสวนบุปผาหลังจวน“แม่นาง คุณหนูรออยู่ด้านในขอรับ เชิญท่าน”“ขอบใจ” เซวียหว่านอี้พยักหน้าขอบคุณ พลางรวบชายกระโปรงก้าวขึ้นบันไดไปเมื่อก้าวเข้าไป ก็เห็นหญิงสาวโฉมงามหลายนางกำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานทว่าเมื่อเห็นนาง บรรยากาศพลันเงียบสงัดไปชั่วครู่มิใช่ด้วยความรังเกียจ แต่เป็นเพราะสายตาทุกคู่ต่างจับจ้องพิจารณาใบหน้าของเซวียหว่านอี้เรื่องที่บุตรสาวสองคนของตระกูลเซวียถูกอนุภรรยาสลับตัวนั้น มิใช่ความลับในเมืองหลวงอีกต่อไปยามนี้เมื่อได้ยลโฉมบุตรสาวอนุผู้ลึกลับผู้นี้ ทุกคนต่างประหลาดใจที่พบว่า ใบหน้าของญาติผู้น้องคู่นี้มีความคล้ายคลึงกันถึงสามสี่ส่วน“หว่านหว่านมาแล้ว รีบมานั่งเร็วเข้า” เจียงหมิ่นเอ่ยทักทายอย่างสนิทสนมเซวียหว่านอี้คารวะทักทายเหล่าหญิงสาว ก่อนเอ่ยถามเสียงนุ่มนวล “เรื่องมงคลของพี่รอง สำเร็จเรียบร้อยแล้วหรือเจ้าคะ?”เจียงหมิ่นยิ้มตอบ “จะสำเร็จหรือไม่ ด้านหน้ากำลังวุ่นวายกันอยู่ พวกเราคงต้องรอฟังข่าว”“ทว่าคุณหนูตระกูลฉี

การแต่งของบุตรสาว ล้วนต้องเอื้อประโยชน์ต่อวงศ์ตระกูลหากไร้ซึ่งผลประโยชน์ มิหนำซ้ำยังต้องเอาตัวบุตรหลานเข้าไปเสี่ยง จิ้งจอกเฒ่าที่อยู่ในราชสำนักมาหลายปีเหล่านี้ ย่อมไม่มีทางกระทำเป็นแน่หากมิใช่เพราะราชโองการพระราชทานสมรส เซวียฉงก็คงไม่มีวันยอมให้เซวียหว่านอี้แต่งเข้าจวนเจิ้นกั๋วกงแม้นางจะเป็นเพียงบุตรีอนุที่เขาไม่เคยไยดีก็ตาม“แม่ทัพเย่เป็นขุนศึกหนุ่มผู้มีชื่อเสียง เคราะห์กรรมที่เขาเผชิญในยามนี้ ล้วนเพื่อความสงบสุขของราชวงศ์อวิ๋น”“ฝ่าบาทมีเมตตาและเข้าใจถ่องแท้ ไม่ปรารถนาให้แม่ทัพเย่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว จึงได้พระราชทานสมรสนี้ลงมา”“ส่วนตัวข้านั้น เพียงเคยได้พานพบแม่ทัพเย่เมื่อหลายปีก่อน ยามที่กองทัพคว้าชัยในแดนใต้และยกพลกลับราชสำนัก เขาในยามนั้นสวมชุดสีสด ควบม้าผยอง องอาจห้าวหาญเสียดฟ้า กล่าวได้ว่าเป็นบุรุษหนุ่มที่เจิดจรัสที่สุดในแคว้นอวิ๋น เพียงแต่ข้าในตอนนั้น ยังไม่ประสาเรื่องรักใคร่”“ข้าใช้ชีวิตอย่างถูกหมางเมินอยู่ในจวนมาสิบห้าปี บัดนี้ด้วยรูปโฉมและฐานะอันต่ำต้อย กลับได้แต่งให้แก่แม่ทัพเย่ ข้าจะไม่ยินดีได้อย่างไร”เมื่อได้ฟังนางกล่าวเช่นนี้ เจียงหมิ่นกลับรู้สึกว่า นางมิ

เซวียหว่านอี้ยื่นกล่องไม้ในมือ ส่งมอบให้แก่เซวียหมิงเฟยวันนี้สีหน้าของเซวียหมิงเฟยดูเปล่งปลั่งอมชมพู ยิ่งขับเน้นความงดงามให้โดดเด่นรูปโฉมของนางนั้น นับได้ว่าเป็นหนึ่งในเมืองหลวง“ขอบใจ”สาวใช้ข้างกายเซวียหมิงเฟยยื่นมือมารับกล่องไป “เจ้าจะไปร่วมงานพิธีปักปิ่นของข้าหรือไม่?”ในเมื่อเอ่ยถามเช่นนี้ เซวียหว่านอี้ย่อมฟังความนัยที่แฝงอยู่ได้ทันทีทว่าน่าเสียดาย ที่คงต้องทำให้นางผิดหวังเสียแล้ว“ข้าไม่ไป”คำตอบที่เด็ดขาดเช่นนี้ ทำให้เซวียหมิงเฟยประหลาดใจไม่น้อยคิดไม่ถึงว่า บุตรีอนุผู้ขลาดเขลา ก้มหน้าสงบเสงี่ยมเจียมตัวในชาติก่อน บัดนี้จะกล้ายืดหลังตรงสนทนากับนางเยี่ยงนี้ม้ในใจจะไม่พอใจ แต่นางก็ไม่ได้แสดงออกม“เช่นนั้นก็ไม่ต้องไป”ใครจะไปสนกันเล่านางก็แค่ต้องการให้เซวียหว่านอี้ได้ประจักษ์ ว่าสามีในชาตินี้ของนาง คือว่าที่มหาอำมาตย์ในภายภาคหน้าส่วนจวนเจิ้นกั๋วกงนั้นเล่า ก็มีดีเพียงแค่บรรดาศักดิ์กลวง ๆ ทว่าไร้อำนาจที่แท้จริงมิหนำซ้ำว่าที่สามียังเป็นเพียง “ขันที”’ คนหนึ่งเมื่อนึกถึงชาติก่อนที่ตนต้องอยู่ในจวนกั่วกงอย่างเดียวดายถึงเจ็ดแปดปี ความทรมานแสนสาหัสนั้น... นางมองเซวี

