Semua Bab คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Bab 141 - Bab 150

ตู้ม! ตู้ม!แรงอัดกระแทกมหาศาลจากระเบิดน้ำลึก หรืออวี้เหลยที่เหล่าฉลามจักรกลพ่นออกมา ทำเอายานพญามังกรวารีสั่นสะเทือนเลื่อนลั่นราวกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ภายในห้องโดยสารอันคับแคบ เสียงสัญญาณเตือนภัยร้องระงมประสานกับเสียงโลหะบิดตัวดังเอี๊ยดอ๊าดบาดหู“จับราวไว้ให้แน่น!” หยางจิ้งอวี่ตะโกนแข่ง มือเรียวสวยชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบกำคันบังคับแน่นจนข้อขาวโพลน ดวงตาจ้องเขม็งไปยังจอเรดาร์ที่มีจุดสีแดงนับสิบจุดพุ่งเข้ามาล้อมกรอบดั่งฝูงหมาป่ารุมทึ้งเหยื่อ“พวกมันกัดไม่ปล่อยเลยพ่ะย่ะค่ะ!” หน่วยรบพิเศษมนุษย์กบที่นั่งอยู่ด้านหลังตะโกนรายงานด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนก เมื่อเห็นเขี้ยวเหล็กกล้าของฉลามจักรกลตัวหนึ่งพุ่งเข้ามากระแทกกระจกห้องนักบินจนเกิดรอยร้าว“บังอาจ!” เจิ้งเฟิงเยวี่ยคำรามลั่น นัยน์ตามังกรลุกโชนด้วยโทสะ เขาเดินลมปราณถ่ายเทไปยังระบบอาวุธตามที่จิ้งอวี่เคยสอน “อวี่เอ๋อร์! เปิดระบบเขี้ยวเล็บ! เจิ้นจะสั่งสอนพวกเศษเหล็กพวกนี้เอง!”“จัดไป! เป่าเปา ปลดล็อกระบบอาวุธระยะประชิด!”[รับทราบ! เปิดโหมดกรงเล็บมังกรสะบั้นปฐพี!]ทันใดนั้น แขนกลคู

แสงอรุณรุ่งสาดส่องกระทบผิวน้ำแม่น้ำเว่ยเหออันเป็นประกายระยิบระยับ ทว่าเบื้องล่างภายใต้เกลียวคลื่นที่ดูสงบนิ่งนั้นกลับเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของเทคโนโลยีล้ำยุคที่เพิ่งถูกทำลายล้าง ยานที่มีสภาพบุบสลายจากการปะทะค่อยๆ ลอยลำขึ้นสู่ผิวน้ำ ฝาครอบห้องนักบินถูกเปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่อิดโรยแต่เปี่ยมไปด้วยชัยชนะของหยางจิ้งอวี่และเจิ้งเฟิงเยวี่ย“จบเสียที” ฮ่องเต้หนุ่มถอนหายใจยาว พลางสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด “กลิ่นอายของรุ่งเช้าช่างหอมหวานยิ่งนัก ผิดกับกลิ่นน้ำมันและเหล็กเน่าในถ้ำนั่นลิบลับ”หยางจิ้งอวี่บิดขี้เกียจจนกระดูกลั่นกร๊อบแกร๊บ นางกวาดสายตามองไปรอบๆ ทิวทัศน์อันคุ้นเคย แววตาคมกริบยังคงระแวดระวัง “อย่าเพิ่งวางใจเพคะฝ่าบาท แม้เราจะยึดฐานทัพและหยุดนิวเคลียร์ได้ แต่เทียนจีหนีไปได้ มันเหมือนเราตีงูให้หลังหัก แต่มิได้ตัดหัว งูพิษย่อมหาทางแว้งกัดได้เสมอ”“เจิ้นรู้” เจิ้งเฟิงเยวี่ยพยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึมลง “แต่ตอนนี้เราได้เขี้ยวเล็บของมันมาแล้วมิใช่หรือ?”เขาหมายถึงฮาร์ดไดรฟ์ และเซิร์ฟเวอร์ข้อมูลมหาศาลที่จิ้งอวี่กู้มาจากฐานทัพใต้น้ำก่อนจะระเบิดทำลายส่วนที่เหลือทิ้ง“ถูกต้องเพคะ” จิ้งอวี่ตบกร

บรื้นนน! บรื้นนน!เสียงคำรามกึกก้องที่มิได้เกิดจากสัตว์อสูรตนใดในตำนาน หากแต่เกิดจากเครื่องยนต์สูบวีทวินขนาด 1,200 ซีซี ของมอเตอร์ไซค์วิบากดัดแปลงพิเศษจำนวน 5 คัน ที่กำลังจอดเรียงรายอยู่หน้าลานฝึกยุทธทหารม้า ท่อไอเสียโครเมียมวาววับพ่นควันจางๆ ออกมาพร้อมกับแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านไปยังผู้ขับขี่จนเลือดในกายสูบฉีดพล่านหยางจิ้งอวี่ในชุดหนังสีดำรัดรูปสไตล์ไบค์เกอร์สาว สวมหมวกกันน็อกเต็มใบสีแดงเพลิง นางบิดคันเร่งเบาๆ เพื่อวอร์มเครื่อง ก่อนจะหันไปมองบุรุษข้างกายที่ดูสง่างามแปลกตาในชุดแจ็กเก็ตหนังสีน้ำตาลเข้มทับชุดมังกร“พร้อมซิ่งหรือยังเพคะ สุดหล่อ?” นางตะโกนแข่งกับเสียงเครื่องยนต์ เปิดหน้ากากหมวกกันน็อกขึ้นส่งสายตาเย้ายวนเจิ้งเฟิงเยวี่ย หรือฮ่องเต้หนุ่มผู้ซึ่งเรียนรู้การควบคุมสัตว์ร้ายจักรกลนี้ได้อย่างรวดเร็วราวมปาฏิหาริย์ กระตุกยิ้มมุมปากที่ทำให้สาวๆ ใจละลาย“เกิดมาเจิ้นเพิ่งเคยขี่ม้าที่กินน้ำมันแทนหญ้า แต่มันเร้าใจยิ่งนัก ไปกันเถอะอวี่เอ๋อร์ เจิ้นอยากจะรู้นักว่าเจ้าหุบเขาอัคคีมันจะร้อนแรงสู้ไฟในอกเจิ้นได้หรือไม่”“ปากหวาน” นางหัวเร

