All Chapters of เผลอใจรัก: Chapter 11 - Chapter 20

พริบตาร่างบางพลันถูกจับพลิกกลับให้หันหน้าเข้าหาเขา กลางกายของสองเรายังคงแนบสนิทไร้ช่องว่างหญิงสาวเอื้อมมือเกาะบ่ากว้างจิกเล็บลงอย่างต้องการระบายความเสียวซ่าน พลางขยับเอวตามการสอดเสยของเขาชายหนุ่มล้มตัวลงนอนหงายปล่อยให้นางนั่งโยกโยนอย่างรุนแรงตามการควบคุมผ่านฝ่ามือกรุ่นร้อนตรงบั้นท้ายนางเงาร่างสองสายพลิ้วไหวอย่างเร่าร้อนแต่งดงามผ่านแสงสว่างจากไฟในตะเกียงนานครู่ใหญ่หวงลี่ฟางรู้ดีที่สุด ไม่ว่าจ้าวฉีเสวียนจะสุขุมเยือกเย็น ทำตัวลุ่มลึกเป็นวิญญูชนชั้นสูงต่อหน้าผู้อื่นอย่างไร เขาก็มักทำตัวผาดโผนไร้ระเบียบแบบแผนและเอาแต่ใจเหมือนเด็กชายตัวโตที่ดื้อรั้นอย่างร้ายกาจยามมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับนางเสมอและนางก็ตามใจเขาอย่างร้อนแรงเสมอตลอดมากาลเวลามิได้ทำลายความเป็นตัวตนดังเดิมของหวงลี่ฟาง นางยังคงสง่างาม อ่อนหวานนุ่มนวล อ่อนโยนและพูดน้อยใจเย็นทว่าสิ่งหนึ่งกลับตราตรึงลึกล้ำอยู่ในจิตวิญญาณจนทำให้กลายเป็นคนเย็นชาและเมินเฉยต่อโชคชะตาที่เลวร้ายไร้ค่าแล้วอย่างไร ไม่มีฐานะแล้วอย่างไร บนเตียงนอนกรุ่นร้อนที่กำลังลุกโชนไปด้วยเพลิงปรารถนาพาให้ไฟราคาะแผดเผาช่วยคลายความเศร้าในใจให้หวงลี่ฟางเมื่

เขาทั้งหล่อเหลาและสง่างาม แก้มกลมที่เคยย้วยกลายเป็นสันกรามคมสัน เรือนกายแม้ดูกำยำทว่ากลับสูงเพรียวปานนั้นแน่นอนว่านางมีหน้าที่ต่อวงศ์ตระกูลที่ต้องแบกรับอยู่เต็มสองบ่า แม้แต่มองหน้าหรือสนทนาสักคำจึงมิกล้าแม้แต่น้อย เพียงปล่อยให้ความรู้สึกลึกๆ นั้นล่องลอยและจางหายไปตามเวลา เรื่องนี้นับเป็นวิกฤตอีกคราในชีวิตของหวงลี่ฟางต่อมาเมื่อนางอายุสิบหกปีวิกฤตที่ต้องเผชิญยิ่งหนักหนา เมื่อกบฏทรราชถูกกวาดล้างเหี้ยนเตียนอีกครารายนามผู้เคยสวามิภักดิ์เลือกฝ่ายองค์ชายแปดถูกขุดคุ้ยขึ้นมาทั้งหมดครั้งนี้ถูกขจัดชนิดถอนรากถอนโคนไม่ให้เหลือซาก บิดาถูกจับได้ว่าเคยมีส่วนสมรู้ร่วมคิดกับกลุ่มคนของอดีตกบฏทรราชที่ยังหลงเหลืออยู่ อีกทั้งยังเป็นหนึ่งในผู้ช่วยเหลือเปิดเส้นทางให้องค์ชายแปดหลบหนีเมื่อหลายปีก่อนฮ่องเต้ทรงกริ้วหนัก พระองค์ไว้เนื้อเชื่อใจผู้นำสกุลหวงมาก ถึงขั้นให้รัชทายาทหมั้นหมายกับบุตรีของอีกฝ่ายแต่ความจริงที่ได้รับรู้เรียกได้ว่าสะเทือนพระทัยยิ่งนัก เพราะจากการกบฏหนนั้นคือสาเหตุสวรรคตของอดีตฮ่องเต้ และที่สำคัญยังส่งผลให้พระอนุชาสุดที่รักของอ๋องเต้องค์ปั

เรือนกายของหวงลี่ฟางใกล้หลอมละลายหัวใจคล้ายเหลวกลายเป็นน้ำแทรกซึมขึ้นม่านตา อาการความรักใคร่หลงใหลกระทั่งปิดบังดวงตาจนมืดบอดเป็นเช่นไร หญิงสาวล้วนกระจ่างใจบนโต๊ะตัวใหญ่ ชายหนุ่มเคลื่อนไหวครอบครองหญิงสาวอย่างหนักหน่วงเอาแต่ใจเนิ่นนานหลังจากซุกซบกันโดยไม่พูดจา เพียงคลอเคลียแผ่วเบา เพื่อรอเวลาให้ลมหายใจหอบหนักกลับมาปกติ จ้าวฉีเสวียนก็ช่วยจัดเสื้อผ้าให้หวงลี่ฟางที่ยามนี้หมดสิ้นเรี่ยวแรงจนมือสั่นเทา กระทั่งหยิบเสื้อขึ้นมายังหลุดมือร่วงหล่นอยู่หลายรอบ คนเลยต้องมีน้ำใจหวงลี่ฟางที่หน้าแดงซ่านทำได้เพียงกะพริบตาฉ่ำหวานมองค้อนบุรุษตรงหน้าที่เมื่อครู่ลงมือไม่ออมแรงเอาเสียเลยวันนี้นางอยากแสดงฝีมือทำอาหารที่หมั่นฝึกฝนจนชำนาญให้เขากินเสียหน่อย จึงรีบรวบรวมพลังให้กลับคืนโดยเร็ว“อากาศหนาวเย็นเช่นนี้ กินอาหารร้อนปรุงสุกใหม่ๆ อุ่นกระเพาะจึงจะดี ซื่อจื่อรอข้าสักครู่เจ้าค่ะ รับรองอาหารมื้อนี้เป็นฝีมือข้าเต็มสิบส่วน”ช่วยมิได้ที่นางช่ำชองเพียงศาสตร์สตรีชั้นสูงแต่ไม่ถนัดเรื่องเข้าครัวทำอาหารมาแต่ไหนแต่ไร จึงไม่ทันแสดงฝีมือเต็มที่สักครา กลับเป็นเขาที่ทนรำคาญตาไม่ไหว ลุกขึ้นมาทำให้นางก

