All Chapters of เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Chapter 221 - Chapter 230

“ปล่อยเธอไปซะวิน เรื่องพวกนั้นเราค่อยหาทางแก้ อีกอย่างเราไม่ได้ทำอะไรผิด เราไม่ได้ทำอะไรผิดกฎหมาย” แม้พวกเขาจะเป็นมาเฟีย แต่อะไรที่สร้างความเดือดร้อนให้กับคนอื่นพวกเขาไม่คิดที่จะทำ พวกกาสิโนหรือการประมูลเหล่านั้นก็ทำอย่างถูกกฎหมาย การซื้อขายพวกนั้นสามารถทำได้ภายใต้กฎหมายของต่างประเทศ เพียงแต่มันอาจจะยังไม่ใช่ที่ยอมรับในไทยเท่านั้น “ไม่...ผมจะไม่ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นไปไหนอีกแล้ว” วินเทอร์บอกด้วยเสียงหนักแน่น “ยังรักเขาเหรอ...” “ไม่! ผมไม่มีทางกลับไปรักผู้หญิงเลว ๆ คนนั้นอีกแล้วพ่อ ผมแค่แค้น และอยากให้ผู้หญิงคนนั้นเจ็บปวดอย่างที่ผมเจ็บแค่นั้น” วินเทอร์ว่าพลางกัดกรามของตัวเองแน่นอน เมื่อคิดถึงเรื่องที่วารินดาทำกับเขา “วิน...พ่อว่าเรื่องนี้วินลองสืบให้แน่ชัดก่อนไหม พ่อว่าเรื่องนี้มันแปลก ๆ นะ” วิคเตอร์พยายามเตือนสติลูกชาย เพราะเขารู้ว่าลึก ๆ แล้ววินเทอร์ก็ยังคงรักวารินดา ลูกชายของเขาไม่เคยรักใครมาก่อน เลยทุ่มเททุกอย่างให้กับวารินดา และเมื่อเกิดเรื่องเมื่อสองปีก่อน มันไม่แปลกที่ทำไมวินเทอร์ถึงได้เสียใจและผิดหวังมากขนาดนี้ “ผมเห็นท

“ฉันจะบอกว่าฉันติดต่อพี่เรย์ได้แล้วนะ” คำพูดของชลธิชา ทำให้วารินดาได้แต่มองอย่างสงสัย เพราะเครื่องมือสื่อสารถูกเก็บจนหมด จนแทบติดต่อคนภายนอกไม่ได้เลย “อะไรนะ” ชลธิชายื่นโทรศัพท์ให้กับวารินดา จนเธอขมวดคิ้วอย่างสงสัยว่าเพื่อนไปเอาโทรศัพท์มาจากที่ไหน “เธอเอามาจากไหน” “ฉันแอบเก็บซ่อนมันเอาไว้ตั้งนานแล้ว”วารินดาหรี่ตามองอย่างสงสัยอย่างไม่เข้าใจ เพราะว่าถ้าชลธิชามีโทรศัพท์มือถือทำไมถึงปล่อยให้ตัวเองโดนจับตัวไปแบบนั้น แต่ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้ถามอะไรต่อ ชลธิชาก็พูดบางอย่างขึ้นมาก่อน “เธอไม่อยากให้พี่เรย์มารับอย่างนั้นเหรอ หรืออยากอยู่กับคุณวิน ไหนบอกว่าเขาเอาเธอมาทรมาน ทำไมเธอถึงอยากอยู่กับเขา” ชลธิชาถามด้วยเสียงแข็งพร้อมมองวารินดาที่กำลังท่าทางกระอักกระอ่วนใจ “คือ...” “โทร. กลับหาพี่เรย์ซะ อีกไม่นานพี่เรย์จะมารับเธอกลับไป!” วารินดารับโทรศัพท์มือถือจากเพื่อนมา ก่อนจะมองชลธิชากำลังหรี่ตามองเธอว่าจะโทร. กลับไปหาเรวัชไหม ตู๊ด!! วารินดารอปลายสายรับแต่เธอกลับรู้สึกกังวลอย่างบ

บทที่ 17ช่วยหรือซ้ำเติม ร่างเล็กถูกวางราบกับพื้นสกปรก วารินดานิ่วหน้าด้วยความเจ็บ เมื่อร่างกายชาไปหมด อาจจะเพราะโดนทุบเข้าจุดสำคัญจนร่างกาย “ฤทธิ์เยอะนักนะ เดี๋ยวคืนนี้พวกกูจะเวียนเป็นผัวมึงทุกคนเอง สั่งสอนให้มึงรู้ว่าอย่าคิดมาลองดีกับพวกกู” ชายทั้งสามคนโถมตัวเข้ามาลูบไล้ที่ร่างกายสาวของวารินดา จนเธอรู้สึกขยะแขยงไปหมด แต่ตอนนี้หญิงสาวไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้ เธอได้แต่ภาวนาว่าให้เกิดปาฏิหาริย์กับเธอ ขอให้มีคนมาช่วยเธอด้วยเถอะ “อึก...ยะ...อย่า” “อย่าอะไรเหรอคนสวย วันนี้มึงฆ่าเพื่อนพวกกูตายไปหนึ่ง มึงคิดว่าพวกกูจะปล่อยให้มึงรอดอย่างนั้นเหรอ” มือหนาของชายอีกคนทำการกระชากผมของวารินดาอย่างแรง จนใบหน้าหวานเงยขึ้น “โอ๊ย!!” ขณะที่ผู้ชายทั้งสามกำลังรุมทึ้งร่างกายของวารินดา เสียงประตูโกดังก็เปิดออก ก่อนที่ร่างหนาของใครบางคนปรากฏตัวขึ้น หัวใจของวารินดาเต้นแรง เมื่อคนที่เข้ามาใหม่คือวินเทอร์ “พะ...พี่วิน” “แหม...หนีฉันเพราะอยากมาเล่นกับไอ้พวกนี้เองเหรอ” เสียงติดเล่นของวินเทอร์ทำให้วารินดาเอียงใบหน้า

