Semua Bab เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Bab 191 - Bab 200

“คุณมันเลวที่สุด!!” วารินดาแทบอยากจะร้องไห้ออกมากับสิ่งที่ชายหนุ่มทำกับเธอ เขากระทำกับเธอไม่ต่างจากสัตว์ด้วยซ้ำ แปล๊บ!! เสียงช็อตไฟฟ้าดังหนึ่งครั้ง ทำให้ขาของวารินดากระตุกอย่างแรงด้วยความตกใจ และเธอไม่คิดว่าเขาจะกล้าทำแบบนี้ “อ๊ะ...ทำอะไร!! เจ็บนะ” สาวร่างบางนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ “นี่แค่สั่งสอนผู้หญิงปากดีอย่างเธอให้รู้สำนึกว่าอย่ามาท้าทายอำนาจคนอย่างฉัน!” ดวงตาคมเข้มมองอย่างลุกวาว เมื่อเห็นว่าวารินดาจ้องมองเขาราวกับกำลังโกรธแค้น “ฉันไม่ใช่สิ่งของนะที่คุณอยากจะทำอะไรก็ได้ ฉันเป็นคน ฉันมีชีวิตจิตใจและเจ็บเป็นนะ” วารินดายังคงเถียงสุดใจเพราะเธอไม่ชอบเลยกับการที่ถูกล่ามแบบนี้ “ฉันไม่เคยมองว่าเธอเป็นสิ่งของเลยนะ แต่เธอเหมือนสัตว์เลี้ยงของฉันมากกว่า สัตว์เลี้ยงที่ฉันจะบีบก็ตายจะคายก็รอด!” มือหนาเลื่อนมาจับที่แก้มสวยแล้วบีบอย่างแรง จนเธอเงยหน้าขึ้นมองเขา “โอ๊ย! ไอ้ทุเรศ ความคิดของคุณโคตรสกปรกเลย ตัวของคุณมีอะไรสะอาดบ้าง สกปรกที่สุด” “งั้นลองมาอมของที่เธอว่าสกปรกดีไหม” “จะ...จะทำอะไร” เส

หญิงสาวเงยหน้ามองคนตัวโตที่กำลังทำให้เธอรู้สึกอดสูกับตัวเองยิ่งนัก แต่เธอก็ต้องทำ เพราะรู้ดีว่าถ้าทำให้เขาหงุดหงิดจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง “อ๊า...แบบนั้น” วินเทอร์รุ่มร้อนไปหมดทั้งตัว เมื่อปลายลิ้นเล็ก ๆ ของวารินดาแลบออกมาเลียที่ข้างลำแกร่ง จนร่างกายหนาเกร็งไปหมด “ดีมากคนสวย...เลียแบบนั้น” มือหนาลูบไล้ที่แก้มเนียนสวยของเธอ ซึ่งมันแดงก่ำไปทั่ว เพราะน่าจะเขินอายกับการกระทำของตัวเอง “ชอบไหมคะ” วารินดาถามอย่างลืมตัว อีกทั้งมันเป็นจิตใต้สำนึกที่เธอชอบถามแบบนี้กับเขาเสมอ สมัยที่เราสองคนคบหากัน “ชอบ...ชอบมาก ๆ เลย” กรามแกร่งขบเข้าหากันอย่างรุนแรง เมื่อเธอท่าทีเย้ายวนของวารินดา ลิ้นเล็ก ๆ ของเธอเหมือนเครื่องกระตุ้นชั้นดีที่ทำให้เขาหัวใจแทบวาย วารินดาเปลี่ยนมาเลียตรงปลายหัวหยักของชายหนุ่ม ทำเอาวินเทอร์ถึงกับกำผ้าปูที่นอนแน่น ขนในกายของชายหนุ่มลุกเกรียวอย่างพร้อมเพรียงกัน ใครจะไปคิดว่าแค่ลิ้นเล็ก ๆ นุ่ม ๆ ของเขาทำเอาอยากจะแตกระส่ำจะแย่แล้ว มือหนาจับศีรษะของเธอแล้วรั้งเข้ามาเต็มแรง จนความเป็นชายถูกดันเข้าไปในปากจนสุดคอ