“บัดซบ! มันเล่นสกปรก!”หยางจิ้งอวี่สบถลั่น นางกระชากวัตถุโลหะขนาดจิ๋วรูปร่างคล้ายด้วงปีกแข็งออกจากซุ้มล้อรถของหลี่เจิ้ง ดวงตาวาวโรจน์ด้วยโทสะ นิ้วเรียวบีบเจ้าด้วงจักรกลจนส่งเสียงดังกร๊อบแกร๊บ วงจรภายในช็อตจนเกิดประกายไฟแลบแปลบปลาบ“นี่มันไม่ใช่แค่เครื่องติดตามตัวธรรมดา แต่มันคือตัวดักฟังที่ส่งสัญญาณเสียงแบบเรียลไทม์!” นางกัดฟันกรอด หันไปสบตากับเจิ้งเฟิงเยวี่ยที่ยืนหน้าเครียดขึงอยู่ข้างกาย “แสดงว่าทุกแผนการที่เราคุยกันเมื่อครู่ เจ้าอ๋องทมิฬนั่นได้ยินหมดแล้ว!”“อ๋องทมิฬ?” จูหรง ราชินีเถื่อนเลิกคิ้วสูง มองวัตถุในมือจิ้งอวี่ด้วยความรังเกียจระคนสงสัย “เจ้าหมายถึงไอ้คนชั่วที่ชอบลอบกัดผู้อื่นเยี่ยงสุนัขลอบกินไก่กระนั้นรึ?”“ถูกต้องท่านจูหรง และมันกำลังยกโขยงมาที่นี่เพื่อชุบมือเปิบแย่งหินไฟมังกรไป” เจิ้งเฟิงเยวี่ยตอบเสียงเรียบ นัยน์ตามังกรฉายแววอำมหิตลึกล้ำ “แต่ในเมื่อมันชอบแอบฟังนัก เจิ้นก็จะให้มันได้ยินในสิ่งที่เจิ้นอยากให้ได้ยิน”ฮ่องเต้หนุ่มแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ถอดแบบมาจากภรรยาคู่ใจไม่มีผิดเพี้ยน เขาคว้าตัวด้วงจักรกลนั้นมาจากมือจิ้งอวี่ แล้วเด

เสียงเครื่องยนต์ของอาชาเหล็กคำรามกระหึ่มกึกก้อง ผสานไปกับเสียงหวีดหวิวของกระสุนแสงพลาสม่าที่พุ่งแหวกอากาศไล่หลังมา ผืนทรายสีทองอันร้อนระอุแห่งหุบเขาอัคคีถูกบดขยี้ด้วยล้อหนาม และกรงเล็บของกิ้งก่ายักษ์จนฝุ่นตลบอบอวลเป็นม่านหมอกสีน้ำตาลแดงบดบังทัศนวิสัย“เร็วกว่านี้! พวกมันกัดไม่ปล่อยเลยพ่ะย่ะค่ะ!” หลี่เจิ้งตะโกนแข่งกับเสียงลม ก้มศีรษะหลบลำแสงสีม่วงที่เฉียดหมวกเกราะไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด กลิ่นไหม้ของเส้นผมที่ถูกความร้อนเล็มปลายโชยแตะจมูกหยางจิ้งอวี่บิดคันเร่งจนสุดข้อมือ ใบหน้าภายใต้หมวกกันน็อกเคร่งเครียด หยาดเหงื่อไหลซึมตามไรผม “กัดไม่ปล่อยก็ต้องสลัดให้หลุดท่านจูหรง ทางลัดที่ท่านว่าอยู่ไหน”ราชินีจูหรง ซึ่งนั่งซ้อนท้ายกิ้งก่ายักษ์ตัวจ่าฝูงที่วิ่งตีคู่มากับมอเตอร์ไซค์ ชี้มือไปยังซอกเขาแคบๆ ที่ดูเหมือนรอยแตกของแผ่นดินเบื้องหน้า “นั่นไงช่องแคบงูยักษ์ ทางแคบและคดเคี้ยว ยานพาหนะใหญ่ของพวกมันตามเข้ามาไม่ได้แน่”“ดี ทุกคนเลี้ยวซ้าย ตามก้นราชินีไป” เจิ้งเฟิงเยวี่ยสั่งการเสียงเฉียบขาด หักแฮนด์รถเลี้ยวเข้าสู่ซอกเขาด้วยทักษะอันช่ำชองขบวนหลบหนีพุ่งเข้