All Chapters of วิมานสวาทจอมเถื่อน: Chapter 91 - Chapter 100

กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพผู้ชายวัยฉกรรจ์ที่แข็งแรงบึกบึนจากการทำงานกลางแจ้ง ผิวสีแทนเริ่มเข้มมากขึ้น หากเขาไม่ใส่ใจสักนิด เพราะสายตาคมกริบจับจ้องอยู่ที่ความรกเรื้อของใบหน้า ครั้งหนึ่งพุดแก้วเคยบอกว่าไม่ให้กำจัดพวกมันทิ้ง เขาจึงได้แต่ตัดเล็มมันให้สั้น โดยมีเธอคอยช่วยเหลือตัดแต่งให้ แต่วันนี้ โรมรันมองหน้าตัวเองแล้วคิดว่าคงถึงเวลาที่จะกำจัดหนวดและเครายาวของตนทิ้งสักที แม้จะชอบและไม่เดือดร้อนกับสภาพมหาโจรของตนเองเท่าไหร่ที่ผ่านมา ทว่า... คราวนี้เขาคงต้องกำจัดมัน อย่างน้อยๆ ก็ชั่วระยะหนึ่งหน้าคมหล่อเหลาเอียงซ้ายเอียงขวาหลังจากผ่านไปเกือบสิบห้านาที เขาก็ได้หน้าตาเกลี้ยงเกลา โรมรันยกมือลูบสำรวจ เมื่อไม่มีอะไรระคายมือนักก็ทำเสียงพอใจ รีบไปอาบน้ำ เพื่อจะได้ออกมาดูเจ้าหญิงและเจ้าชายตัวน้อยของเขาร่างอวบอิ่มนั่งพิงหลังกับหัวเตียง ในอ้อมแขน ร่างเล็กอวบอ้วนของเด็กชายราชันย์หลับตาพริ้ม ขณะที่ปากเล็กๆ ยังดูดดื่มน้ำนมจากทรวงเต้าของผู้เป็นแม่เบาๆ วันนี้พุดแก้วแข็งแรงขึ้นมาก เดินเหินสะดวก แต่ไม่ค่อยได้เดินไปไหนไกล นอกจากบนเรือนใหญ่เรือนใหญ่... ถูกต้องแล้วที่ใช้คำนี้ เพราะบ้านของเธอและเขากว้างขึ้น นับจาก

เสียงห้าวทุ้มไม่ได้นุ่มนิ่มอ่อนหวาน แต่สร้างความเอิบอิ่มให้หัวใจ เมื่อสามียื่นหน้ามาอีกครั้ง พุดแก้วก็เผยอปากรับ จุมพิตอ่อนโยนทั้งยังตอบสนองเขาเสียน่ารักคนจูบอ้อยอิ่งไม่อยากห่าง ปากจูบแม่ มือใหญ่ช่วยประคองลูกตัวน้อย ดื่มด่ำความฉ่ำหวานจนพอใจจึงถอยห่าง ดึงร่างอวบอิ่มมากอดตระกอง กายแกร่งซ้อนเข้ากอดจากด้านหลังพุดแก้วยิ้มขัดเขิน นาทีต่อมาก็ต้องส่งเสียงครางเบาๆ เมื่อเจ้าลูกชายตัวจ้อย งับปากกับปลายถันดูดแรงจนเธอเจ็บ“เบาๆ เจ้าขาม เดี๋ยวของพ่อช้ำหมดพอดี” มือหนาเลื่อนมาประคองศีรษะเล็กๆ ขยับเข้าแนบทรวงอวบอัดมากขึ้น เพื่อให้ลูกน้อยงับปากถึงวงป้าน ลานสีชมพูอ่อน“คุณเข้มละก็...”เมียสาวค้อนอายๆ อย่างอดไม่ได้ หากก็รู้สึกดีกับสายตาพราวยิ้มของสามี เธอแนบหน้ากับอกกว้าง ซึมซับความรัก ความสุขมากมายจนล้น และชักจะเริ่มกลัว ซอกมุมเล็กๆ ในหัวใจ อดคิดมากไม่ได้ หวั่นกลัวว่าวันหนึ่ง... จะมีอะไรหรือใครมาทำให้เขาเปลี่ยนแล้วความสุขมากมายจะหายไป...สี่เดือนต่อมา ความกังวลเล็กๆ ของพุดแก้วก็เริ่มมากขึ้น การเลี้ยงลูกน้อยดึงเวลาไปมากพอควรแม้จะมีโรมรันกับประนอมคอยช่วย กลางวันประนอมจะพาหมื่นทัพมาเลี้ยงควบคู่กันไปขณะท

