Todos os capítulos de คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Capítulo 111 - Capítulo 120

เสียงหัวเราะใสกระจ่างของหยางจิ้งอวี่ที่ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนหวานล้ำภายในห้องบรรทมตำหนักมังกร ทำเอาบุรุษผู้สวมชุดคลุมมังกรสีดำขลิบทองที่กำลังโอบกอดนางอยู่ถึงกับชะงัก เจิ้งเฟิงเยวี่ย หรือบัดนี้คือฮ่องเต้แห่งแคว้นเจิ้ง ขมวดคิ้วเรียวสวยพลางก้มลงมองสตรีในอ้อมแขนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความฉงนระคนเอ็นดู“อวี่เอ๋อร์? เจ้าขบขันสิ่งใดหรือ?” สุรเสียงทุ้มต่ำเจือกระแสความห่วงใยดังชิดริมใบหู “หรือว่าคำสัญญาของข้ามันดูน่าขันในสายตาเจ้า?”หยางจิ้งอวี่พยายามกลั้นเสียงหัวเราะจนไหล่บางสั่นไหว นางไม่ได้หัวเราะเยาะคำรักของเขา แต่เป็นเพราะเจ้าก้อนแป้งเป่าเปา —ระบบจอมกวนประสาท— ที่กำลังลอยตีลังกาถวายตัวอยู่ตรงหน้า พร้อมกับภารกิจบ้าบอเรื่องการผลิตทายาทมังกรต่างหากนางเงยหน้าขึ้น สบตากับดวงตาทรงอำนาจคู่สวยของสามี ริมฝีปากอิ่มระเรื่อคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ดุจจิ้งจอกพันปี “ฝ่าบาทเพคะ หม่อมฉันมิได้ขบขัน เพียงแต่สวรรค์เบื้องบนเพิ่งกระซิบมาว่า ช่วงนี้ชะตาดอกท้อของฝ่าบาทกำลังเบ่งบาน การจะมีทายาทสืบสกุลนั้นอาจจะต้องอาศัยความขยันขันแข็งเป็นพิเศษเพคะ”เจิ้งเฟิงเยวี่ยเลิกคิ้วสูง ก่อนที่รอยยิ้มมุม

สายลมยามวิกาลพัดกรรโชกหวีดหวิว ผสานกับกลิ่นคาวโลหิตที่ลอยคลุ้งคละเคล้าไปกับกลิ่นหอมเย็นยะเยือกของดอกราตรีโลหิต หยางจิ้งอวี่ยืนนิ่งอยู่บนระเบียงกว้าง อาภรณ์สีดำสนิทที่นางสวมใส่นั้นกลมกลืนไปกับราตรีกาล ผมยาวสลวยถูกรวบมัดไว้อย่างทะมัดทะแมง ดวงตาทอประกายวาวโรจน์ดุจดวงดาวในคืนเดือนมืด จ้องมองลงไปยังความเงียบงันของวังหลวงที่ซุกซ่อนอันตรายไว้ทุกซอกมุมเจิ้งเฟิงเยวี่ยสาวเท้าเข้ามาประชิดร่างบาง บรรยากาศรอบกายของโอรสสวรรค์แผ่ซ่านไอสังหารอันเข้มข้น รัศมีกดดันของผู้ครองแผ่นดินทำให้เหล่าองครักษ์เงาที่ซุ่มซ่อนอยู่ตามมุมมืดต่างพากันกลั้นหายใจด้วยความเกรงกลัว“อวี่เอ๋อร์” สุรเสียงทุ้มต่ำทำลายความเงียบงัน “เจ้ามั่นใจเพียงใดว่าเป็นคนของจวนแม่ทัพทิศอุดร”หยางจิ้งอวี่หมุนกายกลับมา เผยให้เห็นรอยยิ้มเย็นเยียบที่มุมปาก นิ้วเรียวยาวควงป้ายหยกพยัคฆ์ทมิฬเล่นไปมาอย่างชำนาญ“มิใช่เพียงมั่นใจเพคะ แต่หลักฐานมันฟ้องอยู่ทนโท่ กลิ่นสมุนไพรพิษชนิดนี้ ติดทนนานยิ่งกว่ากลิ่นแป้งชาดของนางโลมเสียอีก และผู้ที่ดูแลประตูทิศอุดรในยามจื่อของค่ำคืนนี้ ก็คือจ้าวกวง รองแม่ทัพที่เพิ่งได้รับการแต่งตั้งขึ้นมาใหม่ คนผู้นี้มีประวัติคลุ

