Semua Bab เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Bab 201 - Bab 210

“พี่วินเข้าใจผิด...วารินไม่เคยบอกใครเรื่องที่นั่น” “ตอแหล!” “พี่วิน...เรื่องเมื่อคืน...วาริน...” “งั้นมึงลองดูโทรศัพท์ตัวเองสิวารินดา มึงไม่ใช่เหรอส่งข้อความบอกไอ้คเชนทร์มาจัดการกูถึงในบ้าน” คำพูดนิ่ง ๆ ของวินเทอร์ทำให้วารินดาลนลานหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา และที่ต้องตกใจ คือข้อความบางอย่างถูกส่งจากเครื่องของเธอไปยังหมายเลขของคเชนทร์ (พี่คเชนทร์ นี่ที่อยู่เป็นบ้านของพี่วินนะคะ มาตามแผนที่นี้ได้เลย ยาเสพติดถูกซ่อนอยู่หลังบ้าน ตอนนี้พี่วินไม่รู้ว่าวารินรู้ความจริงหมดแล้ว) (อืม...เดี๋ยวพี่รีบไป) เมื่ออ่านข้อความจบหัวใจของวารินดาเต้นแรง เพราะเธอไม่รู้ว่าข้อความพวกนี้มันถูกส่งจากเครื่องของเธอได้อย่างไร “ดีนะเมื่อคืนกูดันเล่นโทรศัพท์ของมึงพอดี กูเลยรู้ไงว่ามึงวางแผนจะกำจัดกู มึงรวมหัวกับพวกมันจะเอากูออกจากชีวิต” วินเทอร์รับรู้มาตลอดว่าคนในองค์กรมองเขาอย่างไร แต่เขาไม่แคร์ อาจจะเพราะเขาเป็นลูกของมาเฟีย และที่อยากเข้ามาทำงานที่นี่ ยอมฝึกหนัก ๆ เพราะอยากทำหน้าที่เพื่อชาติ แต่สิ่งที่ต้องมาเจอ

รถหรูเคลื่อนตัวไปตามเส้นทางข้างหน้า โดยใช้เวลาเกือบชั่วโมง ทำให้คนตัวเล็กที่เพิ่งได้นอนเกือบเช้าอย่างเธอรู้สึกอ่อนเพลีย จนผล็อยหลับไป ขณะที่หญิงสาวกำลังนอนอยู่นั้นศีรษะของเธอก็เอียงไปกระแทกกับขอบกระจกรถ แต่ด้วยความอ่อนเพลียทำให้เธอไม่สามารถลืมตาตื่นขึ้นมาได้ วินเทอร์ปรายตามองคนตัวเล็กที่หลับหัวผงกอยู่ ด้วยความรำคาญที่ศีรษะของเธอไปชนกับขอบกระจกจนเกิดเสียง เขาจึงใช้มือหนารั้งร่างเล็กให้โน้มลงมาหนุนที่ตักแกร่งของเขาแทน เสียงกรนเบา ๆ ทำให้รับรู้ว่าคนตัวเล็กกำลังหลับสนิท สักพักหัวใจแกร่งก็สั่นไหวเมื่อได้ยินบางอย่างที่หลุดออกมาจากปากของเธอ “พี่วิน...วารินขอโทษนะ” ในห้วงความฝันของวารินดาคือภาพที่เธอกำลังส่งยิ้มให้กับคนที่รัก และเขาเองก็ส่งรอยยิ้มนั้นกลับคืนมาเช่นเดียวกัน มือของทั้งสองพยายามเอื้อมแตะเข้าหากัน แต่พยายามเดินเข้าหากันมากเท่าไร มันกลับห่างกันมากกว่าเดิม “อย่าทิ้งวารินไป...” มือหนาเลื่อนมาเพื่อปัดปอยผมที่ปรกใบหน้าหวาน จนเห็นแก้มสวยก็กำลังแดงขึ้นเลือดฝาด จนเขาอดไม่ได้ที่จะใช้มือลูบแก้มเนียนสวยของเธอ

“ฉันอิ่มแล้ว” เธอบอกแค่นั้นก็ดันจานข้าวให้ออกห่าง “กินมันเข้าไป! อย่ามาลีลาให้มาก ไม่อย่างนั้นจะหาว่าฉันไม่เตือน” “ฉันบอกว่าฉันอิ่มแล้วไง จะมาบังคับอะไรอีก!” เธอเงยหน้าขึ้นแล้วมองด้วยสายตาไม่พอใจที่เขากำลังบีบบังคับให้เธอทำในสิ่งที่เธอไม่อยากทำ “กินเดี๋ยวนี้!” “ไม่!” ครืด!! วารินดาลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างรวดเร็ว จนเกิดเสียงขาเก้าอี้ลากกับพื้นดังขึ้น หญิงสาวไม่อยากเสวนากับผู้ชายตรงหน้า เลยเลือกที่จะเดินหนีเขา แม้จะไปไหนไม่ได้ไกล แต่อย่างน้อยการไม่เห็นหน้าของเขาเธอคงรู้สึกดีกว่านี้ “กลับมาเดี๋ยวนี้วารินดา!” “ไม่! ถ้ามีโอกาสฉันจะหนีไปจากคนชั่ว ๆ อย่างคุณ” จังหวะที่วารินดากำลังวิ่งเพื่อกลับห้องนอน วินเทอร์ก็ทำในสิ่งที่หญิงสาวไม่คาดคิด เขาทำการกดปุ่มควบคุมการช็อตไฟฟ้า ส่งผลให้คนที่กำลังวิ่งอยู่ล้มลงกับพื้นอย่างแรง เปรี้ยะ!!! ตุ๊บ!! “กรี๊ด!!” วารินดากรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่ข้อเท้า เธอไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้กับเธออีก ไหนจะข้อมือที่เพิ่งเจ็บก่อนหน้านี้

