บททั้งหมดของ Trapped with My Ex's Brother-in-Law: บทที่ 121 - บทที่ 130

Ayaw bumaba ni Kristine mula sa sasakyan. Nananatili siyang nakaupo, naninigas ang mga daliri habang mahigpit na nakakapit sa strap ng maliit niyang handbag. Itinaas niya ang ulo at tiningnan si Harvey nang diretso, parang may hinihintay na sagot na hindi niya alam kung gugustuhin niya ba talagang marinig. Ang mukha niyang maputi at banayad ang mga tampok ay may bahagyang bakas ng pagsusumamo. Lalong nagmumukhang may kinikimkim siyang sama ng loob dahil sa maninipis na luha na nagbabadya sa gilid ng kanyang mga mata.Yumuko si Harvey at walang paalam na binuhat siya palabas ng sasakyan. Para bang wala siyang pakialam kung may makakita. Malamig ang bagsik ng kilos nito—natural sa isang lalaking sanay na sa pagkakaroon ng kontrol.“Maglalakad ka ba nang maayos,” tanong nitong mababa ang boses, “o gusto mong buhatin kita hanggang sa loob?”Halatang nanginginig si Kristine. Hindi niya alam kung dahil ba iyon sa kaba o sa takot na mapahiya. Mabilis niyang binitawan ang salita, halos pabulo

Nag-angat ng tingin si Harvey, bahagyang kumunot ang noo.“Annie?” tanong niya, parang hindi makapaniwala.Tumango si Kristine, walang ibang idinagdag.Tumitig si Harvey nang matagal—sobrang tahimik ng minuto. Parang sinusuri niya ang mukha ni Kristine, bawat kurba ng labi, bawat pihit ng mata. Hinahanap niya kung may gaano kalaking epekto ang pangalang iyon sa kanya. Pero nanatiling mahinahon si Kristine. Wala siyang ipinakitang lungkot, wala ring galit. Malinis ang ekspresyon niya—sobrang controlled na parang sanay na siya.Sa huli, ibinaba ni Harvey ang tingin at muling binalikan ang hawak niyang dokumento. Walang emosyon sa boses nang magsalita.“Ipasok mo siya sa study,” wika niya, diretsong tono, walang kahalong lambing o pag-aalinlangan.Tumalikod na si Kristine para lumabas nang biglang tinaas ni Harvey ang ulo. Sinundan niya ng tingin ang likod nito. Tahimik ang kanyang mga mata pero may gumagalaw sa ilalim ng katahimikan—hindi niya iyon maipaliwanag.Sa living room.Umikot a

Matagal na nanahimik si Kristine. Parang hindi siya makahinga. Nakatitig lang siya sa cellphone, hawak ang tawag ni Harvey na parang may bigat na hindi niya maipaliwanag. Hindi niya alam kung bakit ganoon ang epekto ng lalaki sa kanya; hindi naman ito malambing sa lahat ng oras, hindi rin ito palasalita, pero bawat salitang binibitawan nito ay tumatama nang diretso.Sa kabilang linya, hindi pa rin nagbabago ang tono ni Harvey—kalma, sigurado, kontrolado.Muli itong nagsalita, banayad pero may diin. “I’ll come pick you up tonight.”Para bang may pumisil sa puso niya. Ilang segundong katahimikan ang lumipas bago tuluyang gumalaw ang dila niya. “Okay,” sagot niya, halos bulong, na para bang kung lumakas pa ng kaunti, mababasag ang sariling depensa.Pagkatapos niyang ihang up ang tawag, naupo siya sa gilid ng kama. Hindi niya alam kung bakit parang wala siyang laban kapag si Harvey ang humihiling. Nakikita niya kung paano ito kumilos—hindi basta nangako, kundi pinaparamdam. Kung may gusto

Tahimik ang buong unit. Wala man lang ingay na maririnig maliban sa mahinang ugong ng air conditioner. Para bang nakabitin ang hangin, mabigat at nakakasakal. Hindi gumagalaw si Harvey, at hindi rin umiwas ng tingin si Kristine.Nabitawan ni Kristine ang salitang ilang beses niyang nilunok noon, pilit niyang tinikom, pero ngayong gabi ay sumabog nang tuluyan.“Sabihin mo nga, Harvey,” diretsong tanong niya, nanginginig ang boses. “Anong klaseng babae ba ang nakikipagtalik sa’yo tapos siya pa ang magluluto ng lahat ng pagkain mo? Siya pa ang aantay sa’yo sa bahay na parang asawa? Harvey, hindi ganyan tratuhin ang isang babae!”Napakurap si Harvey. Kumirot ang lalamunan niya. Kita sa mukha niya ang gulat; parang doon lang niya na-realize ang bigat ng mga pinapasan ni Kristine. Hindi niya inakalang ganoon kasakit para rito ang mga bagay na para sa kanya ay normal lang.Tinitigan niya si Kristine nang matagal—mas matagal kaysa sa kahit anong tingin na binigay niya rito dati.Pagkatapos ng

Nag-ikot ang mukha ni Kristine, at sa galit na hindi niya maikubli, sinipa niya si Harvey. Napahagikhik ang lalaki sa sakit, at agad niyang ginamit ang pagkakataon para hilahin palabas ang kanyang maleta mula sa silid.Pero hindi basta-basta si Harvey. Mahahaba ang mga binti niya, at bago pa man maabot ni Kristine ang pinto, hinawakan niya ang kamay nito.Malalim ang titig ni Harvey, puno ng tanong at halong pag-aalinlangan. “Talaga bang aalis ka na?”Hinilow ni Kristine ang mga mata, mahina ang boses. “Bitawan mo na!”Bahagyang yumuko si Harvey, lumapit nang kaunti, at napapansin niya ang malumanay na tono, may halong pang-akit. “Nagpadala ang mansion ng pagkain… kumain tayo nang magkasama.”Alam ni Kristine kung ano iyon—isang simpleng taktika lamang. Kapag gusto ni Harvey na mapasuko o makumbinsi ang isang babae, isang maliit na kabaitan o lambing ay sapat na. At paulit-ulit na nahulog si Kristine sa larong iyon—napaniwala sa kabaitan na para bang totoo, samantalang sa huli, laro l