All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 121 - Chapter 130

สามราตรีผ่านพ้นไปราวกับกะพริบตา ม้าศึกฝีเท้าจัดห้าตัวควบทะยานฝ่าพายุทรายอันบ้าคลั่งมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้าป้ายหินสลักคำว่าเฮยสุ่ย ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่สุดเขตชายแดนแคว้นเจิ้ง รอยต่อแห่งความตายที่กั้นขวางระหว่างโลกมนุษย์และดินแดนแห่งพิษร้ายของแคว้นเป่ยเยี่ยนบรรยากาศ ณ ที่แห่งนี้ช่างวังเวงและหดหู่ ท้องฟ้ามืดครึ้มด้วยเมฆฝนตั้งเค้าตลอดทั้งปี กลิ่นไอความชื้นผสมกับกลิ่นเน่าเปื่อยของซากพืชซากสัตว์ลอยมาแตะจมูก หยางจิ้งอวี่กระตุกบังเหียนม้าคู่ใจให้หยุดลง นัยน์ตาภายใต้หมวกสานปีกกว้างที่มีผ้าแพรสีดำบดบังใบหน้า กวาดมองไปรอบกายด้วยความระแวดระวัง“ที่นี่หรือคือเมืองชายแดนเฮยสุ่ย?” สุรเสียงหวานทว่าแฝงความเย็นชาเอ่ยถาม “เงียบเชียบราวกับป่าช้า”เจิ้งเฟิงเยวี่ยในคราบคุณชายตระกูลผู้ดีตกอับควบม้ามาเทียบข้าง เขาขยับผ้าคลุมไหล่ขนจิ้งจอกสีเงินให้กระชับขึ้นเพื่อต้านลมหนาว “เฮยสุ่ยเป็นแหล่งซ่องสุมของพวกคนคุก นักฆ่าไร้สังกัด และพ่อค้าตลาดมืด กฎหมายราชสำนักเอื้อมมือมาไม่ถึง ที่นี่มีกฎเพียงข้อเดียว ผู้แข็งแกร่งเท่านั้นที่อยู่รอด”“น่าสนุก” จิ้งอวี่กระตุกยิ้มมุมปากที่มองไม่เห็น ‘เป่าเปา สแกนพื้นที่โดยรอบ ค้นหาจุดพ

เสียงกัมปนาทกึกก้องฟาดผ่ากลางหุบเขา เมื่อปราณกระบี่สีทองอร่ามของเจิ้งเฟิงเยวี่ยปะทะเข้ากับขาหน้าอันแข็งแกร่งของแมงมุมแม่ม่ายสวรรค์ ประกายไฟแตกกระเซ็นราวดอกไม้ไฟ ทว่าอสูรร้ายกลับมิได้สะทกสะท้าน มันเพียงแค่ขยับก้ามขนาดมหึมา ผลักไสร่างมังกรหนุ่มให้กระเด็นถอยร่นไปหลายจั้ง แรงลมจากการปะทะซัดกระหน่ำจนต้นไม้พิษรอบด้านหักโค่นระเนระนาด“แข็งแกร่งยิ่งนัก!” เจิ้งเฟิงเยวี่ยกัดฟันแน่น มือที่กำกระบี่อาญาสิทธิ์สั่นระริกด้วยแรงสะท้อนกลับ นัยน์ตามังกรฉายแววเคร่งเครียด “เกราะของมันหนาเกินกว่าที่ลมปราณทั่วไปจะเจาะทะลุได้!”หยางจิ้งอวี่ยืนหยัดต้านแรงลมอยู่เบื้องหลัง นางจ้องมองพี่ชายฝาแฝดห้อยตองแต่งอยู่บนหัวแมงมุมด้วยหัวใจอันบีบคั้น ร่างกายของหยางจิงหยุนเริ่มกระตุกเกร็ง เส้นเลือดปูดโปนเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำ“ฝ่าบาท! ถ่วงเวลามันไว้!” จิ้งอวี่ตะโกนแข่งกับเสียงคำรามของสัตว์ร้าย “จุดอ่อนของมันอยู่ที่ข้อต่อบริเวณโคนขา! แต่ต้องทำลายเกราะหุ้มเสียก่อน!”“พูดง่ายแต่ทำยากนะฮูหยิน!” เจิ้งเฟิงเยวี่ยแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ แม้สถานการณ์จะวิกฤตแต่เขาก็ยังคงไว้ซึ่งความอหังการ เขาดีดตัวพุ

เสียงแหวกอากาศของลูกธนูเหล็กนับพันดอกที่พุ่งลงมาจากยอดหน้าผาสูงชัน ดังหวีดหวิวประหนึ่งเสียงกรีดร้องของมัจจุราช ท้องฟ้าเหนือหุบเขาหมื่นพิษที่เคยถูกปกคลุมด้วยหมอกควันสีม่วงมืดมิดลงถนัดตาด้วยห่าฝนเหล็กที่กองทัพม้าเกราะดำ หรือกองทัพแห่งตระกูลหยางระดมยิงลงมาปูพรมเพื่อเปิดทางฉึก! ฉึก! ฉึก!เสียงหัวลูกศรเจาะทะลุกะโหลกศีรษะและร่างกายเน่าเฟะของเหล่ามนุษย์พิษดังระงมไปทั่ว เลือดสีดำคล้ำสาดกระเซ็นย้อมผืนดินเฉอะแฉะให้กลายเป็นบึง กองทัพอมนุษย์ที่เคยถาโถมเข้ามาดุจคลื่นยักษ์ถูกสกัดกั้นจนแตกกระเจิง ล้มระเนระนาดดั่งใบไม้ร่วง“ดึง!”เสียงตะโกนทรงพลังของผู้เป็นแม่ทัพดังสะท้านก้อง เชือกเส้นหนาทำจากเอ็นสัตว์ผสมลวดเหล็กที่หย่อนลงมาถูกกระตุกขึ้นพร้อมกันด้วยแรงม้าศึก ร่างของเจิ้งเฟิงเยวี่ยที่แบกหยางจิงหยุนไว้บนบ่า และหยางจิ้งอวี่ที่เกาะเชือกเคียงข้าง ลอยลิ่วขึ้นสู่ยอดหน้าผาด้วยความเร็วปานเหาะเหิน“คิดจะหนีรึ! ฝันไปเถอะ!”ตู๋กูมั่วคำรามลั่นด้วยความคั่งแค้น เขาไม่อาจยอมปล่อยให้เหยื่อและภาชนะอันล้ำค่าหลุดมือไปได้ เจ้าหุบเขาพิษร่ายมนตร์ดำกระตุ้นแมงมุมแม่ม่า

