บททั้งหมดของ Trapped with My Ex's Brother-in-Law: บทที่ 131 - บทที่ 140

Carl chose a rather nice Italian restaurant along the edge of a business district—ang klase ng lugar na may dim lights, soft instrumental music, at amoy na may halong tinapay, olive oil, at parmesan. Hindi ito sobrang sosyal na tipong intimidating, pero malinaw na may dating. Wala pang gaanong tao dahil maaga pa, ngunit halatang kilala ang lugar sa mga propesyunal at mga taong gusto ng tahimik na dinner.Eksaktong alas-ocho nang makarating si Kristine. Pinatay niya ang makina ng kanyang sedan, huminga nang malalim, at sandaling tiningnan ang sarili sa rearview mirror. Simple lang ang suot niya—beige na dress, naka-pony tail ang buhok, light makeup. Sakto lang, hindi OA, pero elegante pa rin.Nasa parking lot si Carl, nakasandal sa isang itim na sasakyan. Nakasuot ito ng navy blue blazer, simple lang ang polo shirt sa loob, pero bakas ang tikas at kumpiyansa. Nang huminto ang sasakyan ni Kristine, agad siyang lumapit at binuksan ang pinto para rito.“I wanted to take you out for dinner

Harvey watched Leo looking cornered, para bang wala itong lusot. Medyo nabawasan ang bigat sa dibdib niya. Kanina pa nanunood si Harvey, at ramdam niya ang matinding inis na bumabalot sa kanya. Pero ngayong nakikita niyang naiipit si Leo, parang bahagyang gumaan ang pakiramdam niya.Dumating si Zhu Sao dala ang mangkok ng matamis na osmanthus sweet soup. Matagal na nitong kilala si Harvey; halos siya ang nag-aruga rito mula pagkabata. Natural lang na magmalasakit ito kaya agad itong nagtanong, “Nasaan si Miss Kristine? Bakit hindi mo siya sinama pauwi, young master?”Natigilan si Harvey. Napatigil ang daliri niya sa ibabaw ng mesa bago niya dahan-dahang kinuha ang mangkok at uminom. “Gabi na. Nakatulog na siya,” sagot niya, walang kahit anong emosyon sa boses.Tumango si Zhu Sao, at nagkatitigan sila ni Madam Hilton na para bang pareho silang may hinala. Maya-maya’y naglakad na itong palayo, kasama ang ina.Hindi pa nakuntento si Madam Hilton. Umupo ito sa tabi ni Harvey, nagbabakasak

Matapos magsalita, marahan niyang idiniin ang palad niya sa dibdib. Hindi iyon arte, hindi iyon drama—masakit talaga. Parang may humihila sa loob, parang may pumuputol na hininga na hindi niya maipaliwanag. Hindi niya inakalang matatapos nang ganito ang lahat sa pagitan nila ni Harvey.Nakatitig lang si Harvey sa kanya, hindi nagsasalita. Malalim ang kanyang tingin, parang gusto niyang hanapin ang dahilan kung bakit siya nasasaktan. Hindi pa niya kailanman nakita ang ganitong ekspresyon sa mukha nito. Walang galit, walang sigaw—pero may bigat.Ramdam ni Kristine na sa susunod na sandali, maaari siyang sapakin nito. Hindi dahil mahal niya ito, kundi dahil kaya nitong gawin iyon kung gugustuhin. Pero hindi iyon nangyari.Hindi siya sinaktan.Hindi rin siya sinigawan.Sa halip—ngumiti ito.“Naalala ko, binigyan mo pa si Patricia ng protective charm,” malamig na sabi ni Harvey, “ngayon gusto mo siyang mamatay?”Napangiti rin si Kristine. Pero hindi iyon masayang ngiti. Parang wala nang pa

Natapos magsalita si Kristine at marahan niyang inalis ang kamay ni Harvey sa kanya. Parang wala nang pakialam si Harvey kung nasaan sila o kung sino ang nakatingin. Para kay Kristine, sapat na iyon. Hindi na niya kayang humarap pa sa kanya.“Bea, let’s go,” mahinang sabi ni Kristine, pero buo ang tono. Wala nang alinlangang natitira.Para namang sasabog ang dibdib ni Bea sa galit. Nanlilisik ang mga mata nito habang nakatingin kay Harvey. Hindi lang ito galit—pakiramdam niya tinrato ang kaibigan niyang parang walang halaga.Itaas ang isang kamay, walang pakundangan, sabay tutok ng gitnang daliri kay Harvey. “Bastard! Sana hindi ka magkaroon ng anak!”Napasinghap ang ilang nakarinig. Hindi sanay ang karamihan na may nagsasalita nang ganoon sa isang taong kapantay ng estado ni Harvey. Pero kay Bea, wala na siyang pakialam. Para kay Bea, kahit gaano pa kayaman, katalino, o kahusay ang isang lalaki, basura pa rin kung sinasaktan ang kaibigan niya.Tumingin si Kristine sa sahig. “Bea, tam

Kristine huminto sa kanyang mga hakbang. Pinababa niya ang mga mata at ngumiti ng banayad, halos hindi halata. “Harvey, we’ve always been people from two different worlds. Kung paano ko tatahakin ang buhay ko, at kung anong klase ng tao ang magiging ako… wala itong kinalaman sa iyo.”Kung inisip ni Harvey na magsisisi siya, mali siya. Kristine ay matatag. Walang luha sa mata, walang panghihinayang. Humakbang siya palayo, hindi lumingon kahit saglit. Ang bawat hakbang niya ay puno ng determinasyon.Pagdating niya sa private room, nanatiling maayos ang atmosphere. Isang tabi lamang si General Manager Rafael, nakatingin sa kanya ng may halong curiosity at amusement. Ang titig nito ay parang nagsasabing, “Wow, mukhang may pinagmulan ‘tong babae na ‘to.”Habang nag-uusap ang iba, may nagtangkang pilitin siya uminom. Ngunit matatag si Director Lyn. “Hindi, I’ll handle this myself,” mahinang sagot niya, malinaw ang kumpiyansa.Ngunit ang lalaking may mataas na posisyon, hindi rin nakaiwas sa