ยามบ่ายคล้อย เมื่อบรรดาแขกเหรื่อรับสำรับเสร็จสิ้น ต่างก็ทยอยอำลากลับจวนสายฝนโปรยปรายลงมาปกคลุมทั่วเมืองหลวงอย่างกะทันหัน นำพาความหนาวเหน็บระคนชุ่มฉ่ำแห่งวสันตฤดูมาเยือนนางกระชับเสื้อคลุมตัวบางแนบกาย เดินตัดผ่านลานเรือน มุ่งหน้าไปยังเรือนทิงหลาน“คุณหนูเจ้าคะ”เจินจูที่เดินเคียงข้างเอ่ยเรียกแผ่วเบานางหันไปมอง ก่อนจะทอดสายตามองตามทิศทางที่เจินจูส่งสัญญาณให้ณ ศาลาพักผ่อนที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกล ฉู่ยวนและเซวียหมิงเฟยกำลังยืนสนทนากันอยู่แววตาของฉู่ยวนเปี่ยมด้วยความอ่อนโยน ส่วนเซวียหมิงเฟยนั้นใบหน้าแดงระเรื่อ ยิ้มแย้มเจรจา เพียงปรายตามองก็ทราบได้ทันทีว่าทั้งคู่คือหนุ่มสาวที่มีใจปฏิพัทธ์ต่อกันสาวใช้ของเซวียหมิงเฟยซึ่งอยู่ในศาลาเหลือบเห็นผู้มาเยือน จึงกระซิบรายงานคนทั้งสองสายตาของพวกเขาสบประสานกันท่ามกลางสายหมอกฝน“จะไปหาท่านแม่หรือ?” น้ำเสียงของเซวียหมิงเฟยลอยมาตามลมนางเพียงพยักหน้าเล็กน้อย เป็นการตอบรับก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังเรือนทิงหลานต่อไป ภายใต้สายตาของคนทั้งคู่ฉู่ยวนรอจนกระทั่งแผ่นหลังของนางลับหายไปในตัวเรือนที่ห่างออกไป จึงค่อยละสายตากลับมาเขาตระหนักได้ว่าท่าทีที

กว่าเฝ่ยชุ่ยและแม่นมเฉินจะกลับถึงจวน ก็ล่วงเข้าเกือบยามจื่อแล้วระหว่างทางกลับ บังเอิญพบกองตรวจการณ์ยามวิกาล เคราะห์ดีที่เป็นเวรของเซวียมู่เจา จึงช่วยลดทอนความยุ่งยากในการไต่สวนไปได้มาก“พี่หญิงเฉียนปลอดภัยดีหรือไม่?”ทันทีที่เห็นทั้งสองคน เซวียหว่านอี้ก็รีบเอ่ยถามด้วยความร้อนใจเฝ่ยชุ่ยพยักหน้า “คุณหนูวางใจเถิดเจ้าค่ะ คุณหนูเฉียนพ้นขีดอันตรายแล้ว...”ทว่าเมื่อเห็นน้ำเสียงที่เจือความลังเลของสาวใช้ เซวียหว่านอี้ก็พอจะคาดเดาเรื่องราวได้บ้างชาติก่อนนางเองก็เคยผ่านการตั้งครรภ์ กว่าจะยื้อชีวิตรอดมาได้ก็ยากเย็นแสนเข็ญ เกรงว่าร่างกายคงบอบช้ำจนมิอาจมีบุตรสืบสกุลได้อีก“ลูกของพี่หญิงเฉียน เป็นชายหรือหญิง?”หากได้บุตรชาย อย่างน้อยพี่หญิงเฉียนก็ยังมีบุตรไว้เป็นที่พึ่งพิงในบ้านสามี ตำแหน่งนายหญิงย่อมมั่นคง ไม่ถูกแม่สามีและเหล่าอนุภรรยากดขี่ข่มเหงเฝ่ยชุ่ยส่ายหน้า “ได้บุตรสาวเจ้าค่ะ”เซวียหว่านอี้นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหันไปกล่าวกับบ่าวทั้งสอง “วุ่นวายมาจนป่านนี้คงเหนื่อยแย่ ในห้องเตรียมสำรับไว้ให้แล้ว พวกเจ้าไปทานรองท้องแล้วรีบพักผ่อนเถิด พรุ่งนี้ไม่ต้องตื่นเช้านัก”สั่งความเสร็จ น