All Chapters of คุณหนูสามผู้มีสติปัญญาไม่สมประกอบ: Chapter 91 - Chapter 100

เพลิงพิโรธขององค์ฮ่องเต้เมื่อถูกลูบคมนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าพายุอัสนีบาต คำสั่งถูกส่งออกไปในคืนนั้น และปฏิบัติการก็เริ่มต้นขึ้นในยามรุ่งสาง กองกำลังองครักษ์หลวงที่นำโดยแม่ทัพใหญ่เคลื่อนพลด้วยความเร็วประดุจสายฟ้าและสายลม พวกเขาบุกเข้าจู่โจมค่ายทหารร้างนอกเมืองอย่างรวดเร็ว ปลดอาวุธกองกำลังลับของอัครเสนาบดีมู่ได้โดยไม่มีการนองเลือดแม้แต่หยดเดียว ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ทหารหลวงอีกกลุ่มก็ได้บุกเข้าตรวจค้นจวนของอัครเสนาบดีมู่และตำหนักขององค์รัชทายาทรองเจิ้งเฟิงหยาง และในเช้าวันรุ่งขึ้น ราชโองการฉบับหนึ่งก็ได้ถูกประกาศขึ้นกลางท้องพระโรง สร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วทั้งแผ่นดิน อัครเสนาบดีมู่จิ้งเทียนและพรรคพวก มีความผิดฐานซ่องสุมกำลังคน วางแผนก่อการกบฏ ถูกตัดสินโทษประหารชีวิตเก้าชั่วโคตร! องค์รัชทายาทรองเจิ้งเฟิงหยาง แม้จะไม่มีหลักฐานว่ารู้เห็นกับแผนการกบฏโดยตรง แต่ก็มีความผิดฐานร่วมมือใส่ร้ายองค์รัชทายาท ให้ปลดออกจากฐานันดรศักดิ์ ลดขั้นลงเป็นสามัญชน และให้คุมขังไว้ที่ศาลบรรพชนหลวงตลอดชีวิต และองค์รัชทายาทเจิ้งเฟิงเยวี่ยได้รับการพิสูจน์แล้วว่าเป็นผู้บริสุทธิ์โดยสมบูรณ์ ฮ่องเต้ทรงประท

ณ สำนักตรวจการแผ่นดินสถานที่แห่งนี้นับเป็นดาบอาญาสิทธิ์ขององค์ฮ่องเต้ เป็นฝันร้ายของเหล่าขุนนางกังฉินทั่วทั้งแผ่นดิน บรรยากาศภายในนั้นเคร่งขรึมและน่าเกรงขามอยู่เสมอ ทุกย่างก้าว ทุกสายตา ล้วนเต็มไปด้วยความเที่ยงตรงและไร้ซึ่งการประนีประนอมและผู้ที่กุมอำนาจสูงสุดของสถานที่แห่งนี้ก็คือ หลวงจางอี้บุรุษชราวัยหกสิบปลายผู้ได้รับสมญานามว่าจางหน้าเหล็ก เขาคือขุนนางตงฉินผู้ยึดมั่นในหลักการที่ว่า โอรสสวรรค์กระทำผิด ก็ต้องรับโทษทัณฑ์เช่นเดียวกับสามัญชน มาตลอดชีวิต เขาเกลียดชังการทุจริตคอร์รัปชันยิ่งกว่าอสรพิษร้าย และอุทิศทั้งชีวิตเพื่อถอนรากถอนโคนเหล่า หนอนบ่อนไส้ของแผ่นดิน ให้สิ้นซากเช้าวันนั้น ขณะที่หลวงจางอี้กำลังจะเริ่มตรวจสอบฎีการ้องเรียนกองโตที่อยู่บนโต๊ะทำงานของเขา สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดเข้ากับวัตถุชิ้นหนึ่งที่แปลกปลอมมันคือกล่องไม้สีดำสนิทที่ไม่มีลวดลายใดๆ วางเด่นเป็นสง่าอยู่กลางโต๊ะ“ใครเป็นผู้นำสิ่งนี้เข้ามา!” เขาตวาดถามเสียงกร้าวองครักษ์ที่เฝ้าอยู่หน้าห้องรีบวิ่งเข้ามาคุกเข่าลงด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด “ขะ ข้าน้อยไม่ทร

