Semua Bab คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Bab 131 - Bab 140

ท้องนภาเหนือมหานครฉางอันบัดนี้มืดครึ้มประหนึ่งถูกห่มคลุมด้วยผืนผ้ากำมะหยี่สีนิลกาฬ หากแต่ความมืดมิดนั้นมิได้เกิดจากเมฆฝนตามธรรมชาติ ทว่าเกิดจากฝูงโดรนจำนวนนับร้อยลำที่หยางจิ้งอวี่ปล่อยขึ้นสู่เวหา เสียงใบพัดหมุนตัดอากาศดังหึ่งๆ ประสานกันคล้ายเสียงผึ้งแตกรัง สร้างความตื่นตระหนกแก่มวลชนเบื้องล่างที่กำลังตกอยู่ในสภาวะคุ้มคลั่ง​บนยอดหอคอยชมดาวอันสูงเสียดฟ้า ร่างระหงของหยางจิ้งอวี่ยืนตระหง่านท้าทายสายลมกรรโชก อาภรณ์สีแดงเพลิงของนางโบกสะบัด มือเรียวสวยขยับเลื่อนไปมาบนหน้าจอแท็บเล็ตเรืองแสง สั่งการฝูงโดรนด้วยความชำนาญราวกับวาทยกรผู้ควบคุมวงดนตรี‘เป่าเปา ล็อกพิกัดย่านชุมชนหนาแน่นทุกจุด เตรียมปล่อยโอสถละอองฝนความเข้มข้นสูงสุด!’​[รับทราบเจ้าค่ะโฮสต์! ระบบคำนวณทิศทางลมเรียบร้อย เริ่มปฏิบัติการฝนสั่งฟ้าในอีก สาม สอง หนึ่ง!]​สิ้นเสียงนับถอยหลัง ละอองน้ำสีฟ้าใสกระจ่างก็ถูกพ่นออกมาจากโดรนเหล่านั้น โปรยปรายลงสู่ผืนดินเบื้องล่างดุจสายฝนทิพย์จากสรวงสวรรค์ กลิ่นหอมเย็นสดชื่นของสมุนไพรโบราณผสมผสานกับสารเคมีสมัยใหม่ฟุ้งกระจายไปทั่วเมือง กลบกลิ่นเหม็นเน่าของซากศ

ราตรีกาลอันเงียบสงัดถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและมั่นคงของสองเงาร่าง ท่ามกลางสวนอุทยานหลวงอวี้ฮวาหยวนที่งดงามวิจิตรด้วยพันธุ์ไม้นานาพรรณ กลับแผ่ไอเย็นยะเยือกผิดธรรมชาติออกมาจากพื้นพสุธา หยางจิ้งอวี่ในชุดปฏิบัติการรัดรูปสีดำสนิทยืนเพ่งพินิจศิลาจารึกโบราณใต้ศาลาพักร้อนว่านชุนด้วยแววตาเคร่งเครียด“เจอแล้วเพคะฝ่าบาท” นางเอ่ยขึ้น พลางชี้ไปที่ฐานรูปสลักมังกรหิน “คลื่นพลังงานที่เป่าเปาตรวจจับได้ มันพวยพุ่งออกมาจากใต้ฐานนี้ รุนแรงยิ่งกว่าเตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์เสียอีก”เจิ้งเฟิงเยวี่ยในชุดลำลองสีเข้มขลิบทอง เดินเข้ามาประชิดข้างกายภรรยา คิ้วกระบี่ขมวดมุ่น “เตาอะไรนะ? ช่างเถิด แต่นี่มันฐานศิลาที่บรรพชนสร้างไว้เพื่อสะกดข่มทิศอุดรมิใช่หรือ? หากเราไปแตะต้องมัน เกรงว่าจะเกิดอาเพศ”“อาเพศเกิดขึ้นตั้งแต่นางงูเขียวนั่นสาปแช่งเราแล้วเพคะ” จิ้งอวี่ยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ “และวิธีแก้คำสาปที่ดีที่สุด คือการลงไปตบปากคนสาป หรือในกรณีนี้ คือการลงไปดูให้เห็นกับตาว่าตัวอะไรนอนกรนอยู่ข้างล่าง”นางทาบฝ่ามือลงบนหัวมังกรหิน ‘เป่าเปา แฮกเบ้าตารูปปั้น! หาจุดกระตุ้นกลไก!’[จัดไปอย่าให้เสียโฮสต์! สแกนโครงสร้างภายใ