“ไม่ต้องมาตอแหล หลักฐานทุกอย่างมันก็ชัดแล้วไม่ใช่เหรอว่าเธอเป็นคนส่งข้อความนั้นให้ไอ้คเชนทร์มาฆ่าฉัน ทั้ง ๆ ที่ฉันเป็นผัวของเธอ แต่เธอกลับเรียกคนอื่นให้มาจัดการฉัน จิตใจของเธอล่ะทำด้วยอะไร!!”วารินดาแอบเห็นดวงตาที่สั่นระริกของวินเทอร์ แต่มันก็แค่แวบเดียวเท่านั้น ก่อนที่เขาจะกลับมามองเธอด้วยสายตาแข็งกระด้างอีกครั้ง “ค่ะ...งั้นต่อไปอยากจะทำอะไรก็เชิญ เพราะฉันหมดคำจะอธิบายแล้ว จะเอาฉันไปขัง ไปทรมานอะไรก็แล้วแต่เลย” ตอนนี้วารินดาเหนื่อยแล้ว เหนื่อยที่ต้องสู้กับเขา เหนื่อยที่ต้องพยายามอธิบายเรื่องทุกอย่าง และก็ได้แต่ภาวนาว่าให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงเร็ว ๆ นี้ วินเทอร์สั่งให้วารินดาขึ้นไปนั่งในรถ ก่อนที่เขาจะพาเธอกลับบ้านพัก คราแรกวันนี้เขากะจะไม่กลับมาที่นี่จนกว่าจะเช้า แต่อะไรไม่รู้ดลใจให้เขากลับมา อาจจะเพราะอยากจะกลับมานอนกับผู้หญิงพยศคนนี้ แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องตกใจ คือตำแหน่ง GPS. ที่ข้อเท้าของเธอมันกลับไม่อยู่ที่บ้าน แต่กลับมาอยู่ที่นี่แทน เขาไม่รอช้าที่จะรุดหน้าตรงมาที่โกดังร้างทันที และมองการกระทำที่พวกมันกำลังย่ำยีวารินดาด้วยสายตาเย็นชา ทั้ง ๆ ที่ภายในของเขาม

เมื่อเห็นว่าชลธิชาตาเหลือกคล้ายคนจะหมดลม วินเทอร์ก็เหวี่ยงร่างเล็กจนลอยหวือล้มลงไปที่พื้นอย่างแรง เขาไม่สนใจหรอกว่าใครจะด่าว่าเขาหน้าตัวเมีย เขาจะดีกับคนที่สมควรดีด้วยเท่านั้น ส่วนใครที่ทำตัวระยำเขาพร้อมที่จะจัดการไม่ให้มาเป็นเสี้ยนหนามอีกต่อไป “คุณวิน...” ชลธิชาจ้องมองร่างใหญ่ของวินเทอร์ทั้งน้ำตาเพราะหวังให้เขาเห็นใจ มาเฟียหนุ่มเดินเข้าไปใกล้ชลธิชา จากนั้นก็ใช้ปืนจ่อที่หัวของหญิงสาวจนเธอปรายตามองด้วยความหวาดกลัว “คุณวิน” “ใจจริงนะ กูอยากจะยิงให้สมองมึงกระจุยไปเลย แต่ไม่เอาดีกว่า กูอยากให้มึงกลับไป กลับไปบอกไอ้เรย์ ถ้าอยากจะสู้กับกู อย่าทำตัวเป็นหมาลอบกัด เพราะคนอย่างกูไม่ปรานีมันเหมือนกัน” มือหนากดปลายกระบอกที่หัวของชลธิชาอย่างแรง จนเธอนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ไม่คิดว่าวินเทอร์จะโหดเหี้ยมน่ากลัวขนาดนี้ เขาต่างจากเมื่อสองปีก่อนจริง ๆ “และฝากบอกมันด้วยนะ ว่าอย่ามายุ่งกับวารินดา เพราะผู้หญิงคนนั้นเป็นเมียกู คนอย่างมันไม่มีสิทธิ์มาแย่งไป ส่วนมึงก็อย่าสะเออะมาอยากได้กู เพราะต่อให้เหลือผู้หญิงคนเดียวบนโลกกูก็ไม่สนใจเศษสวะอ