Semua Bab ลีลารักของหมอหญิงช่างเร่าร้อน : Bab 11 - Bab 20

ตอนที่ห้า ค่อยเป็นค่อยไปได้หรือไม่ ผู้ใดจะคิดว่า หลินหยุนซีซึ่งเพิ่งได้พักผ่อนกลับโดนลากตัวมารักษาเจ้าเมืองหรงเฉิงซึ่งโดนพิษกำหนัดจากไส้ศึกซึ่งปลอมตัวเป็นหญิงคณิกาอย่างกะทันหัน“เจ้าบอกว่าเป็นหมอมิใช่หรือ? แผลของข้าปริแยก เลือดไหลจนชุ่ม เหตุใดไม่รีบเข้ามาจัดการ” ด้วยต้องการจับตัวไส้ศึกให้ได้ ‘ติงชาง’ เจ้าเมืองหรงเฉิงจึงพลาดพลั้งโดนนางแทงเข้าให้ที่ไหล่ด้านหลังจนเลือดสาดสายตาของหมอหญิงเหลือบมองเห็นว่าด้านหลังของเขามีเลือดไหลออกมาเปียกชุ่มเสื้อตัวที่ใส่อยู่จริงๆ จึงค่อยผ่อนลมหายใจก้าวเข้าใกล้อย่างเชื่องช้า“ท่านหันหลังมาสิ” เสียงที่เอ่ยยังสั่นด้วยความหวาดหวั่นแต่นางยังไม่ทันถึงตัวของเขาก็ถูกเอื้อมมากระชากตัวลงไปนอนบนเตียงและฉีกทึ้งเสื้อผ้าที่เก่าบางจนแทบขาดให้กระจุยกระจาย“ว้าย!...ปล่อยนะ ช่วยด้วย...อย่าทำอะไรข้าเลย”“เจ้าจะตะโกนเรียกให้ผู้ใดเข้ามาช่วย ที่นี่เป็นจวนของเจ้าเมือง และข้าก็คือเจ้าเมือง อย่าได้เปลืองแรงเลย เก็บเรี่ยวแรงเอาไว้รับมือกับข้าเถิด” เจ้าเมื

ตอนที่หก ไม่น่าขอของใหญ่เลยหลินหยุนซีครุ่นคิดด้วยสมองที่ล่องลอยไปกับลิ้นสากที่วนเลียกลืนกินน้ำหวานใสไม่ยอมปล่อยนิ้วแข็งหลายนิ้วยังช่วยกันมุดเข้ามุดออกในร่องดอกไม้งามเห็นเพียงสีแดงระเรื่อผลุบขยับไปมาพาร่างบางให้น้ำตาคลอด้วยความเสียวซ่านแอ่นรับทุกสัมผัสวาบหวามอย่างไม่อาจห้ามใจ“อื้ออออ...”เสียงครวญครางลากยาวยามเขากดลิ้นบดคลึงเน้นหนักและเพิ่มความเร็วแรงจนติ่งสีหวานเป็นไตแข็งกับนิ้วทั้งสี่ที่ชักเข้าออกจนน้ำใสสาดกระเซ็นลิ้นว่องไวเพิ่มความระรัวเร็วไม่มีแผ่วในที่สุดก็ส่งหญิงสาวไปถึงฝั่งฝันก่อนหนึ่งครา“ซี้ด...อ้า...”ยามใกล้สัมผัสความหฤหรรษ์ ร่างเล็กดิ้นพล่านใบหน้าเหยเกส่งเสียงกรีดร้องก่อนจะกระตุกสั่นตอดแรงพร้อมปล่อยน้ำรักออกมาทะลักใส่ลิ้นอย่างล้นหลามหลินหยินซีหอบหายใจด้วยมือที่ขยำผ้าปูเตียงจนยับยู่และภายในร่องช่องทางที่ตอดตุบตามจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเสร็จแล้ว! โอ๊ย!...เสียว เสียวกว่าทำเองตั้งเยอะ

