All Chapters of อสูรร้อนซ่อนรัก (NC20+): Chapter 21 - Chapter 30

Chapter 22“ทาร่า ทาร่า” อแมนดาร้องเรียกชื่อของสาวใช้ดังลั่นห้อง เมื่อเธอและอเล็สซานโดรเดินออกมาจากห้องนอน หลังจากที่อาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว“คุณทาร่าไม่อยู่ครับ” โรแบร์โตที่นั่งอยู่ที่ระเบียง บอกกับนางแบบสาวเสียงเรียบ“ไปไหน” คนที่ถามคืออเล็สซานโดร ที่เดินตามหลังนางแบบสาว ด้วยชุดเดิมของเขา“ออกไปข้างนอกเมื่อสักครู่ใหญ่แล้วครับ แต่ไม่รู้ไปไหน เธอไม่ได้บอกไว้ครับ แต่คุณทาร่าเตรียมอาหารไว้ให้คุณกับเจ้านายแล้วครับ”“ดีเลย กำลังหิว ไปค่ะซานโดรไปทานอาหารกัน” หญิงสาวจูงมือชายหนุ่มมาที่ห้องครัว ที่มีอาหารวางอยู่บนโต๊ะ อแมนดารับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ต่างจากอเล็สซานโดรที่ทานอาหารไม่ค่อยลง เพราะในสมองครุ่นคิดว่าลูกแมวน้อยของเขาตอนนี้อยู่ที่ไหนหลังจากรับประทานอาหารเสร็จ ทั้งสองเดินมาทรุดตัวลงนั่งที่โซฟา ทอดมองดูภาพที่เคลื่อนไหวในจอโทรทัศน์ ไม่นานบานประตูห้องพักของอแมนดาถูกเปิดออก และร่างของสาวน้อยที่อเล็สซานโดรต้องการเห็นก็เดินเข้ามา“ไปไหนมาทาร่า” อแมนดาเอ่ยถาม“ไปห้องวิลสันมา” เธอตอบเสียงเรียบ พยายามหลบสายตาของอเล็สซานโดรที่มองมาที่เธอด้วยสายตาที่แข็งกร้าว และไม่พอใจ“ไปทำไ

Chapter 24“รู้ไหม เธอเป็นอาหารว่างที่ฉันอยากลิ้มลองมากที่สุด” ปลายนิ้วเรียวหนาลากผ่านไปตามลำคอระหง ต่ำลงถึงสาบเสื้อก่อนจะใช้ปลายนิ้วเขี่ยเบาๆ ให้มันแยกออกจากกัน สายตาคมจ้องมองเนินอกขาวอวบที่ล้นออกมา ยิ้มบางๆ เหมือนเห็นอาหารอันโอชะ และไม่รั้งรอที่จะลิ้มลองทรวงอกที่อยู่ตรงหน้าความร้อนจากแรงลมหายใจที่เป่ารดเนินอกขาวอวบ ริมฝีปากที่ร้อนดั่งไฟแนบลงที่เนินอก พร้อมกับหนวดเคราที่รกครึ้มลากไล้ไปตามเนินอกขาวนวล จนเกิดรอยแดงแต่นั่นเธอกลับไม่รู้สึกเจ็บปวด เพราะความรู้สึกที่เกิดขึ้นมีเพียงความเสียวซ่านเท่านั้นร่างบางต้องสะดุ้งสุดตัว เมื่ออุ้งปากที่อุ่นร้อนดูดกลืนยอดถันสีสวยสดของเธอ เข้าไปในอุ้งปาก ไล้เลียด้วยลิ้นหนาที่กระหวัดเกี่ยวที่ยอดถันอย่างหื่นกระหาย เมื่อยอดถันอีกข้างถูกครอบครองด้วยอุ้งปาก อีกข้างหนึ่งตกอยู่ในฝ่ามือหนาที่บีบเคล้นอย่างเมามัน“อือ อืม” ทิพย์ธาราร้องครางครวญ บิดส่ายร่างกายด้วยความกระสันเสียว เมื่อถูกชายหนุ่มปลุกเร้าอารมณ์ให้กระเจิดกระเจิงไปไกลแสนไกล ชายหนุ่มยังคงครอบครองยอดถันอย่างเอร็ดอร่อยในรสชาติที่หอมหวาน อย่างไม่มีทีท่าว่าจะผละออก เขาสลับสับเปลี่ยนดูดกลืนยอดถันที่ชูชันไป

Chapter 26ทิพย์ธาราเดินลงมาจากชั้นบนในเวลาบ่ายคล้อย หญิงสาวไม่เคยนอนตื่นสายเลยสักวันนับตั้งแต่เธอมีหน้าที่ดูแลน้องทั้งสอง หากแต่วันนี้ต่างจากวันก่อนมากนัก อาจเป็นเพราะความอ่อนเพลียจากบทรักของอเล็สซานโดร ที่มอบให้เธอทั้งคืน เมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เธอตื่นสาย ใบหน้านวลเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อทันที เมื่อมาถึงชั้นล่างสายตาของเธอสอดส่ายหาร่างของน้องๆ ทั้งสอง ตามประสาพี่ที่รักน้อง“คุณอาเธอร์เห็นรอซซี่กับวิหรือเปล่าคะ” ทิพย์ธาราเดินหาทั่วบ้านแล้วแต่ไม่เจอ จึงเอ่ยถามพ่อบ้านใหญ่ที่ยืนคุมแม่บ้านสามคน ทำความสะอาดห้องด้านล่างอยู่“คุณรอซซี่ไปโรงเรียนครับ ส่วนคุณหนูวินอนหลับอยู่ที่ห้องนั่งเล่นครับ” พ่อบ้านใหญ่พูดพร้อมรอยยิ้ม ทิพย์ธาราจึงโล่งใจเมื่อน้องทั้งสอง ไม่ได้ก่อความเดือดร้อนรำคาญใจให้กับคนที่นี่“ทาร่าจะออกไปข้างนอกนะคะ อาจจะกลับมืดหน่อย ฝากน้องๆ ด้วยนะคะ” หญิงสาวพูดอย่างเกรงใจ หากแต่สีหน้าของอาเธอร์เปลี่ยนไปทันทีที่รู้ว่าเธอจะออกไปข้างนอก“ท่านสั่งไว้ว่าไม่ให้คุณทาร่าออกไปไหนครับ” ทิพย์ธารานิ่งอึ้งกับคำพูดของอาเธอร์ นี่เขาจะขังเธอไว้ที่นี่หรือไง ถึงไม่ให้ออกไปไหนอย่างอิสระ แต่เธอต้องทำงา

