บททั้งหมดของ Trapped with My Ex's Brother-in-Law: บทที่ 111 - บทที่ 120

Isinara ni Madam Hilton ang pinto sa likod niya.Si Kristine ay nanatiling nakahiga sa ilalim ni Harvey. Agad niyang itulak ito, halatang hindi natuwa.“You did that on purpose!” sabi niya, may bahagyang galit sa boses.Ngumisi si Harvey, may kaunting pang-aasar sa tinig.“Yeah! So… do you want to punish me?”Tumingin si Kristine sa matalim at kaakit-akit niyang mukha na napakalapit sa kanya. Bahagya siyang nanginig, ramdam niya ang sarili niyang pagtugon. Ngunit naalala niya si Madam Hilton at dahan-dahang sabi,“Get up… your mother is still outside.”Bumlik si Harvey, madilim ang mga mata at nakatingin sa kanya. Hindi siya gumalaw, hindi rin nagsalita.“Harvey…”Ngunit bago siya makapagsabi pa ng higit, yumuko ito at humalik nang bahagya sa kanyang labi, pagkatapos ay kinuha ang kanyang document bag.Umupo si Kristine, medyo naguguluhan.“What’s this…”Tumayo rin si Harvey, may mahinang ngiti sa labi.“Open it and see.”Dahan-dahan buksan ni Kristine ang bag. Sa loob, nakalagay ang

Nang magsalita si Zianne, biglang tumahimik ang buong private room.May isang taong bahagyang tinukso siya,“Zianne, stop talking! Go bring your sister-in-law back. Good men don’t fight with women, right?”Medyo lasing si Zianne, halata sa pagka-slur ng mga salita. Ngunit matigas ang ulo niya at ayaw bumalik sa puwesto,“I’m just playing with a woman. Bea doesn’t dare say a word, so why can some outsider like Kristine boss me around? Who does she think she’s relying on?”Lalong tumahimik ang paligid.Sa gitna ng katahimikan, ngumiti nang bahagya si Harvey. Hinaplos niya ang bibig gamit ang napkin at tumayo.“Let’s go.”May sumubok siyang pigilan,“Huo Lawyer, don’t leave! Zianne offended you because he drank too much. How about we punish him with three shots and forget the matter?”Ngunit nanatiling kalmado si Harvey, at ang ngiti niya ay napakatahimik ngunit puno ng awtoridad. Tumitig siya kay Zianne, na ngayon ay halatang nakabawi na mula sa lasing, at tahimik na sinabi,“You just a

Dahan-dahang hinaplos ni Harvey ang mahabang buhok ni Kristine, ang kanyang husky na boses ay napakababa:“Sorry, I have some work to handle.”Tumayo siya at naglakad patungo sa study, maingat ngunit may bigat ang kilos. Naiwan si Kristine sa sofa, at hindi maiwasang mag-overthink.Hindi siya nagtatangkang agawin ang puwesto niya sa puso ni Harvey; malinaw na naramdaman niya ang kakaibang asal nito. Ang taong nasa isip niya… malamang ay bumalik na.Naalala niya ang nabanggit niya kanina tungkol kay Joaquin Ramirez’s daughter… Joaquin An.Biglang nanginig ang katawan ni Kristine.**Joaquin An… siya ang mahalaga kay Harvey.**Pero… nakilala na niya si Joaquin Ramirez ng paulit-ulit. Si Harvey mismo ay nag-“ganoon” sa kanya sa telepono ng ilang beses, tinutukso siya nang bahagya… ngunit hindi kailanman sinabi ni Harvey na may nakaraan siya kay Annie!Walang nagsabi sa kanya.Alam ito ng lahat—maliban kay Kristine.Ang gabi sa maagang taglagas ay malamig.Si Kristine ay nakaupo mag-isa sa

Natulala si Kristine nang todo sa ginawa ni Carl—parang biglang nabasag ang pananaw niya sa buhay sa loob ng ilang segundo. Hindi niya gusto ng mga relasyon na punô ng gulo, laro, at habulan. Gusto lang niya ng isang taong mamahalin niya nang totoo at mananatili sa tabi niya. Kahit hindi si Harvey ang taong iyon, naniniwala si Kristine na darating din ang tamang lalaki sa oras na hindi niya inaasahan.Kaya tumakbo siya.Natatakot siya kay Carl—o siguro mas natatakot siya sa kung ano ang posibleng mangyari kung hindi siya tumakbo.Sa loob ng pavilion, naglaho ang pabirong ngiti ni Carl. Tumayo lang siya roon, nakatingin sa papalayong pigura ni Kristine, walang kahit anong ekspresyon sa mukha. Naiwan ang cocktail na ininom nito—kalahati pa, at nakapatong pa sa mesa. Mapusyaw na pink ang kulay, mukhang matamis. Kinuha ni Carl ang baso, dahan-dahang iniikot, at napatingin sa lip print na iniwan ni Kristine sa gilid. Inangat niya ito at uminom mula sa mismong parte kung saan dumampi ang la

Pagkababa niya ng tawag, tahimik lang na nakaupo si Kristine sa loob ng sasakyan. Parang natigilan ang buong paligid habang nakatingin lang siya sa kawalan, hawak pa rin ang malamig na cellphone. Hindi niya alam kung bakit gano’n ang pakiramdam niya—parang may parte sa kanya na manhid, pero alam niyang hindi iyon totoo. Hindi puwedeng wala siyang nararamdaman.Hindi puwede.Sa kabila ng lahat, may pinagsamahan sila. Hindi iyon basta-basta. May mga gabing akala niya ay hindi na matatapos, mga raw emotions, mga haplos na dati ay natural lang sa kanila. Sa kabila rin ng lahat, minsan siyang minahal ni Harvey. At masakit man tanggapin, minahal niya rin ito.Bahagya niyang pinaabot ang kamay sa manibela, huminga nang malalim, at sinubukang pakalmahin ang sarili. Handang-handa na sana siyang paandarin ang kotse nang biglang nag-vibrate ang phone—si Harvey.Sinagot niya agad, pinili ang boses na palaging mahinahon.“Harvey…” tawag niya, malumanay, parang walang agam-agam. May bahagyang pagod