รุ่งอรุณมาเยือน แสงแดดอ่อนจางเล็ดลอดเข้าทางช่องหน้าต่าง ทำหวงลี่ฟางเริ่มสะลืมสะลือ ค่อยๆ ปรือตาตื่นเพราะการรบกวนจากดวงตะวันครั้นลุกขึ้นนั่ง มองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นห้องหนังสือของจ้าวฉีเสวียนบัดนี้ปิดสนิทมีทหารยามยืนเฝ้าหนาแน่นหลายคน ชัดเจนว่าเขาออกไปแล้ว เพราะหากยังอยู่จะมีแค่องครักษ์คนสนิทที่ได้รับสิทธิ์ยืนหน้าประตูรอรับใช้อย่างใกล้ชิดเขาไปแล้ว...ไปพร้อมสตรีนางนั้นพวกเขาไปด้วยกัน...จังหวะนั้นหวงลี่ฟางพลันเหลือบไปเห็นสิ่งหนึ่งวางอยู่ที่พื้นห้องใกล้โต๊ะกลมเตี้ย รีบลุกเดินมาดูใกล้ๆ สิ่งนี้คือกรงไม้สลัก ด้านในมีกระต่ายขาวน่ารักน่าชังหนึ่งตัวหวงลี่ฟางรีบเปิดกรง ล้วงมืออุ้มกระต่ายขาวออกมาดวงตางามค่อยๆ เบิกกว้างอย่างกระจ่างแก่ใจในบางสิ่งจ้าวฉีเสวียนเดินทางไกล...และอาจจะไปหลายเดือนนานนับปี...สาเหตุที่หญิงสาวล่วงรู้เช่นนี้เพราะครั้งก่อนตอนห่างกัน จ้าวฉีเสวียนมอบแมวน้อยให้นางตัวหนึ่งทุกวันนี้แมวน้อยอ้วนท้วนสมบูรณ์ยิ่ง ทว่ามันกลับชมชอบพ่อบ้านฉินมาก ถึงขนาดมาทักทายนางแค่ช่วงเช้าเท่านั้น แต่พอกินอาหารเสร็จก็วิ่งซนไปทั่วคฤหาสน์เพื่อตามพ่อบ้านฉินตรวจตราบ่าวไพร่ทุกเรือน ประหนึ่งเป็นตัวแทนจ

รุ่ยเหยียนละสายตากลับมา สายตาหวานดุคล้ายจับจ้องที่ถ้วยชาในมือเรียวที่กำลังคลึงเล่น แม้เป็นสตรีที่ชมชอบเรื่องชา ทว่าแววตามืดดำกลับไม่บ่งบอกว่าสนใจมันเท่าที่ควรนางค่อยๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ “ข้าขอเหตุผลดีๆ ที่ทำให้เจ้าทำงานไม่สำเร็จ”หลันฮวากลืนน้ำลายลงคอ ก้มหน้าหลุบตามิกล้าเงยม่านตารุ่ยเหยียนหรี่แคบทว่าโทสะกลับเจิดจ้าปานนั้น “พูดมาเดี๋ยวนี้!”หลันฮวาสูดลมหายใจเข้าเฮือกหนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นมอง สบตานายหญิงของตน “แม้ซื่อจื่อแลดูโปรดปรานคุณหนูหวงมาก ทว่าข้ามิอาจคาดเดาซื่อจื่อได้ว่ารักใคร่คุณหนูหรือไม่? แต่ข้าแน่ใจว่าคุณหนูทั้งรักและหลงใหลในตัวเขาอย่างลึกซึ้งจากใจจริงเจ้าค่ะ”เสียงเปรี๊ยะดังขึ้น ถ้วยชาในมือรุ่ยเหยียนพลันเกิดรอยร้าว“รักแล้วอย่างไร? ในฐานะมารดา ไม่มีใครยอมให้บุตรสาวเป็นสตรีไร้ฐานะคอยปรนเปรอเรื่องบนเตียงบำเรอบุรุษเช่นนั้น”หลันฮวาเผยสีหน้าหนักใจอย่างที่สุด ในเมื่อคนเขารักปักใจ จะให้นางทำอย่างไรเล่า?แน่นอนว่ารุ่ยเหยียนมองออกถึงสีหน้าเช่นนั้นของหลันฮวา “ฉุดคร่ามาเลยก็สิ้นเรื่อง!”เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา กลับเป็นรุ่ยเหยียนเองที่ชะงักภาพบุรุษฉุดคร่าสตรีนางหนึ