บททั้งหมดของ Trapped with My Ex's Brother-in-Law: บทที่ 141 - บทที่ 150

Natungga si Kristine sandali, tila ba hindi makapaniwala.Tumawa si Sister Alma sa likod niya. “Aha… so relative’s child talaga siya!”Huminga si Kristine nang malalim bago nagtangkang magtanong ng mas malinaw. “Sino ang nagdala sa kanya?”Nang sagutin ng receptionist sa telepono, bahagyang nauutal, “Uh… ang ina po niya ang nagdala. Isang napakagandang bata.”Pinutol ni Kristine ang tawag at tumingin kay Sister Alma.Bihira na magtsismis si Sister Alma, pero sa pagkakataong ito, bahagyang nagbulong siya, halos halakhak. “Tell me… baka ito yung anak na ginawa ni Harvey nung twenties niya? Ngayon na nag-aaway kayo, pinapadala niya dito para maka-irita sa’yo?”Napangiti si Kristine, ngunit hindi niya alam kung kakatawa o iiyak.“Hindi siya ganoon kabata,” sagot niya. Napahinto sandali, iniisip kung kailan nga ba niya talaga nakilala si Harvey nang ganito kalalim.“Basta… pupunta muna ako para tingnan,” pasya niya sa sarili.Lumakad siya papunta sa maliit na reception room, sinundan ni Si

Kristine’s hands tightened around the steering wheel as she drove straight home, fearing that if she hesitated, Harvey might appear again and pester her. She wanted to avoid unnecessary confrontation, and yet, the thought of him looming over her nagged at her mind like an unwelcome shadow.When she arrived, the sight of Thaddeus and Aunt Rica waiting in the living room made her chest soften. Their expressions shifted from surprise to delight.Aunt Rica immediately pulled her into the house, her smile warm and lively. “Your father was just thinking about you, and here you are! You two really are in sync, heart and soul,” she said, nudging Kristine lightly.Kristine set down the bag of fruits she had brought and leaned toward Thaddeus, offering him a small, comforting smile. “Hi, Dad,” she said softly.Father and daughter chatted for quite a while, talking about school, recent events, and small daily matters. Kristine enjoyed the calm, soothing tone of home for a few moments, letting he

Tumitingin si Kristine sa paligid.Si Bea, sa kabila ng pagpapakatatag, pakiramdam niya ay gusto na lang tumakas.Paano niya mahulaan na biglang lalabas ang dambuhalang “Buddha” na ito? Malinaw naman na hindi interesado si Harvey kay Zianne.Sa kabiguan, inilagay ni Bea si Kristine sa malayo, nagpanatili ng distansya.Ngunit hindi niya mapigilan ang tahasang kilos ni Harvey—Sa sandaling inalis ni Kristine ang kanyang coat at umupo, dahan-dahang lumapit si Harvey, bahagyang iniangat ang baba niya.Agad na nagbigay daan ang mga tao sa paligid.Tahimik na umupo si Harvey sa tabi ni Kristine, hayagang nagpapakita ng presensya.Dahil sa kanilang nakaraan, halos lahat sa pribadong kuwarto ay nanahimik, halos frozen sa pagkatingin.Ngunit si Harvey ay tila kumportable.Umupo siya nang relaxed sa sofa at hinawakan ang kanyang tasa, mahinang tinanong si Kristine, “Kamusta ka na nitong mga nakaraang araw?”Hindi inangat ni Kristine ang mga mata sa kanya, nakatutok sa LCD screen, at sumagot nan

Nang marinig ni Kristine ang pangalan ni Jayci, para bang kumulo ang dugo niya sa mukha.Laging nagiging rosas ang kanyang pisngi tuwing namumula siya, at sa pagkakataong ito, ramdam niyang mahirap itong itago. Napakaganda ng kulay ng kanyang mukha—delikado sa sinumang tumitingin.Tahimik na nakatingin sa kanya si Jayci.Pinilit ni Kristine panatilihin ang kanyang tono na kalmado, kahit pa nanginginig siya sa loob.“Llhor left earlier,” mahinang wika niya.Tumango lang si Jayci, ngunit hindi nagtagal ay muling tumingin sa kanya, mas malapitan ang tingin.“My car is at the shop for maintenance. I took a cab over just now. Kristine Miss, would it be convenient for you to give me a ride?”Medyo nag-atubili si Kristine.Hindi niya mawari kung ano ba talaga ang intensyon ng lalaki. Impressive ang aura niya, elegant at maayos sa kilos, pero… palaging ganito ba ang ugali niya sa mga babae?Ito pa lang ang kanilang unang pagkikita, at humihingi na siya ng pabor.Kristine, sa kanyang inosente

Nagpa­hinga sandali si Harvey bago sumagot. “Hayaan mo muna. Hindi ko pa napag-iisipang mabuti.”Hindi pa siya nakakabawi nang muling nagsalita ang Tiya, tila walang pakialam kung nakakaabala ba siya o hindi. “Eh ’yung piano? ’Di ba ’yan ’yung binigay mo kay Miss Kristine? Ang pangalan daw Louis Twelve… grabe raw ang presyo! Hilton Lawyer, hindi ka naman tumutugtog. Pinahandle mo ba kay Secretary Lorraine? Siya na ba nag-aasikaso niyan?”Napatingin si Harvey sa Tiya, hindi makahanap ng sagot. Napailing siya nang mahina. “That piano is called Morningdew.”Umismid ang Tiya, halatang hindi niya naintindihan. “English–English ka pa. Hindi ko alam ’yung sinasabi mo.”Tumahan sandali ang paligid. Napunta ang tingin ni Harvey sa Morningdew, nakalagay sa isang sulok ng sala. Tahimik iyon, maayos, parang walang galaw. Parang mas pinapanood siya kaysa siya ang nanonood dito. Pagkalipas ng ilang sandali, mahina siyang nagsabi, “Hayaan mo muna.”Hindi na nangulit ang Tiya. Pero kumindat pa s