All Chapters of เสน่ห์รักกับดักมาเฟีย (25+): Chapter 241 - Chapter 250

น้ำตาของวารินดาไหลออกมา เธอเจ็บเหลือเกินที่เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่เรื่องของเธอกับวินเทอร์มันควรไปได้ไกลมากกว่านี้ “วาริน...” “เรื่องนี้พ่อจัดการต่อเองลูก...วารินไม่ต้องทำอะไร พ่อจะเอาเรวัชกับชลธิชาเข้าคุกแล้วจะสาวไปถึงตัวการใหญ่ให้ได้” เพราะไม่อยากให้ลูกสาวมาเสี่ยงกับเรื่องนี้ วิรุฬเลยขอจัดการเรื่องทุกอย่างเอง “ไม่ค่ะพ่อ...เรื่องนี้หนูขอจัดการเอง ก่อนที่หนูจะลาออก หนูจะทำให้คนเลวพวกนั้นได้รับโทษ...” วารินดาบอกอย่างแน่วแน่ เพราะตอนนี้เธอไม่มีอะไรจะต้องเสียแล้ว “วาริน” “หนูขอนะคะพ่อ...” “พ่อจะอยู่ช่วยลูกเองวาริน...” วิรุฬมองหน้าลูกสาวอย่างเป็นห่วง แม้ภายนอกของวารินดาอาจจะดูแข็ง ๆ แต่จริง ๆ ลูกสาวคนนี้เป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งที่อ่อนแอ แต่เพราะเขาอยากให้ลูกทำหน้าที่นี้โดยลืมไปว่าลูกสาวไม่ได้ต้องการเดินเส้นทางนี้ตั้งแต่แรก เขาไม่ควรให้ลูกต้องมาเสี่ยงกับอะไรแบบนี้ “ค่ะ” หลังจากที่รู้เรื่องวันนั้น วารินดาก็เข้าหน่วยเพื่อหารื้อคดีของคเชนทร์อีกครั้ง เพราะจุดเริ่มต้นของเรื่องต

บทที่ 22อยากไปไหนก็ไป “วินเทอร์...ฉันขอร้อง ได้โปรด ช่วยรับเอกสารนี้ไปและช่วยฉันด้วย” เธอร้องไห้ออกมาปานจะขาดใจ ไม่รู้ว่าตอนนี้พ่อจะเป็นยังไงบ้าง ถ้าวินเทอร์ยอมช่วยเชื่อว่าพ่อของเธอจะปลอดภัย “ไม่ต้องมาขอร้อง วิงวอนอะไร เพราะยังไงฉันก็ไม่ช่วยคนอย่างเธอ” “พ่อของฉันกำลังเป็นอันตราย ขอร้องได้ไหม คุณช่วยพ่อของฉันได้ไหม” เธอบอกเขาเสียงสั่น ขณะที่วินเทอร์เดินผ่านหน้าของวารินดาไป โดยที่เธอบอกไล่หลังเขา “ไม่! พวกเธอจะเป็นตายร้ายดียังไงฉันก็ไม่สนใจ อยากจะไปไหนก็ไป ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน!!” มาเฟียหนุ่มบอกอย่างไม่ยี่หระ “คุณคงเกลียดฉันมากสินะ” วารินดาบอกด้วยเสียงแผ่วเบา จนวินเทอร์ที่เพิ่งเดินออกไปถึงกับชะงัก “ใช่! เกลียดมากด้วย และอย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก เพราะต่อให้เธอมาคุกเข่าอ้อนวอนฉันก็จะไม่เห็นใจ” ชายหนุ่มเลือกที่จะหันหลังให้วารินดาแล้ว เขาจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้อีก “วินเทอร์...ได้โปรด คุณจะให้ฉันทำอะไรก็ได้ ขอได้ไหม ช่วยพ่อของฉันได้ไหม” เมื่อจนมุมวารินดาก็คุกเข่าที่พื้นพร้อมยกมือไหว้ชายหนุ่มเพราะหวังให