เปลวเพลิงสีชาดโชติช่วงราวกับลิ้นของปีศาจร้ายที่กำลังตวัดเลียแผ่นฟ้า ราตรีที่เคยมืดมิดบัดนี้ถูกย้อมด้วยแสงอำมหิตจนสว่างจ้าดุจกลางวัน ควันไฟสีดำทมิฬพวยพุ่งขึ้นเป็นลำหนา บดบังดวงดาราและจันทราจนสิ้นแสง เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะประหนึ่งเสียงกระดูกที่ถูกบดขยี้ ผสานกับเสียงกัมปนาทของดินดำที่เริ่มปะทุขึ้นเป็นระลอก สร้างความตื่นตระหนกให้แก่เหล่าทหารรักษาการณ์ที่วิ่งพล่านกันจ้าละหวั่น“ถอยไป! ถอยออกไปให้หมด!”สุรเสียงทรงอำนาจที่แฝงด้วยพลังวัตรอันเกรี้ยวกราดดังสะท้านกึกก้อง ข่มเสียงเปลวเพลิงที่กำลังบ้าคลั่งให้เงียบลงชั่วขณะ ร่างสูงสง่าในชุดสีดำฉีกขาดของเจิ้งเฟิงเยวี่ยร่อนลงสู่พื้นเบื้องหน้าประตูคลังแสงหลวง ขวางกั้นระหว่างเหล่าทหารกับมรณะภัยเบื้องหน้า โดยมีร่างระหงของหยางจิ้งอวี่เคียงข้างไหล่ไม่ห่าง“ฝ่าบาท! ฮองเฮา! สถานที่นี้อันตรายยิ่ง รีบเสด็จกลับตำหนักเถิดพ่ะย่ะค่ะ!” นายกองผู้ดูแลคลังแสงตะโกนแข่งกับเสียงไฟ ใบหน้าของเขาเปรอะเปื้อนด้วยเขม่าดำและน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง “ดินระเบิดด้านใน มันกำลังจะ...”“หุบปาก! แล้วพาทุกคนถอยออกไปให้ไ

“เร็วเข้า! ตามหมอหลวง! ตามหมอหลวงกูมาเดี๋ยวนี้! ฝ่าบาทกับฮองเฮาทรงทรงแย่แล้ว!”เสียงตะโกนของขันทีน้อยดังก้องไปทั่วระเบียงทางเดินยาวเหยียดที่ประดับด้วยโคมไฟสลัว ความตื่นตระหนกแผ่ขยายไปทั่ววังหลวง ขบวนเกี้ยวสีทองอร่ามที่เคยสง่างามถูกหามวิ่งอย่างทุลักทุเลเข้ามายังเขตพระราชฐานชั้นใน ผ้าแพรสีเหลืองทองที่คลุมร่างสองร่างบนเกี้ยวนั้นชุ่มโชกไปด้วยของเหลวสีแดงฉานที่หยดลงบนพื้นหินอ่อนเป็นทางยาว ส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งชวนสะอิดสะเอียนนางกำนัลและขันทีที่พบเห็นต่างพากันทรุดกายลงหมอบกราบ เนื้อตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับร่ำไห้ปานจะขาดใจเมื่อเห็นสภาพของผู้เป็นเจ้าเหนือหัว“สวรรค์ทรงโปรด! แผ่นดินต้าเจิ้งจะสิ้นแล้วหรือ!”ท่ามกลางความโกลาหลวุ่นวาย ร่างของเจิ้งเฟิงเยวี่ย และหยางจิ้งอวี่ถูกนำเข้าไปยั‘ตำหนักหยางซินอย่างเร่งด่วน ประตูบานใหญ่ที่แกะสลักลวดลายมังกรคาบแก้วถูกปิดกระแทกลงอย่างแรง กั้นสายตาอยากรู้อยากเห็นของเหล่าข้าราชบริพารให้อยู่เพียงภายนอกทันทีที่บานประตูงับสนิท และเหลือเพียงคนสนิทที่ไว้ใจได้ ความเงียบสงัดก็เข้าปกคลุมห้อง

บรรยากาศภายในตำหนักหยางซินที่พังยับเยินกลับมาเงียบสงัดลงอีกครั้ง ทว่าความเงียบในครานี้กลับหนักอึ้งและหนาวเหน็บยิ่งกว่าเหมันตฤดู หยางจิ้งอวี่ยืนนิ่ง ร่างกายระหงสั่นเทาอย่างมิอาจควบคุม ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้า ซึ่งมีเพียงนางเท่านั้นที่มองเห็นหน้าต่างโฮโลแกรมสีฟ้าครามของระบบ“น้องชาย... ฝาแฝด?”คำพึมพำแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปาก ความทรงจำถูกปิดผนึกไว้ในส่วนลึกที่สุดของเจ้าของร่างเดิมค่อยๆ ไหลบ่าเข้ามาดั่งเขื่อนแตก ภาพทารกชายหญิงสองคนที่นอนเคียงกันในอู่เปล ภาพชายชุดดำลึกลับที่บุกเข้ามาในจวนยามวิกาลท่ามกลางพายุฝน และเสียงกรีดร้องโหยหวนของมารดาที่พยายามยื้อแย่งทารกน้อยผู้พี่ไปสุดชีวิตเจิ้งเฟิงเยวี่ยสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของคนรัก เขารีบก้าวเข้ามาประคองร่างที่โงนเงนของนางไว้ สุรเสียงทุ้มเจือความร้อนรน “อวี่เอ๋อร์ เจ้าเป็นอะไรไป? หรือว่าได้รับบาดเจ็บภายในจากการต่อสู้เมื่อครู่?”หยางจิ้งอวี่เงยหน้าขึ้นสบตากับสามี แววตาที่เคยเด็ดเดี่ยวกลับคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสนและโศกเศร้า “ฝ่าบาท หม่อมฉัน... หม่อมฉันมีพี่น้องฝาแฝดเพคะ ไม่ใช่แค่พี่หญิงใหญ่ แต่เป็นพี่ชายฝา