โคตรทรมาน!“พุดไม่เล่นแล้ว คุณเข้มบ้า”สภาพที่เขาหลับตานิ่ง ไม่พูดไม่มอง พุดแก้วยิ่งใจเสีย... ใจสลาย... นี่เธอน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วยังจะนั่งอยู่ทำไม ให้เขาตะขิดตะขวงใจทำไมคนคิดมากทำท่าจะไขว้แขนปิดอก เลื่อนตัวลงจากโต๊ะเพื่อหนีให้ไกลจากความน่าอับอายทว่า... แค่ขยับ เอวบางก็ถูกสอดรัด ร่างกายลอยลิ่วหวือไปยังโต๊ะไม้ทรงกลมที่ตั้งไว้บริเวณริมหน้าต่าง มันเป็นชุดโต๊ะนั่งเล่นของเขา บั้นท้ายเธอถูกวางบนเนื้อไม้ขัดมัน ไม่เบานัก หน้าสวยตื่นตกใจ เบิกตาโต อ้าปากหวอ จ้องมองหน้าหล่อเหลาแค่อึดใจ ใบหน้าที่ตราตรึงทั้งยามหลับและตื่นก็ก้มวูบลงหา ปากได้รูปประกบแนบลงมา เรียวลิ้นชอนไชเข้าหาความฉ่ำหวานในโพรงปาก ป่ายปัด ตวัดวาดไล้ จนความซาบซ่านแผ่ซ่านออกไปทั่วร่างจุมพิตนั้น เร่าร้อน รุกราน ออกอาการจูบฟัด ทั้งดูดรูดเลีย ตวัดรัดร้อยเรียวลิ้นนุ่ม จนพุดแก้วตัวสั่น หายใจไม่ทัน สมองปั่นป่วน สติกระเจิดกระเจิง รับรู้เฉพาะกลีบปากที่บวมเห่อกับกระแสร้อนแรงที่พล่านไปทั่วร่างกาย“ฉันจะบ้าจริงๆ พุด ฉันแทบบ้าแล้ว”เสียงห้าวแตกต่ำพึมพำชิดปาก โรมรันจูบเอาๆ ประกบบดเบียดปากเข้าแนบนัวแน่นสนิท บิด บด กดเคล้าคล้ายจะเคล้นเ

กายแกร่งก้าวมายืนตรงกึ่งกลางร่าง ช้อนแขนใต้โคนขาอ่อนขาวข้างหนึ่ง อีกข้างปล่อยให้เหยียบที่ขอบโต๊ะไว้ มือรวบแก่นกายกำยำ จับจดกดจ่อ ร่างงามสั่นระริก“บะ...เบาๆ ก่อนนะคะ” ยามที่ส่วนราบเรียบแทรกเบียด คลับคล้ายกับถูกบางอย่างสอดเสียบให้เสียดลึกจนถอยสะโพกหนี ความกังวลเล็กๆ เกิดในใจดวงน้อย เธอกลัวเจ็บ...โรมรันเข้าใจ จึงเปลี่ยนเป็นเสือกไส เสียดสี ลากไล้ปลายเรียบลื่นขึ้นลงตามร่องฉ่ำ โน้มหน้ามาจูบประกบปากอิ่ม บรรเทาอารมณ์กระสับกระส่ายหวาดหวั่นของเมียรัก ไม่นานเสียงครางเบาหวิวจากคอระหงดังขึ้นสัดส่วนอลังการค่อยๆ กดแทรก ชำแรกความผ่าวแข็ง ถึงครึ่งค่อนกลางแก่น สะโพกสอบโยกเบาๆ เสียดสีเร่งเร้าทักทายโพรงนุ่มที่บีบรัดกระชับรอบตัวตนเขาจนแทบอยากจะแตกละเอียดเสียตรงนั้น ทว่า... ความสุขที่มากกว่า ความร้อนแรงที่ใจกระสันหา มันไม่ใช่แค่ปากทางเช่นนี้เสียงหวานสั่นคราวครวญถี่ จิกเล็บขยุ้มต้นแขนแน่นมัดเนื้อ บั้นท้ายงอนกระดกขึ้น โรมรันดันตัวเองเข้าหา หลอมรวมความแกร่งกร้าวเป็นหนึ่งเดียวกับนุ่มเนื้อน่าหลงใหลในการกระทั้นเพียงครั้งเดียวพุดแก้วหวีดเสียงยาว เสียวปลาบที่เนินสาวจนน้ำตาซึม ถอนหายใจสะอื้น อารมณ์ที่เคยคุ้นหว

เสียงร้องเพลงเจื้อยแจ้วของเด็กๆ นำมาซึ่งความสดใสให้ผู้ใหญ่ด้วยเช่นกัน อนาคต ความสุข ความหวัง กำลังใจ ของคนเป็นพ่อแม่ก็คือลูกที่เป็นแก้วตาดวงใจพุดแก้วน้ำตารื้น ได้เข้าใจว่าพ่อแม่รักเรามากแค่ไหนก็ตอนที่ได้เป็นพ่อแม่เสียเอง ถึงวันนี้เธอยังระลึกนึกถึงบิดามารดาและยังทำบุญให้กับพวกท่านเป็นประจำโรมรันลูบผมนุ่มเบาๆ หลังจากเห็นเธอแอบเช็ดน้ำตา ซึ่งไม่ได้มาจากความเสียใจแน่นอน ตลอดเวลาหลายปีที่อยู่ด้วยกัน เขาดูแลเธออย่างดี ทำทุกอย่างเพื่อให้เมียและลูกมีความสุขเท่าที่สามีและพ่อคนหนึ่งจะทำได้หญิงสาวเงยหน้ายิ้มกับสามีอย่างมีความสุข...คนซนทั้งวันหลับไปแล้ว พุดแก้วห่มผ้าให้ก่อนจะหอมแก้มเล็กเบาๆ แล้วจึงออกไปหาสามีที่ห้องทำงานโรมรันวางมือจากงาน ดึงร่างอรชรเข้าไปนั่งตักทันที แก้มนุ่มถูกรุกรานเป็นอันดับแรก“เจ้าขามล่ะ”“ม่อยกระรอกไปแล้วค่ะ คุณเข้มทำงานเสร็จหรือยังคะ”“ยังเหลือนิดหน่อย” อ้อมแขนกระชับรอบร่างนุ่ม จมูกคลอเคลียอยู่กับแก้มหอม จะกี่ปี โรมรันไม่เคยละการแสดงความเสน่หาในตัวภรรยาพุดแก้วซุกตัวบนตักกว้าง ลูบไล้ปลายคางเขียวเล่น แม้ไม่มีหนวดระคายมือเหมือนเมื่อก่อนแล้ว เธอชอบนั่งซุกในอ้อมกอดเขาแบบน