เสียงสัญญาณเตือนภัยดังกึกก้องดังประสานกับแสงสีแดงฉานสาดส่องไปทั่วห้องโถงโลหะมหึมา หยางจิ้งอวี่กัดฟันแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดในปาก มือเรียวชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อพยายามรัวนิ้วลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรมภาษาโบราณอย่างบ้าคลั่ง ตัวอักษรสีแดงกะพริบถี่รัวฟ้องถึงสถานะวิกฤตของแกนพลังงานที่กำลังจะระเบิดออกเป็นจุณ[คำเตือน! แกนปฏิกรณ์ฟิวชันขาดเสถียรภาพ อุณหภูมิพุ่งสูงเกินพิกัด ระบบระบายความร้อนล้มเหลว จะทำการระเบิดตัวเองใน 10… 9…]‘บ้าเอ๊ย! เป่าเปา! หาวิธีระบายพลังงานเดี๋ยวนี้! ไม่งั้นวังหลวงทั้งวังได้กลายเป็นหลุมอุกกาบาตแน่!’ จิ้งอวี่ตะโกนแข่งกับเสียงของเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม[โฮสต์! มีทางเดียว! ต้องถ่ายเทพลังงานส่วนเกินไปที่ปืนใหญ่มหาประลัย แล้วยิงระบายออกไปทางปล่องภูเขาไฟใต้ดินเดิม!]“ยิงงั้นรึ? ถ้าทำแบบนั้นอุทยานหลวงข้างบนก็เละเป็นโจ๊กน่ะสิ!”“อวี่เอ๋อร์! ไม่มีเวลาลังเลแล้ว!” เจิ้งเฟิงเยวี่ยพุ่งเข้ามารวบเอวบางของนาง กระชากให้ถอยห่างจากแผงควบคุมที่เริ่มมีประกายไฟแลบแปลบปลาบ “ชีวิตคนสำคัญกว่าส

ตูม! ตูม! ตูม!เสียงกึกก้องสะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วผืนสมุทรทางทิศบูรพา คลื่นยักษ์สีขาวขุ่นสาดซัดเข้ากระแทกกำแพงเมืองด่านชายแดนไห่เหมินจนสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินจะแยกออกเป็นเสี่ยงๆ กลุ่มควันสีดำพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า บดบังแสงตะวันยามบ่ายจนมืดมิดดุจราตรีกาลเบื้องหน้าท้องทะเลที่เคยเงียบสงบ ถูกปกคลุมด้วยกองทัพเรือรูปร่างประหลาดนับร้อยลำ พวกมันมิใช่เรือสำเภาไม้ที่ใช้ใบเรือต้านลมดั่งเช่นที่ชาวต้าเจิ้งคุ้นเคย หากแต่เป็นเรือยักษ์หุ้มเกราะเหล็กสีดำสนิท ลำเรือทะมึนทึนทึก ที่ปล่องควันกลางลำเรือพ่นควันดำโขมงออกมาไม่ขาดสาย ขับเคลื่อนด้วยกงล้อจักรกลที่ตีนํ้าแตกกระจายด้วยความเร็วสูง“นั่นมันปีศาจชนิดใดกัน! ปืนใหญ่ธรรมดาของเรายิงไม่เข้าเลย!”นายกองผู้รักษาด่านไห่เหมินตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก ใบหน้าเปรอะเปื้อนเขม่าดินปืนและเลือดสดๆ เขาจ้องมองลูกกระสุนปืนใหญ่โบราณของตนที่พุ่งไปกระทบเกราะเหล็กของศัตรูแล้วเด้งออกราวกับปาไข่ใส่หินผา“ท่านนายกอง! กำแพงเมืองฝั่งทิศตะวันออกแตกแล้วขอรับ! พวกตงอิ๋งยกพลขึ้นบกแล้ว! อาวุธของพวกมันมันยิงรัวได้ดั่งสายฝน!”เสียงรายงานของทหารสื่อสารขาดห้วง เมื่อกระสุนตะกั่วจากปืนยา

บรรยากาศภายในคุกวารี หรือคุกน้ำใต้ดินของกองบัญชาการลับหน่วยองครักษ์เสื้อแพรนั้นหนาวเหน็บยะเยือกจนบาดลึกถึงกระดูก กลิ่นอายความตายและกลิ่นคาวเลือดฝังแน่นอยู่ในตะไคร่น้ำตามผนังหินชื้นแฉะชวนให้ผู้ที่ย่างกรายเข้ามาต้องสะอิดสะเอียน ทว่าสำหรับหยางจิ้งอวี่ สตรีผู้ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน กลิ่นเหล่านี้กลับคุ้นเคยร่างระหงในชุดรัดรูปสีดำสนิทนั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้สักแกะสลักลวดลายพยัคฆ์ เบื้องหน้าของนางคือร่างที่ถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนเนื้อดีแช่อยู่ในน้ำครำครึ่งตัว โชกุนผู้ยิ่งใหญ่แห่งตงอิ๋งมีสภาพไม่ต่างจากสุนัขตกน้ำที่กำลังรอวันเชือด ใบหน้าที่เคยหยิ่งผยองเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและแผลสดจากการต้อนรับของเหล่าองครักษ์“ข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง” หยางจิ้งอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานสะท้อนผนังถ้ำ นางหมุนวัตถุสีดำทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดเท่าฝ่ามือในมือเล่นไปมา “เจ้าสิ่งนี้ที่เจ้าเรียกว่ากล่องสื่อสารเทพเจ้า ใครเป็นคนมอบให้เจ้า?”อาคามัตสึเงยหน้าขึ้น ถ่มน้ำลายปนเลือดลงในน้ำครำ “ถุย! เจ้าไม่มีวันเข้าใจหรอกนังปีศาจ! นั่นคือเทคโนโลยีศักดิ์สิทธิ์ของท่านผู้นั