ร่างโปร่งของอานนท์เดินออกจากบริเวณสวนหลังบ้านของวินเทอร์ ทำให้ตอนนี้เหลือเพียงวินเทอร์และวารินดาที่อยู่ตรงนี้เพียงลำพัง “เธอคงรู้สินะว่าความผิดของเธอคืออะไร...” ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าขาวใสที่กำลังมองจ้องมองเขาด้วยความกลัว “ถึงฉันจะผิด แต่ฉันแค่อยากจะติดต่อหาพ่อ อยากให้พ่อรู้ว่ายังปลอดภัย ฉันผิดด้วยเหรอ” เธอหันมาโต้กลับชายหนุ่ม เธอรู้ว่าพ่อจะต้องห่วงเธอมากแค่ไหน และจะยิ่งห่วงกว่านี้ถ้ารู้ว่าคนที่พาตัวของเธอมาคือวินเทอร์ “แล้วยังไง การที่พ่อของเธอยอมให้ลูกสาวสุดที่รักมาทำหน้าที่สายลับ ก็ควรเตรียมใจเอาไว้บ้างแล้วนะ ว่าเธออาจจะไม่มีลมหายใจกลับไป” “ทำไม...คุณจะฆ่าฉันใช่ไหม งั้นเอาสิ เอาเลย ให้ฉันตายไปเลยเสียยังดีกว่าที่ต้องทนอยู่ในกรงขังของคุณแบบนี้” วารินดาบอกด้วยความเหลืออด เธอไม่เคยรู้สึกว่าตัวเองไร้ประโยชน์เท่านี้มาก่อน “เอาแน่ แต่เอามึงนะ ปากดีนัก คนอย่างมึงต้องโดนกูสั่งสอนถึงจะหลาบจำ!” สิ้นเสียงทุ้มวินเทอร์ก็ทำการกระชากลำคอของวารินดาเข้ามาหา จากนั้นก็ทำการบดจูบที่ปากเรียวเล็กของวารินดา แล้วใช้ฟันคม ๆ กัดที่ริมฝ

“เหี้ยไรวะ” ใบหน้าที่ชื้นไปด้วยเหงื่อ หันไปมองโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่วางอยู่ที่โต๊ะ ก่อนที่วารินดาจะเปล่งเสียงออกมาเมื่อเห็นว่าคนปลายสายน่าจะมีเรื่องสำคัญ “รับสายสิ” “คนกำลังมีความสุข แม่งมีมารมาขัดตลอด”วินเทอร์บอกอย่างหงุดหงิดใจ แต่เขาก็ต้องถอดถอนกายหนาออกจากช่องทางรักของวารินดาอย่างเสียดาย ก่อนที่เขาจะลุกออกไปสายตาคมกริบก็มองช่องทางรักที่เขาเพิ่งสัมผัสมาเมื่อครู่ด้วยความปรารถนา “ถ้าแม่งไม่ใช่เรื่องสำคัญก็จะยิงทิ้งรายตัวเลย”ร่างหนาลุกขึ้นยืนทั้ง ๆ ที่ร่างกายของเขาเปล่าเปลือย ทำให้แก้มทั้งสองของวารินดาเห่อร้อนขึ้นสี เมื่อเห็นบางอย่างที่อยู่กึ่งกลางของร่างกายเขามันยังคงผงาดขึ้นไม่อ่อนตัวเลย ไหนจะบั้นท้ายหนั่นแน่นซึ่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามนั่นอีก “ว่ายังไง ถ้าไม่สำคัญหัวมึงกระจุยแน่!” (ที่ท่าเรือเรามีปัญหาครับท่าน...) “ปัญหาอะไร” (เราพบเด็กและผู้หญิงจำนวนมากที่มากับตู้คอนเทนเนอร์ครับ) “อะไรนะ!” ดวงตาของวินเทอร์ลุกวาวขึ้นมาเมื่อได้ฟังสิ่งที่ลูกน้องบอก จากอารมณ์ที่กำลังอยู่ในห้วงพิศวาสเมื่อครู