“ไม่จริงอะไร วันนั้นพ่อกูไปสืบคดีกับพ่อของมึง แล้วทำไมต้องเป็นพ่อกูที่ต้องมาตายด้วย” เรวัชตะโกนออกมาด้วยความเดือดดาล เขาต้องกลายเป็นลูกไม่มีพ่อเพราะไอ้พวกมาเฟียนั่น และเมื่อมีโอกาสเลยพยายามหาทางเล่นงานพวกนั้น ทั้งใส่ร้าย โยนความผิดต่าง ๆ แต่มันกลับรอดไปได้ทุกครั้ง “งั้นพี่รอพ่อวารินฟื้นขึ้นมา พี่จะรู้ว่าสิ่งที่พี่คิดมันไม่เป็นความจริง” วารินดาจ้องมองคนที่เธอทั้งเคารพ ทั้งรักเหมือนพี่ชาย ซึ่งตอนนี้เขาไม่ต่างจากอะไรกับพวกก่อการร้ายที่ทำทุกอย่างเพื่อเงินและอำนาจ “พากันมาที่นี่ก็ไม่บอกนะพี่” ร่างเล็กของชลธิชาเดินเข้ามาในโกดังร้างพร้อมกับมองวารินดาด้วยสายตาเย้ยหยันและสะใจที่เห็นสภาพของเพื่อนเป็นแบบนี้ “ชล...” “ว่ายังไงอีวาริน...เวลากูเห็นหน้ามึงทีไรนะ กูอยากจะฆ่ามึงให้ตายไปซะ ทำไม! ใคร ๆ ต้องหลงรักมึง ทั้ง ๆ ที่มึงมันไม่มีอะไรดีไปกว่ากูเลยด้วยซ้ำ!!” ชลธิชาเดินมาหาวารินดา จากนั้นก็ทำการกระชากผมของหญิงสาวอย่างแรง จนใบหน้าหวานแหงนขึ้นอย่างช่วยไม่ได้ “โอ๊ย!!” วารินดากัดฟันของตัวเองแน่นไม่ให้ร้องออกมาด้วยความเจ็

บทที่ 23เสี่ยงตาย วินเทอร์และเพื่อน ๆ กำลังเตรียมตัวเดินทางไปยังโกดังร้าง แต่ก่อนจะออกมาจากกาสิโน เสียงโทรศัพท์ของชายหนุ่มก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงของคนปลายสายที่พูดอย่างเหี้ยมเกรียม (ว่ายังไงไอ้วิน!) “ไอ้เรย์...” (สบายดีนะ ไม่ได้คุยกันนานเลย) เรวัชพูดด้วยน้ำเสียงยียวน ขณะที่วินเทอร์พยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ ไม่ให้ฉุนเฉียวและเดือดดาลจนแผนทุกอย่างพัง “มึงต้องการอะไร...” (เอาเอกสารที่อีวารินมันเอาไปให้มึงกลับมาคืนกูเดี๋ยวนี้!) “เอกสารที่มึงทำเลวทำชั่วอะไรไว้อย่างนั้นเหรอ” (ถ้ามึงไม่อยากให้เมียมึงตาย มึงก็มาคนเดียว อย่าตุกติก และถ้ามึงยกพวกมา กูรับรองว่าอีวารินได้ระเบิดเป็นจุณแน่!! เอาเงินมาด้วย สักเท่าไรดี ร้อยล้าน พันล้านดีไหม...) มือทั้งสองข้างของวินเทอร์กำเข้าหากันแน่น เขาพยายามข่มความรู้สึกเหล่านี้เอาไว้เพราะไม่อยากตามเกมของเรวัช เนื่องจากมันกำลังทำร้ายวารินดา เขาได้ยินเสียงกรีดร้องของคนตัวเล็กดังมาตามปลายสาย หัวใจแกร่งสั่นไหวด้วยความเจ็บปวด “มึงพูดมาเลย!!”

ร่างเล็กที่มีฤทธิ์มากทำการถือขวดขึ้นมาหวังฟาดที่ร่างของวิรุฬ แต่วารินดาที่ยังคงมีสติอยู่บ้าง เธอเป็นห่วงพ่อ เลยทำการผลักพ่อออก จนเธอได้รับแรงกระแทกจากขวดแก้วเต็ม ๆ เพล้ง!! “กรี๊ด!!” วารินดากรีดร้องออกมาอย่างเจ็บปวด เมื่อเศษแก้วมันบาดเข้าไปในตาทั้งสองข้างของเธอเต็มแรง เลือดมากมายไหลออกมาจนเธอล้มไปที่พื้นอย่างทรมาน “วาริน!!” วินเทอร์ใจหายวาบเมื่อเห็นคนตัวเล็กกำลังใช้มือทั้งสองข้างจับที่เปลือกตาของตัวเอง วินเทอร์ผลักร่างหนาของเรวัชล้มไปที่พื้น ก่อนที่ตัวเขาจะพุ่งไปหาวารินดาด้วยความเป็นห่วง เขาวิ่งไปช้อนร่างเล็กเอาไว้ พร้อมมองเธอกำลังดิ้นทุรนทุรายอย่างสงสาร “วาริน...” “กรี๊ด!! วารินเจ็บ...ช่วยวารินด้วย” มือทั้งสองข้างยกขึ้นกุมที่ดวงตาทั้งสองข้างด้วยความเจ็บปวดทรมาน เศษแก้วมันบาดเข้าไปในดวงตาของเธอจนเลือดเริ่มไหลออกมาไม่ขาดสาย “ในเมื่อรักกันมาก งั้นกูจะส่งพวกมึงไปลงนรกพร้อมกัน!” ตอนนี้วินเทอร์ไม่สนใจแล้วว่าปืนจะจ่อที่หัวของเขาหรือไม่ แต่สิ่งที่เขากำลังห่วงคือวารินดากำลังเจ็บปวดต่างหาก