ตอนที่แปด ลืมไปเลยเมื่อมองดูดีดี สตรีนางนี้นับว่างามมิใช่น้อย ใบหน้าของนางหมดจดสะอาดตา ผิวพรรณขาวละออเนียนนุ่ม โดยเฉพาะทรวงอกอิ่มพอดีตัว กับร่องกุหลาบสีหวานซึ่งเขาเพิ่งเยี่ยมชมจนสุขสมไปเมื่อครู่เพียงคิดมาถึงตอนนี้ แท่งกายซึ่งควรจะสงบกลับคึกคักขึ้นมาอีกครั้งเจ้าเมืองติงนอนกลิ้งไปกลิ้งมาจนทนไม่ไหวจึงเปิดผ้าห่มจุมพิตไล่จากต้นคอลงไปยังไหล่เปลือยลิ้นร้อนเริ่มไล่เลียหัวไหล่กลมก่อนจะเลื่อนลงมาดูดเม้มยอดอกสีชมพูกลางเต้าขาวอวบแล้วบีบขย้ำเคล้นคลึงอย่างย่ามใจหญิงสาวซึ่งเพิ่งได้หลับพักผ่อนแต่กลับถูกรบกวนจึงได้แต่ครางพึมพำในลำคอเผลอหายใจแรงเคลิบเคลิ้มไปกับความรัญจวนหวามเมื่อโดนมืออุ่นร้อนกอบกุมเคล้นคลึงเต้านุ่มอย่างหื่นกระหายทั้งสะโพกที่เบียดความแข็งแกร่งแนบชิดลำตัว หลินหยุนซีจึงสะดุ้งไปกับริมฝีปากร้อนที่ดูดเม้มเม็ดจุกสีหวานอย่างหิวกระหายหญิงสาวพยายามขยับร่างหนีแต่มือที่บีบเคล้นก้อนเต้าเนื้อกลับไม่ยอมปล่อยทั้งยังขย้ำขยี้สลับคลึงปลายนิ้ววนรอบฐานสร้างความวาบหวิวไม่ทันไรลิ้นสากก็เลียความเปียกชื

ตอนที่สิบ ตัวตนของอีกฝ่ายเจ้าเมืองหนุ่มปล่อยลาวาสีขาวขุ่นไหลล้นอาบขาเรียวเป็นสัญญาณของการเสร็จสมอีกคราก่อนจะค่อยๆ ถอนแก่นกายแข็งแรงออกปล่อยให้น้ำรักทะลักล้นตามออกมาจนร่างขาวเนียนเปรอะเลอะไปด้วยคราบน้ำกามยามนี้หลินหยุนซีไม่ได้สนใจกลิ่นคาวที่คละคลุ้งไปทั่วห้องกับร่างที่เต็มไปด้วยคราบน้ำรักของทั้งตนเองและเจ้าเมืองหนุ่มด้วยทันทีที่เอ่ยชื่อยาตัวสุดท้าย นางก็หลับพับไปในอ้อมแขนแข็งแรงไม่รับรู้เรื่องอื่นใดอีกหมอหญิงตื่นขึ้นมาในสภาพช้ำระบมแทบเดินไม่ไหว ยังดีที่ติงชางช่วยเช็ดทำความสะอาดและห่มผ้าให้แสดงการดูแลอยู่บ้างจึงคลายความโมโหลงไปเล็กน้อยโอ๊ย!...โดนครั้งแรกก็เจอของใหญ่ แข็งแรง ถึกทนไปตั้งหลายครั้ง ดูสิ ร่องรูบวมแดงแสบไปหมดตาเจ้าเมืองคนนี้ไม่รู้จักทะนุถนอมกันบ้างเลย เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแดงขนาดนี้แล้วยังเดินโซเซขาสั่น ขืนกลับไปที่พัก พวกป้าจางกับคนอื่นต้องรู้แน่ว่าเมื่อคืนนางโดนจัดหนักขนาดไหนเฮ้อ!...ตกลงว่านางมารักษาแผลให้เขาหรือมาโดนเ

ตอนที่สิบเอ็ด เก็บเกี่ยวด้วยนิ้ว หมอหญิงใช้เครื่องมือหลายอย่างทั้งเจลห้ามเลือดชุดน้ำเกลือโดยไม่เสียดายท่ามกลางสายตาสงสัยในอุปกรณ์ประหลาดของรองแม่ทัพเหอกับหมอใหญ่เมิ่งแต่หญิงสาวกลับตัดสินใจใช้ไหมที่ไม่ละลายเพื่อต้องตัดไหมเพราะบนตัวของแม่ทัพมู่ยังมีบาดแผลอื่นๆ อีกหลายแผลจนต้องเสียเวลาเย็บอีกมากนี่เขาไม่เจ็บบ้างหรือไงนะ โดนฟันจนเลือดอาบไปทั้งตัวขนาดนี้ หมอหญิงเย็บไปส่ายหัวไปขณะแม่ทัพหนุ่มได้แต่นอนหลับตาขบปากแน่นเพื่อข่มเสียงร้องไม่ให้ดังออกมาให้เป็นที่อับอายครั้นแอบฉีดยาหลายเข็มแล้ว หลินหยุนซีจึงพรั่งพรูลมหายใจพลางปาดเหงื่อและเอ่ยบอก“ระหว่างนี้ไม่ควรขยับตัวอีก เพราะบาดแผลพวกนี้พร้อมจะปริแยกได้ทุกเมื่อ ยาของข้าเองก็เหลือน้อยแล้ว เข้าใจหรือไม่”มู่หยางซึ่งลืมตาขึ้นมาสบแววตาห่วงใยจึงลืมตัวฉวยมือเล็กเอาไว้“ขอบคุณมาก หลินหยุนซี เจ้า...เป็นห่วงข้าหรือ?”ได้ยินคำถามแสนธรรมดา หมอหญิงจึงตอบอย่างไม่ค้นหาความหมายที่ซ่อนอยู่“ห่วงสิ หากแม่ทัพมู่เป็นอันใด