บทที่ 10ห้ามใจตัวเองไม่ได้ “งั้นเดี๋ยวจะทำให้ดูว่าบังคับจริง ๆ มันเป็นยังไง” ว่าจบมือหนาก็รั้งร่างเล็กขึ้นมา จากนั้นเขาก็ทำการบดขยี้ริมฝีปากของตัวเองเข้ากับปากเรียวเล็กของหญิงสาวทันที “อื้อ!” ร่างเล็กพยายามดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดแกร่ง แต่เหมือนเธอไม่สามารถห้ามแรงปรารถนาที่เกิดขึ้นไม่ได้ บ๊วบ!! “อื้อ...” วารินดาเผลอโอนอ่อนกับสัมผัสที่แสนร้อนแรงของวินเทอร์ มือทั้งสองข้างยกขึ้นโอบรอบต้นคอ ริมฝีปากร้อนชื้นของวินเทอร์ค่อย ๆ ไล้เล็มความหวานภายในปากบางของวารินดา แล้วขบเม้มเบา ๆ จนร่างกายสาวสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ “อ๊ะ...” “วาริน...ชอบไหม” มือหนาเคล้นคลึงอกอิ่มไปมา พร้อมบีบขยำอย่างแรง จนเธอเผยอปากออก ทำให้วินเทอร์สามารถแทรกลิ้นหนาเข้าไปลิ้มรสความหวานในโพรงปากบาง เขากวาดต้อนไปมาแล้วเกี่ยวกระหวัดกับลิ้นเล็ก ๆ ของหญิงสาวอย่างหยอกเอินไปมา จนร่างกายสาวรุ่มร้อนไปหมด “มะ...ไม่รู้” เมื่อโดนปลุกเร้าเข้ามาก ๆ วารินดาจึงไม่สามารถประคองสติของตัวเองได้ สัมผัสที่อ่อนโยนมากกว่าเดิม ไม่ได้ดิบเถื่อนร

“เอาเธอจากข้างหลังบ้างไง แบบนี้เธอชอบไม่ใช่เหรอ” เขาไม่รีรอให้หญิงสาวถามต่อ ชายหนุ่มจับที่สะโพกผายของวารินดา จากนั้นก็สอดใส่ตัวตนแกร่งของตัวเองเข้าไปในช่องทางรักที่แน่นขนัดอย่างแรง จนเธอร้องเสียงหลงเพราะยังไม่ทันตั้งตัว “อ๊ะ...เข้ามาพรวดพราดแบบนี้ได้ยังไง คนบ้า!” เธอร้องครางออกมาเสียงดังลั่น เมื่อชายหนุ่มเล่นไม่ออมแรงร่างกายของเธอเลยสักนิดเดียว มือหนาจับที่ลำคอเล็กจากทางด้านหลัง แล้วชายหนุ่มเริ่มออกแรงบีบแรงมากขึ้น แต่แทนที่วารินดาจะร้องห้าม แต่กลับปล่อยให้ชายหนุ่มกระทำกับร่างกายของเธอตามอำเภอใจ “อ๊ะ...” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมาเพื่อสูดรับอากาศ ขณะที่ชายหนุ่มออกแรงบีบลำคอสวยอย่างแรงพร้อมกับกระหน่ำสะโพกเข้าใส่คนตัวเล็กอย่างแรงจากทางด้านหลัง จนบั้นท้ายกลมกลึงแดงเพราะเรื่องแรงกระแทกไปมา “แม่ง...เหี้ยเอ๊ย...ทำไมแน่นแบบนี้วะ!” วินเทอร์สบถอย่างหยาบคายออกมา เมื่อเขารู้สึกว่าเซ็กซ์ในครั้งนี้มันร้อนแรงจนคุมตัวเองไม่อยู่ “พี่วิน...อ๊ะ...แรง ๆ” เสียงร้องครางของคนตรงหน้าทำให้เขาอดใจไม่ไหว มือหนาจับเรียวแขนของเธอแล้วดึงรั้งมาด้านหลัง ส่วนมืออ

บทที่ 11ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด “ตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงเมื่อไร!” เสียงทุ้มอันคุ้นเคยปลุกวารินดาที่นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงด้วยเสียงที่ดัง ซึ่งเธอสะดุ้งตื่นด้วยความตกใจ “คุณ” เพราะถูกรังแกตลอดทั้งคืน ทำให้วารินดาหมดเรี่ยวแรงที่จะขัดขืนอะไรได้ มือหนาของวินเทอร์เอื้อมมากระชากเรียวแขนเล็กของวารินดาที่นอนอยู่บนเตียงอย่างแรง จนเธอร้องโอดครวญอย่างห้ามไม่ได้ “โอ๊ย!! มันต้องทำกับรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ” ใบหน้าหวานเงยขึ้นมองเขาด้วยสายตาแข็งกระด้าง “ใช่!! เรือจะถึงฝั่งไทยแล้ว รีบไปอาบน้ำแต่งตัวได้แล้ว!” “ฉันไม่ไปไหนกับคุณทั้งนั้น!” ในเมื่อถึงไทยแล้ว วารินดาก็พยายามประมวลผลในสมองของตัวเองว่าเธอจะต้องหาทางถอดกำไลข้อเท้านี้ และหนีไปจากเขาให้ได้ คนอย่างวินเทอร์ต้องมีจุดอ่อนบ้าง “หึ...อยากโดนหมือนเมื่อคืนอีกหรือไง ไปอาบน้ำ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเธอวารินดา!” วินเทอร์บอกแค่นั้นก็ทำการบีบที่ข้อมือบอบบางของหญิงสาวอย่างแรง จนเกิดรอยแดงไปทั่วข้อมือเล็ก “อ๊ะ...เจ็บนะ” “รีบไปอาบน้ำ ถ้าฉั