Tous les chapitres de : Chapitre 301 - Chapitre 310

Lysander’s POV“Nakakainis siya, galit ako sa kaniya,” rinig ko ang lasing na boses ni Raya pagpunta ko pa lang sa veranda, nakasandal siya sa sofa habang mariing nakapikit ang mga mata. Agad akong lumapit at naupo sa tabi niya, sinubukan ko siyang hawakan ngunit agad lang niyang hinampas ‘yon.Sabay kaming nagkatinginan ni Lucian. “Bakit hinayaan mo siyang uminom?” Tanong ko ng seryoso at tinignan ang halos wala ng laman na bote ng wine sa lamesa.“Hindi ko naman akalain na maglalasing siya, kuya.” Napahaplos siya sa batok at tumingin din kay Raya. “Nagkaayaan lang kami, hindi ko akalain na iinom siya ng marami.”Napabuntonghininga ako at napailing. “Bakit hindi mo siya pinigilan ng nakakarami na siya ng naiinom?” Muli kong tanong at tumingin din kay Raya na mukhang tuluyan ng nakatulog sa sofa.“Ako? Sinubukan ko kuya, pero hindi ko siya kayang awatin. Kahit anong pigil ko na tumigil na sap ag inom, ayaw niya.” Kinumpas pa niya ang kamay niya na parang sumusuko.“Bakit naman kasi na

Raya’s POV“Hindi kita pipilitin na gawin kung ayaw mo pa, Raya. Hindi naman talaga kailangan na gawin ‘yon, mas madali lang mapapaliwanag sa publiko kung sino ka ba talaga sa pamilya namin. Kung ano ang koneksyon mo kay Lucian,” saad niya ng makita ang pagdadalawang-isip sa akin. “Kung hindi ka pa handa, hahanap tayo ng ibang paraan.”Sa totoo lang ay ayos lang naman sa akin kung isapubliko ang kung anong mayroon sa amin ni Lysander, wala naman sa akin kung malaman ng lahat ang relasyon naming dalawa. Ang akin lang, ayaw kong may masabi ang ibang tao sa kaniya.“Kung malaki ang maitutulong noon, bakit hindi? Ayos lang sa akin na malaman ng lahat ang kung anong mayroon sa ating dalawa, Lysander. Hindi ko naman balak na itago habangbuhay ang mayro’n sa atin,” sambit ko at tumingin din ng diretso sa kaniya.Sabay kaming napatingin ng tumunog naman ang cellphone ko at agad na bumungad ang pangalan ni Laura sa screen, mukhang umabot na rin sa kaniya ang balita tungkol sa pictures na kumak

Raya’s POVSabay kaming naglakad sa park habang magkahawak pa rin ang kamay, may kung anong nagbago sa atmosphere sa pagitan naming dalawa. Mas gumaan din ang pakiramdam kong hawakan at tabihan siya ngayon sa publikong lugar dahil sa nangyaring pag-amin namin sa harapan ng reporters, hindi ko na kailangan na itago kung anong mayroon kami.“Ngayon na inanunsyo na natin sa lahat ang tungkol sa relasyon nating dalawa, hindi ba mas mainam din kung paguusapan na natin ang date at venue ng kasal nating dalawa?” Panimula ni Lysander sa akin at huminto sa paglalakad at humarap sa akin. “Hindi kita minamadali, Raya… pero gusto kong iparanas sa’yo ang normal na kasal at hindi lang basta nirehistro,” malambing niyang saad at hinawi ang ilang hibla ng buhok ko papunta sa aking tenga.Marahan akong tumango at ngumiti sa kaniya. “Sige, ayos lang naman sa akin kahit simple o tayo-tayo lang sa kasal. Ang mahalaga sa akin ay magkasama tayong dalawa, hindi ko kailangan ng kahit na anong atensyon mula s

Lysander’s POVRamdam ko ang panlalamig ng kamay ni Raya habang papasok kami sa loob ng mansyon, kahit hawak ko na ang palad niya ay hindi pa rin tumitigil ang panginginig noon.“Hindi mo kailangan na matakot, Raya. Kasama mo ako, hindi kita iiwan. Kahit na anong mangyari, sasamahan kita sa lahat at hindi pababayaan na mag-isa,” paninigurado ko sa kaniya at inalalayan siyang lumabas na kotse.Alam ko naman kung ano ang kinakatakot niya at kung mangyari man ‘yon at hindi na siya tanggapin nila mama at papa, o kahit si lola… ang mahalaga ay mayroon siyang ako. Kahit anong sabihin nila, hindi ko siya tatalikuran basta-basta.“Kinakabahan ako, Lysander. Ano na lang ang mukhang ihaharap ko sa pamilya mo, puro na lang problema ang dala ko. Hindi ko sila masisisi kung hindi na nila ako tatanggapin,” sambit niya, kaya tumigil muna ako sa paglalakad at humarap sa kaniya.Hinawakan ko siya sa magkabilang braso at ngumiti sa kaniya ng marahan. “Hindi mo kailangan na kabahan, andito naman. Kung h

Raya’s POVPagpasok ko pa lang sa restaurant na binigay niya kung saan kami magkikita ay agad ko na siya agad na natanaw, nakaupo siya sa tabi ng malaking glass window kung saan tanaw ang mga sasakyan sa labas ng building.Hindi na ako nag aksaya ng oras at agad na naglakad patungo sa kaniya, pagtayo ko pa lang sa gilid niya ay agad ng umangat ang tingin niya sa akin.“Raya,” tawag niya sa akin na parang hindi makapaniwala na talagang pumunta ako para makipagkita sa kaniya.“Sinabi mo na alam mo kung sino ang nagpakalat ng tungkol sa pamilya ko kaya ako nagpunta rito, h’wag mong isipin na may iba akong dahilan.” Pangunguna ko na sa kaniya.Sa totoo lang ay wala naman na akong dahilan para tagpuin siya o kung p’wede nga lang ay hindi na magsalubong ang landas namin pero dahil sinabi niya na alam niya kung sino ang nagpakalat ng impormasyon tungkol sa pagiging anak ko sa labas kailangan ko siyang harapin ulit.Nakita ko ang kaunting pagkadismayado sa mata niya ngunit agad din ‘yon na na