All Chapters of Pampered Wife of the Secret CEO: Chapter 261 - Chapter 270

Raya’s POV “Ayos na po, p’wede na po ikaw lumabas,” saad sa akin ng babaeng tumulong na suotin ang isang kulay gold na formal dress. “Naghihintay na po sila Sir Lysander sa labas, nakabihis na rin po.” Dagdag pa niyang paliwanag na ikinatango ko. Dahan-dahan akong naglakad palabas kung nasaan siya Lysander at lola niya, naghihintay sa akin na matapos na rin na mag-ayos lalo na at malapit ng magsimula ang pupuntahan namin. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lang ang kaba ko habang nakikita ko na ang likuran si Lysander na nakatalikod sa akin, suot din niya ang isang formal white suit with lace of golden too. Kahit hindi ko pansinin ay halata ang pagkakaparehas ng suot namin, at kahit walang magsabi ay alam ko ng couple formal clothes ang suot naming dalawa. “Raya, apo!” Naunang lumapit ang lola niya sa akin, malawak ang ngiti at namamangha akong pinagmasdan ng mas malapitan. “Nako, bagay na bagay sa’yo ang suot mo ngayon. Sabi na nga ba, hindi ako nagkamali na ‘yan ang piliin para

Raya’s POV“Anak… pasensya na…”“H-Hindi, hindi p’wede mama!” Malakas kong sigaw at pilit siyang inabot ngunit pagmulat ko ay agad akong napatingin sa paligid, nasa k’warto ako at madilim ang buong paligid dahil patay ang mga ilaw. Agad akong napaupo, sapo-sapo ang dibdib at paulit-ulit na humigit ng malalalim na hininga.Pakiramdam ko ay nahihilo ako, nasusuka, gusto kong humagulgol ng iyak pero hindi ko maalala kung ano ang dahilan. Ang alam ko lang ay humihingi ng tawad sa akin si mama habang umiiyak, sobrang bigat sa dibdib…Agad kong dinampot ang cellphone ko sa gilid, kailangan kong kumustahin si mama… kailangan ko malaman kung anong ginagawa niya at—Naputol ang mga iniisip ko ng tumunog ang cellphone ko na nakapagpagulat pa sa akin, agad na rumihistro ang numero ng doctor ni mama sa screen na mas lalong ikinadagdag ng kakaibang pakiramdam sa dibdib ko.Natatakot akong sagutin, pero alam ko sa sarili kong kailangan.“Ms. Raya Reyes? Kailangan mo na pumunta ngayon sa hospital, a

Lucian’s POV“Kuya?” Inaantok ko pa na saad pagkasagot ko ng tawag, gusto ko na agad magreklamo kahit hindi ko pa naririnig ang utos niya sa akin.“Nasaan ka?” Natigilan ako sa tono ng boses niya, nagmamadali at malalalim ang paghinga. “Can you do me a favor, I just really need you.”“Nandito lang ako sa bahay, anong problema? May nangyari ba?” Napabangon na ako sa kaba, ngayon ko lang ulit siya narinig na ganito. “Kuya?”“Puntahan mo ang ate Raya mo ngayon sa hospital at samahan—”“Hospital?! Bakit, anong nangyari sa kaniya?” Lahat ng antok sa katawan ko ay tuluyan ng nawala, tumayo na ako sa kama at nagsimula ng maglabas ng mga damit para pamalit sa suot kong panjama.“Walang nangyari sa kaniya, pero ang mama niya…”-Nang marinig ko ang tungkol sa nangyayari ay hindi na ako nagdalawang-isip na magbihis at mabilis na nag drive patungo sa hospital na binigay ni Kuya Lysander, nagmamadali kong hinanap agad ang k’warto kung nasaan si Raya pero agad akong natigilan ng marinig ko ang mal

Lysander’s POV[Cemetery]“Dumidilim na, baka umulan na. Umuwi na muna tayo at bumalik na lang ulit,” malumanay kong saad habang nakatingin kay Raya. Ilang linggo na rin ang lumipas simula ng mamatay ang mama niya, medyo nakakausap na rin naman siya ng maayos at kumakain na kahit papaano.“Sana, maging maayos na si mama ngayon. Kung nasaan man siya, sana wala na siyang nararamdaman na sakit. Sana hindi siya malungkot at mag-isa, masaya na sana siya ngayon ay walang problema.” Saad niya habang tulalang nakatingin sa lapida na nasa lupa, katabi ng bulaklak na dala namin kanina.“She’s fine now,” saad ko ng may paninigurado. “Mabait ang mama mo, walang dahilan para mahirapan pa siya ngayon. Maayos na siya at masaya, hayaan na natin siyang makapagpahinga.” Huminga ako ng malalim at hinarap siya ng mas maayos. “Ang gusto ng mama mo ay ipagpatuloy ang buhay mo, maging masaya ka at magpakatatag. Gusto niyang mabuhay ka na walang pagsisisi sa puso,” paalala ko sa kaniya.Marahan siyang tumang

Lysander’s POV“Let’s go?” Saad ko paglabas niya ng kotse habang inaalalayan ko, suot niya ang binili kong floral dress para kumustahin si Lucian sa dreamwork entertainment.Ngumiti naman siya sa akin pagkababa at tumayo sa harap ko, may kinuha siya sa maliit niyang bag na nasa sukbit sa balikat. Pinanood ko lang siya at naghintay hanggang pinakita niya ang isang suits pin.“Para sa’yo, regalo ko sana sa’yo ‘to noong new year kaso ay hindi ko agad naibigay. Thank you gift na rin sa mga ginawa mo sa akin lalo na nang mamatay si mama, hindi ka umalis sa tabi ko at ikaw pa ang nag-ayos para maayos siyang mailibing.”Tumingin ako sa kaniya bago ko kinuha ang pin na inilahad niya sa akin. “Asawa kita, Raya. Ayaw kong naririnig na nagpapasalamat ka sa mga ginagawa ko para sa’yo, hindi mo utang na loob sa akin ‘yon,” saad ko at ngumiti sa kaniya.Napangiti rin naman siya sa akin. “Wow, ganito pala ang pakiramdam na makirinig sa personal ng ganiyan. Totoo pala ang mga nasa movie, tunog CEO ka