เสียงกีบม้าศึกนับพันกระทบพื้นดินดังกึกก้องประหนึ่งเสียงกลองศึกที่รัวกระหน่ำ ขบวนทัพม้าทมิฬของแม่ทัพเฒ่าหยางเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงสุดตัดผ่านทุ่งหญ้าและป่าเขา มุ่งหน้ากลับสู่เมืองหลวงฉางอันโดยไม่หยุดพัก ฝุ่นตลบอบอวลเป็นทางยาวทิ้งไว้เบื้องหลังภายในรถม้าคันใหญ่ที่ถูกดัดแปลงให้มีความนิ่มนวลเป็นพิเศษด้วยโช้คอัพสปริง ร่างผอมบางของหยางจิงหยุนนอนหลับสนิทอยู่บนฟูกหนานุ่ม ใบหน้าซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาดเจือจางขึ้นบ้างแล้วหลังจากได้รับยาบัวหิมะพันปีหยางจิ้งอวี่นั่งเฝ้าดูน้องชายฝาแฝดด้วยสายตาอ่อนโยน มือเรียวคอยเช็ดเหงื่อที่ผุดพรายตามไรผมให้เขาอย่างเบามือ ในขณะที่เจิ้งเฟิงเยวี่ย หรือฮ่องเต้หนุ่ม นั่งหลับตาเดินลมปราณอยู่ฝั่งตรงข้ามเพื่อฟื้นฟูพลังวัตรที่สูญเสียไป“เขาแข็งแกร่งกว่าที่คิด” เจิ้งเฟิงเยวี่ยเอ่ยขึ้นโดยไม่ลืมตา สุรเสียงทุ้มต่ำนุ่มนวล “การถูกหนอนกู่กัดกินวิญญาณมานานปี แต่จิตใจยังไม่แตกสลาย นับว่ามีจิตวิญญาณแห่งตระกูลหยางอยู่อย่างเต็มเปี่ยม”จิ้งอวี่ยิ้มบางๆ นัยน์ตาทอประกายภาคภูมิใจ “เพคะ สายเลือดมังกรย่อมไม่กลัวไฟ น้องชายหม่อมฉันต้องกลับมาเป็นปกติได้แน่... ว่าแต่ฝ่าบาทเถอะ ร่างกายเป็นอย่

สายลมยามสายพัดหอบเอากลิ่นคาวเลือดจางหายไปพร้อมกับร่างของหม่าซ่งเหยียนที่ถูกลากออกไป ทว่าในความรู้สึกของหยางจิ้งอวี่ กลิ่นอายแห่งความชั่วร้ายยังคงตลบอบอวลอยู่ในอากาศ ไม่ใช่กลิ่นของเหล็กและเลือด แต่เป็นกลิ่นหอมเอียนเลี่ยนของดอกไม้ชนิดหนึ่ง ดอกม่านถัวหลัวที่มักใช้ปรุงยาหลอนประสาทในแถบชายแดนใต้หนานเจียงร่างระหงในชุดฮองเฮาสีชาดสะบัดชายแขนเสื้อ พุ่งตัวออกจากแท่นบัลลังก์ด้วยวิชาตัวเบาอันล้ำเลิศ ทิ้งให้เหล่าขุนนางที่กำลังก้มกราบกรานมองตามด้วยความตกตะลึง นางลัดเลาะผ่านระเบียงทางเดินคดเคี้ยว ไล่ตามเงาตะคุ่มที่เพิ่งแวบหายไปหลังเสาต้นใหญ่‘เป่าเปา! ล็อกเป้าหมาย! อย่าให้คลาดสายตา!’ จิ้งอวี่สั่งการจิตดุเดือด[รับทราบโฮสต์! นกกระจิบสอดแนมหมายเลขหนึ่ง กำลังไล่กวดติดๆ เป้าหมายเคลื่อนที่เร็วมาก ผิดวิสัยนางกำนัลทั่วไป ความเร็วระดับนี้... ยอดฝีมือขั้นแปด!]ภาพจากกล้องโดรนขนาดจิ๋วถูกส่งตรงเข้าสู่ประสาทตาของจิ้งอวี่ แสดงให้เห็นสตรีรูปร่างอรชรในชุดนางกำนัลสีเขียวอ่อน ใบหน้าถูกบดบังด้วยผ้าคลุมหน้าบางเบา นางกระโดดข้ามกำแพงวังชั้นในมุ่งหน้าสู่ตำหนักเย็นอันรกร้าง