“ลงมือ!” สิ้นเสียงคำสั่งอันเย็นชาของขันทีผู้คุม กองกำลังทหารหลวงที่รออยู่ด้านนอกก็กรูกันเข้ามาในจวนสกุลหยางบรรยากาศที่เคยตึงเครียดและสิ้นหวัง พลันแปรเปลี่ยนเป็นความโกลาหลอลหม่านในทันทีเหล่าสมาชิกสกุลหยางที่ยังคงคุกเข่าตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น ถูกทหารเหล่านั้นผลักไสให้ไปรวมกันอยู่ที่มุมหนึ่งของลานอย่างไม่ไยดี ศักดิ์ศรีของความเป็นนายบัดนี้ได้มลายหายไปจนหมดสิ้น“บังอาจ! พวกเจ้ากล้าแตะต้องตัวข้างั้นรึ! ข้าคือหยางกั๋วกงนะ!” หยางซื่อไคพยายามจะเบ่งอำนาจที่ไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้วของตนเองนายกองทหารผู้คุมกองกำลังหันมามองเขาด้วยสายตาที่เย็นชา “ตามราชโองการ บัดนี้เจ้าเป็นเพียงสามัญชนผู้กระทำความผิด!” เขาวางมือลงบนด้ามดาบ “หากยังกล้าขัดขืนอีกแม้แต่คำเดียว พวกข้ามีสิทธิ์สังหารเจ้าได้ทันที!”คำขู่นั้นราวกับน้ำเย็นที่สาดเข้าหน้า หยางซื่อไคถึงกับหน้าซีดเผือดแล้วทรุดลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรงทหารหลวงแยกย้ายกันไปยังเรือนพักต่างๆ ทั่วทั้งจวน ทุกบานประตูถูกพังเข้าไปอย่างไม่ปรานีที่โถงใหญ่ ภาพเขียนล้ำค่าของจิตรกรเอกถูกกระชากลงมาจาก

สามสิบปีธาราตะวันออก สามสิบปีธาราตะวันตก กงล้อแห่งโชคชะตาไม่เคยหยุดหมุน ผู้ที่เคยอยู่สูงสุด ก็อาจร่วงหล่นลงสู่จุดต่ำสุดได้ในพริบตาหลายเดือนผ่านไปหลังจากที่ราชโองการจากสวรรค์ได้ฟาดลงมากลางจวนสกุลหยางรถม้าคันหนึ่งที่ดูเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยความหรูหรากำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนในเมืองหลวงอย่างช้าๆ ภายในรถม้านั้น หยางจิ้งอวี่และหยางเสวี่ยอิงกำลังนั่งสนทนากันอย่างสบายอารมณ์“อาอวี่ การบูรณะโรงเตี๊ยมใกล้จะเสร็จสมบูรณ์แล้วสินะ” เสวี่ยอิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม “พี่ไปดูมาเมื่อวาน งดงามยิ่งกว่าเดิมอีก แถมยังมีแขกเหรื่อมาจับจองโต๊ะล่วงหน้ากันจนเต็มไปอีกครึ่งเดือนแล้ว”“กิจการที่ดี ย่อมต้องพัฒนาอยู่เสมอเจ้าค่ะ” จิ้งอวี่ตอบเรียบๆ ขณะที่สายตาของนางกำลังอ่านรายงานจากหอกระจายข่าวถูเป่าโหลวอยู่ทันใดนั้นเอง รถม้าก็พลันชะลอความเร็วลงแล้วเลี้ยวเข้าสู่ถนนอีกเส้นหนึ่ง “เกิดอะไรขึ้น?” เสวี่ยอิงถามคนขับรถม้า“ขออภัยคุณหนูขอรับ พอดีถนนใหญ่ด้านหน้ามีตึกถล่มลงมาปิดเส้นทาง ข้าน้อยจำเป็นต้องใช้ทางลัดผ่านย่านคนจนขอรับ”จิ้งอวี่ไม่ได้ว่าอะไร นางเก็บรายงานลงแ

คำถามสุดท้ายอันเจ็บปวดของหยางจิ้งอวี่ก้องกังวานอยู่ในตรอกที่เงียบสงัด ทิ้งไว้เพียงความเงียบอันน่าอึดอัดและหัวใจที่แตกสลายนางยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น รอคอย...อาจจะลึกๆ แล้ว ในส่วนที่ลึกที่สุดของดวงวิญญาณที่หลอมรวมกันนี้ ยังคงแอบหวัง หวังว่าจะได้เห็นแววตาแห่งความสำนึกผิดที่แท้จริงสักครั้ง ทว่า สิ่งที่นางได้รับกลับมาคือการแสดงละครสองฉากที่แตกต่างกันอย่างสุดขั้ว แต่กลับน่าสมเพชไม่แพ้กันหยางซื่อไคคือคนแรกที่ได้สติกลับมา แต่สติที่เขาได้กลับมานั้น ไม่ใช่สติแห่งความสำนึกผิด แต่เป็นสติของนักฉวยโอกาสที่มองเห็นฟางเส้นสุดท้ายเขามองดูอาภรณ์ผ้าไหมราคาแพงของนาง มองดูรถม้าคันงามที่จอดรออยู่ เขามองเห็นความมั่งคั่ง เขามองเห็นหนทางรอด ศักดิ์ศรีที่เคยสูญสิ้นไปแล้วในวันที่เขาต้องคุ้ยหาเศษอาหารจากกองขยะ มันไม่มีค่าอะไรอีกต่อไปแล้วตุ้บ!อดีตท่านกั๋วกงผู้ยิ่งใหญ่ทิ้งตัวลงคุกเข่าบนพื้นดินที่สกปรก เขาไม่ได้คุกเข่าอย่างสำนึกผิด แต่กลับคลานสี่ขาเข้าไปหาหยางจิ้งอวี่ราวกับสุนัขที่สิ้นไร้หนทาง สองมือที่ดำมะเมื่อมของเขาเอื้อมไปคว้าชายกระโปรงที่สะอาดบริสุทธิ์ของน