Chapter 28“จะโกรธเธอทำไม ถ้าเป็นฉัน ฉันก็ต้องทำอย่างเธอ อยู่กับซานโดรปลอดภัยจากฟิลิปโปที่สุดแล้ว ถ้าหากเธอมาขอร้องให้ฉันช่วย ฉันก็คงช่วยไม่ได้ทั้งหมด ไม่เหมือนกับซานโดร รายนั้นช่วยเธอและน้องๆ ให้รอดพ้นจากเงื้อมมือของฟิลิปโปและทุกคนที่จะเข้ามาทำร้ายเธอกับน้อง” อแมนดาพูดออกมาจากใจ คำพูดของนางแบบสาวทำให้ทิพย์ธาราโล่งใจ เหมือนยกภูเขาออกจากอก ที่ไม่ต้องปิดบังเรื่องที่มาอยู่กับ อเล็สซานโดร“แล้วนี่เธอจะกลับหรือยังอแมนดา” ทิพย์ธาราเอ่ยถาม“ยังหรอก ฉันจ้องไปงานปาร์ตี้กับเพื่อนต่อ พอดีวันนี้วันเกิดเจนนิเฟอร์” อแมนดาหมายถึงนางแบบสาวเพื่อนสนิทที่คบกันมาหลายปี“งานเลิกแล้ว ทาร่าขอตัวกลับก่อนนะ พรุ่งนี้เจอกันนะและขอโทษด้วยที่วันนี้ไม่ได้ไปทำงาน” ทิพย์ธาราเสียงเบาลงเล็กน้อย เมื่อนึกถึงความผิดของตัวเองที่ไม่ได้ไปทำงาน“ไม่เป็นไรหรอก ถือว่าเธอลาหยุดก็แล้วกัน” อแมนดาไม่ใส่ใจที่จะถามว่าทำไมไม่มาทำงาน“ไปก่อนนะ”“ไปก่อนนะครับ” รุจน์พูดขึ้นหลังจากที่เงียบมานาน อแมนดา‌มองร่างของรุจน์และทิพย์ธาราที่เดินกุมมือกันออกไปจากหลังเวที ด้วยรอยยิ้มบางๆ ก่อนจะหันมาเปลี่ยนเสื้อผ้าหลังจากงานแฟชั่นโชว์เสร็จสิ้นลงแล้ว

Chapter 30ทิพย์ธาราพลิกร่างกายที่บอบบางอย่างปวดร้าว เจ็บระบม การกระทำของอสูรร้ายเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมา สร้างความเจ็บปวดทั้งทางร่างกายและจิตใจเป็นอย่างมาก แววตาและท่าทางของอเล็สซานโดร ทำให้ทิพย์ธาราหวาดกลัว ไม่กล้าขัดคำสั่งหรือว่าขัดใจเขา ไม่เช่นนั้นตัวเธอเองอาจต้องตายด้วยมือของชายคนนี้ก็เป็นได้หญิงสาวลุกจากเตียงอย่างยากลำบาก เจ็บระบมที่เนินเนื้อสาวที่ถูกชายหนุ่มรุกรานอย่างหนักหน่วงและรุนแรง ขาเรียวเล็กค่อยๆ ก้าวไปที่ห้องน้ำอย่างเชื่องช้า เพื่อชำระล้างร่างกาย หวังให้สายน้ำขจัดความอ่อนล้าของเธอให้หมดไปกลิ่นหอมของดอกไม้นานาพรรณโชยเข้ามากระทบจมูก เมื่อหญิงสาวก้าวลงมาจากชั้นบน นึกสงสัยว่าอาจเป็นน้ำหอมปรับอากาศกลิ่นใหม่ แต่ยิ่งเธอเดินลงมาจากบันไดกลิ่นหอมนั้นดูเหมือนจะยิ่งเพิ่มความหอมมากขึ้น เหมือนกับว่ามีการจัดแสดงสวนดอกไม้ในบ้านหลังนี้ ทิพย์ธาราหยุดนิ่งเหมือนหุ่นบนบันไดขั้นสุดท้าย เท้าบางที่กำลังก้าวลงสู่พื้นด้านล่างชะงักงัน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นดอกไม้ร่วมยี่สิบชนิดถูกจัดแต่งเต็มห้องรับแขกขนาดใหญ่ทั่วบริเวณ แม้กระทั่งพื้นหินอ่อนขัดเงาเต็มไปด้วยกลีบกุหลาบสีขาว กระจายอยู่ตามพื้นทั่วบริเวณ